Gece, İstanbul’un üzerine kapkara, ağır bir kadife gibi çöktüğünde; şehir, birbiriyle görünmez savaşlar veren iki ayrı dünyaya ev sahipliği yapıyordu. Yağmur hafif hafif çiselemeye başlamış, sokak lambalarının ışığı ıslak asfaltın üzerinde sarı hareler oluşturmuştu.
Ali Çelik, ailesine ait holdingin 42. katındaki cam duvarlı ofisinde tek başınaydı. Dışarıdaki şehrin gürültüsü, kalın camların arkasında boğulup kayboluyordu. Masasının üzerindeki nizami dizilmiş dosyalar, milimetrik ayarlarla çizilmiş devasa mimari projeler ve ekrandan yüzüne yansıyan soğuk mavi ışık... Sert mizaçlı, kuralcı, duygularını kalın bir zırh gibi kullandığı keskin mantığının arkasına saklayan bir adamdı Ali. Onun dünyasında tesadüflere, kontrolsüz duygulara ya da aniden bastıran fırtınalara yer yoktu. Disiplin, onun için sadece bir çalışma yöntemi değil; geçmişin karanlık yıkıntılarından ve o kanlı gecenin enkazından tek parça halinde sağ çıkabilmek için geliştirdiği yegâne hayatta kalma biçimiydi.
Saat gecenin üçünü gösteriyordu ama Ali için zamanın bir önemi yoktu. Çalışmadığı her dakika, zihninin en karanlık odalarında sakladığı o yüzü görme tehlikesiyle karşı karşıya kalıyordu.
Gecenin ve şehrin tam öbür ucında, Galata’nın dar, taş ve gizemli sokaklarından birindeki eski bir hanın çatı katında ise Alya Çağlayan vardı.
Alya, adı gibi çağlayan; kuralları devirmek, kalıpları kırmak için yaratıldığına inanan, anı bir rüzgâr gibi hesapsızca yaşayan bir kadındı. Atölyesinin ortasındaki devasa tuvalin başından kalktığında elleri, kolları, tişörtü ve hatta sol yanağı bile koyu kızıl ve mavi yağlı boya içindeydi. Saçları dağınık bir topuz yapılmış, birkaç tutam boyun çizgesine dökülmüştü. Gözleri ise hayatın tüm renklerini, tüm acılarını ve tutkularını emmek istercesine canlılıkla parıldıyordu. O, Ali’nin aksine dünyayı rakamlarla, çizelgelerle ve keskin kurallarla değil; duygularla, fırça darbeleriyle ve içindeki önlenemez fırtınalarla okurdu.
Aralarındaki bu derin uçurum, onları birbirine bir mıknatısın zıt kutupları gibi çekmişti. Ali’nin buz tutmuş, duvarlarla örülü dünyasına Alya’nın yakıcı sıcaklığı düşmüş; Alya’nın karmaşık, düzensiz ve fırtınalı hayatı ise Ali’nin sarsılmaz varlığında ilk kez dingin, güvenli bir liman bulmuştu. Altı ay önce, o yağmurlu sergi gecesinde göz göze geldikleri ilk andan beri delicesine, birbirlerinin yokluğunda nefes alamayacak kadar âşıktılar.
Ama aşk, bazen hayatın acımasız gerçeklerini ve geçmişin kanlı izlerini silmeye yetmiyordu.
Her ikisinin de sırtında taşıdığı, ailelerinden kalan ağır ve karanlık bir miras vardı. Çağlayan ve Çelik aileleri arasındaki geçmişe dayalı o derin düşmanlık, bir zamanlar büyük bir felaketle, dökülen kanlarla mühürlenmişti. Yıllar önce yaşanan o felaketten sonra iki aileye de verilmiş mecburi, geri dönüşü olmayan ağır sözler vardı: İki tarafın kanı asla birbirine karışmayacak, bu iki aileden hiç kimse yan yana gelmeyecek. Yan yana geldiklerinde yarattıkları o muazzam çekim, sadece kendilerini değil, etraflarındaki herkesi yok edecek bir yangına dönüşmeye gebeydi.
Alya, atölyesinin yüksek penceresinden dışarıya, karanlık sokaklara bakarken elindeki soğumuş kahve kupasını parmak boğumları beyazlaşana kadar sıktı. Odadaki tiner ve boya kokusunun arasında, zihninde sadece tek bir adamın kokusu vardı: Sedir ağacı ve yağmur. Bakışları ahşap masanın üzerindeki telefonuna kaydı. Ekran açık kalmıştı ve simsiyah fonda tek bir isim parıldıyordu: Ali.
Parmağı titreyerek arama tuşunun üzerinde gezindi. Göğsünü kafeslercesine döven kalbinin sesini kendi kulaklarında duyabiliyordu. Onu bir kez arasa, o sert ama kendisine gelince yumuşayan sesindeki derin huzuru bir kez daha duysa bir daha asla geri dönemezdi. Biliyordu ki, Ali’ye doğru atacağı tek bir tutkulu adım, öz amcasının Ali’nin göğsüne doğrulttuğu namluları ateşlemeye yeterdi. Ali’yi kendi elleriyle ölüme götüremezdi.
Aynı dakikalarda, iki sokak ötede, dar sokağın gölgesine sığınmış siyah bir SUV’un içinde Ali oturuyordu. Arabanın söndürülmüş motorunun ve dışarıdaki hafif yağmurun sesinde, sadece kendi ağır ve kesik nefesleri duyuluyordu. Dikiz aynasından Alya’nın çatı katındaki atölyesinin sarı, sıcak ışığına bakıyordu. Direksiyonu sıkan elleri titriyor, parmak eklemleri bembeyaz kesiliyordu.
İçindeki o devasa, yakıcı özlemle arabadan fırlayıp o dik merdivenleri koşarak çıkmak, kapıyı kırarcasına açıp Alya’ya sarılmak, kokusunu içine çekmek ve dünyadaki tüm düşmanlıkları, aileleri, kan davalarını unutmak istiyordu. Ancak Alya’yı hayatta tutmanın tek yolunun, onun kalbinden ve bedeninden kilometrelerce uzakta durmak olduğunu çok iyi biliyordu. Ali Çelik, hayatında ilk kez kontrol edemediği bir duygu yüzünden kendi kurallarını çiğniyor; her gece sırf onu korumak için gölgelerin arasında nöbet tutuyordu.
İki zıt ruh, birbirlerine ölesiye âşıkken; sırf birbirlerini koruyabilmek için aralarındaki en büyük, en geçilmez mesafeyi yine kendi elleriyle örmek zorundaydı. Biri ateş, biri suydu; bir araya gelirlerse ya ateş sönecek ya da su buharlaşıp yok olacaktı.
Bölüm Yorumları