Gece yarısını çoktan geçmiş, yağmur İstanbul’un üzerine sicim gibi yağmaya başlamıştı. Galata’nın dar ve kaygan taş sokaklarında su birikintileri oluşuyor, sokak lambalarının cılız sarı ışığı yağmur damlalarının arasında kırılıyordu.
Ali, siyah SUV’un içinde dikiz aynasından atölyenin ışığına bakmaya devam ederken aniden sokağın başında beliren iki yabancı siluet dikkatini çekti. Adamların adımları acelesiz ama hedefi belliydi; gözleri sürekli Alya’nın bulunduğu eski hanın girişini tarıyordu. Ali’nin yılların getirdiği tecrübeyle bileylenen refleksleri anında alarm verdi. Bu adamlar sokaktan geçen sıradan yayalar değildi; duruşları, ceketlerinin altına gizledikleri kabarıklıklar ve etrafı süzüş biçimleri Çağlayan ailesinin en tehlikeli tetikçilerine aitti.
Ali’nin kalbi göğüs kafesini zorlarca çarpmaya başladı. Alya’nın amcası Vedat Çağlayan, yeğeninin her adımını takip ettiriyor olabilirdi. Ya da daha kötüsü, Ali’nin bu sokakta olduğunu öğrenmiş ve Alya’yı bir yem olarak kullanmaya karar vermişlerdi.
Ali hiç düşünmeden emniyet kemerini çözdü. Torpido gözünden çıkardığı ruhsatlı silahını ceketinin iç cebine yerleştirdi. Yağmurun altına adım attığında soğuk damlalar yüzüne çarptı ama zihnindeki tek şey Alya’nın güvenliğiydi. Karanlık gölgelere sığınarak hanın arka kapısına doğru sessizce ilerledi.
Atölyenin içinde Alya, tuvalin karşısında elindeki fırçayı tutamayacak kadar bitkin düşmüştü. İçindeki o tuhaf huzursuzluk, bir türlü geçmek bilmiyordu. Sanki havadaki nem değil de gözle görülmeyen bir tehlike göğsüne bastırıyordu. Solumak zorlaşmıştı.
Tam fırçayı kenara bırakıp pencereye doğru bir adım atacaktı ki, hanın alt katındaki tahta merdivenlerden gelen gıcırtıları duydu. Bu saatte hanın bekçisi çoktan uyumuş olurdu. Adımlar ağır, ama temkinliydi.
Alya’nın sırtından aşağı soğuk bir ter damlası süzüldü. Masa üzerindeki tiner şişesini ve ağır spatula fırçasını eline aldı. Kapının arkasına doğru çekilip nefesini tuttu. Kalbinin güm güm vuran sesi kendi kulaklarında çınlıyordu.
Kapının ahşap kolu yavaşça aşağı indi. Eski kilit gıcırtıyla yuvasından kurtuldu. Kapı aralandığında içeriye önce karanlık bir gölge, ardından sırılsıklam olmuş siyah bir ceket girdi.
Alya elindeki spatulayı tam savuracakken, güçlü bir el bileğini havalı bir hareketle yakaladı ve onu duvarla kendi gövdesi arasına sıkıştırdı. Alya çığlık atmaya fırsat bulamadan, sıcak ve tanıdık bir avuç içi dudaklarının üzerine kapandı.
"Şşt... Benim. Benim, Alya. Sesini çıkarma."
Kulağına fısıldanan o ses... Sedir ağacı ve taze yağmur kokusu...
Alya’nın gözleri şokla açıldı. Karşısında, karanlığın içinde bile keskin hatlarıyla ayırt edilen, gözlerinde fırtınalar kopan Ali duruyordu. Ali’nin üstü başı sırılsıklam olmuştu, saçlarından damlayan sular Alya’nın yüzüne düşüyordu. Dudaklarının üzerindeki eli yavaşça kayıp Alya’nın çenesini buldu.
İkisinin de nefesleri birbirine karışıyordu. Aylardır kurdukları o aşılmaz duvarlar, tek bir dokunuşla darmadağın olmuştu.
"Ali..." diye fısıldadı Alya, sesi titreyerek. "Senin... senin burada ne işin var? Nasıl gelirsin?"
"Aşağıda adamlar var," dedi Ali, sesi buz gibi ama gözleri Alya’ya bakarken cayır cayır yanıyordu. "Amcanın adamları. Sokağı tutmuşlar. Sen iyi misin? Sana dokundular mı?"
"Ben iyiyim ama sen... Çıldırdın mı sen?" Alya, Ali’nin göğsüne elini koyup onu hafifçe itmeye çalıştı ama parmakları Ali’nin ıslak ceketine kendiliğinden kenetlendi. "Burada olduğunu görürlerse seni öldürürler! Ali, gitmen lazım!"
"Seni bu halde bırakıp hiçbir yere gitmem," dedi Ali, Alya’ya daha da yaklaşarak. Aralarındaki mesafe sıfırlanmıştı. Ali’nin eli Alya’nın boynuna, ardından dağınık saçlarının arasına kaydı. Kendi koyduğu tüm kuralları, mantığını, zırhını o saniye unuttu. "Aylardır her gece bu sokaktayım Alya. Her gece bu ışığın sönmesini bekliyorum. Seni korumak için senden uzak durmaya çalıştım ama bu nefes alamamaktan farksız..."
Alya’nın gözlerinden bir damla yaş süzüldü, yanağındaki mavi boyaya karıştı. "Ben de nefes alamıyorum," diye itiraf etti. "Her gün resmini çiziyorum, her gün sesini duymak için telefonla savaşıyorum. Ama bir araya gelirsek ikimizi de yok edecekler, bilmiyor musun?"
"Bırak yok etsinler," diye fısıldadı Ali, gözleri Alya’nın dudaklarına kayarken. "Seni kaybetme korkusuyla yaşamaktansa, seninle yanmayı tercih ederim."
Tam o sırada, merdivenlerden yukarı doğru çıkan gerçek footfall (ayak sesleri) yankılandı. Bu kez gelenler Ali değildi. Dışarıdaki tetikçiler binanın içine girmişti ve adımları doğrudan çati katındaki atölyeye doğru yaklaşıyordu.
Ali, Alya’yı arkasına alarak ceketinin içindeki silahın kabzasını kavradı. İki zıt dünya, kaçınılmaz olan o tehlikeli çemberin ortasında tam anlamıyla sıkışıp kalmıştı.
Bölüm Yorumları