Karanlık Krallıklar
Giriş
Günlerden çarşamba. Yani benim en sevmediğim gün.
Nedenini soracak olursanız hayatımda geçirdiğim en felaket olaylar hep bu günde yaşandı.
Zaten hayatıma kısa bir süreliğine olsa da girerseniz, ne oldu da bu kız bu günden nefret ediyor sorusuna cevap bulabilirsiniz.
Odama kısa süreli bir göz gezdirdiğim de odamın hali iğne atsan yere düşmeyecek durumdaydı.
Belki biraz abartmış olabilirim ama durum bu. Sandalyenin üzerine atıp 'Sonra toplarım ya' deyip fırlattığım kıyafetleri kaldırmamış, en son ki araştırdığım makalenin notlarını düzenlememiş ve kitaplarımı kaldırmamıştım.
Toz ve kahve kupalarımdan bahsetmek istemiyorum bile.
Kendimi tanıtmayı unutmuş olabilirim.
Pekala, tanışalım.
Ben Astraea. Astraea Solari.
Hukuk okuyan, 23 yaşında bir üniversite öğrencisiyim.
Hayatım her gün normal, yalnız bir düzende akıp gidiyor. Okul, kütüphane, iş, ev...
Ailem yok, yıllar önce yetimhaneye bırakılmış biriyim ve bırakıldığım zamanı hatırlamıyorum.
Her hangi bir arkadaşım da yok ha, yalnızım derken cidden yalnızım.
Koyu mavi gözlerim ve siyah saçlarım var. Güzel olup olmadığımı bilmiyorum, kimse bana 'güzelsin' demediği içindir belki.
Her neyse, biraz daha oyalanmaya devam edersem işe geç kalıcam.
Yıllardır uğraşıp zar zor aldığım evim tek kişilik ve gece yıldızları izleyebileceğiniz ve kafa dinleyebileceğiniz kadar insanlardan uzakta. İki katlı, soluk gri ve mavi karışımı, balkonu yatabileceğiniz ve tek kişilik bir salıncak koyabileceğiniz kadar büyük.
Yakın olan sadece iki yer var. Biri yıllar önce kullanılmayı bırakılmış bir metro istasyonu.
Aslında çok güzel bir yer. Tarihi duran ve biraz bakım yapılsa çok da kullanışlı bir yer.
Evime yakın bir diğer yer de bir otobüs durağı. Tek yolcusu da ben ve genelde son durak olan buraya kadar uyuya kalan yaşlı amca.
Dediğim gibi günlerim böyle geçiyor.
Yaklaşık beş dakika sonra otobüs gelmişti.
Her zaman ki gibi kartımı basıp ilerleyeceğim sırada "Uyarı, yetersiz bakiye, yetersiz bakiye"
Lanet olsun, bu şimdi olacak şey miydi!?
O sırada benim yerime karta biri bastı.
Bir dakika, bu... Yaşlı amca.
Bana tebessüm edip, " Bugünlük benden olsun evladım" dedi.
Dünya'da yapılan, belki kimsenin fark etmediği, belki de önemsiz görülen şeylerin birileri tarafından sizin zor anlarınızda yapılması o kadar iyi hissettiriyordu ki...
Gülümseyip " Teşekkürler efendim" dedim
Her yer boş olduğu için istediğim yere oturabiliyordum.
Ama otobüsün en arkası hem rahattı, hem de oldukça sıcaktı.
Fakültenin önüne geldiğimizde etraf kalabalıktı.
Ayrıca daha zamanım vardı.
Hemen kart dolduran bir markete girdim.
Kendime bir su, bir de bitter çikolata aldım.
Bu marketi işleten kadın tatlı birine benziyordu.
Ama tatlı görünen insanların içinden bazen sizin hayatınızı karartacak bir canavar çıkabiliyordu.
Bunu yıllar önce öğrenmiştim.
Acı tecrübe diyorlardı sanırım, benim ki de o işte...
Aldıklarımı ödeyip, hızlıca fakülteye doğru ilerlemeye başladım.
Oldukça uzun dersler beni bekliyordu.
Vaeloria...
Vaeloria'da işler hiç yolunda gitmiyordu.
Yaklaşık yüz yıl önce bugün Dünya'ya kaçırılan , Elmedar prensesi yani bugün taç takılacak kraliçe ortada yoktu.
Derler ki; Vaeloria' da dört tane elemente göre krallık vardır.
Bu dört element krallıkların yanında bir de tüm element güçlerini, büyülerini yapabilen ama kendi güçleri asla bilinmeyen bir krallık vardır.
Bu krallığın prensesi Vaeloria evreninde geçen zamana göre yüz yıl, Dünya'da geçen zamana göre yirmi yıl önce evrenin baş düşmanlarından bir olan Dorgoroth tarafından adaleti, merhameti, liderliği ve savaşçılığı görülmüş ve bu yüzden kaçırılan biriydi.
Bu dört krallığa gelecek olursak;
Yıllardır ateşi yöneten ve hükmedebilen o asi krallık Muspelheim,
Gökyüzünü kontrol eden ve hava olaylarını veren o bilge krallık Anemoi,
Tüm toprak, orman ve bitkilerle hemhal olmuş o nazik krallık Cernunnos,
Tüm aklınıza gelebilecek su, deniz ve okyanusları yönetebilen o cesur krallık Aegir,
Ve son olarak tüm bu element krallıkların yaptığı güçlerin yanı sıra kendi yapabilecekleri bilinmeyen o deli krallık Elmedar.
Bu dört krallığın kral ve kraliçeleri ( namıdiğer yöneticileri) Elmedar prensesinin can dostlarıydı.
Ama hayat onları farklı yer ve zorluklara sürüklemiş, hiç düşünemeyecekleri olaylarla baş etmeye çalışmışlardı.
(Bir de Faccaealia var.
Faccaealia Krallığı, bu beş element krallıklarının başında yer alan, her hangi bir güçleri bulunmayıp, halka yardım etmek, eğitim- öğretim ihtiyaçlarını karşılamak, tüm element halklarının birleşik eğlence anlayışlarını karşılamak için kurulan ve tüm krallıklarının başında olan bir krallıktır.)
İlahi Bakış Açısı
Tüm element krallıkların halk ve yöneticileri bugün Elmedar Krallığı'nda toplanıyordu.
Eğer kitaplardaki kehanetler doğruysa bugün yıllar önce kaçırılan prenses yüz yılda bir gerçekleşen sihirli yıldız ejder ağzının içinden Vaeloria'ya dönebilecekti.
Solan iç çekerek mırıldandı " Ya kehanetler doğru değilse?
"Sesini kes Solan!" diye tısladı Rhea.
" Yıllardır onu getirmeye çalışıyoruz ama bu son şans olabilir" diye iç çekti Zephyrine.
Rhea vazgeçmeyi sevmezdi. Yılardır vazgeçmemişlerdi en yakın arkadaşlarından , sonda mı bırakacaklardı yani?
" Toparlanın, bugün onu bulacağız! Ayraca kalk artık Maris."
Zephyrine gözlerini belerterek sordu "Sen daha uyuyor muydun ya?"
" Ne oluyor, neredeyiz gökyüzü aşkına?!"
Maris'in gözleri yeni kalktığı için bayık ve uykulu bakıyordu.
Solan gülerek " Senin nasıl bir krallığı yönetebildiğini dahalen anlamıyorum" dedi.
Tüm ekip kahkalarla gülerken yukarıdan duyulan tiz bir ses herkesi kendine getirdi.
"Tüm yöneticiler ana binaya çağrılıyor. Lütfen geliniz tören hakkında konuşma yapılacak!"
Tüm gülüşler soldu. Herkes ciddi bir ifadeye büründü.
Bakalım yüz yıllık hasret son mu bulacaktı yoksa sonsuza kadar sürecek miydi?
Kralın karşısına ilk çıkan Solan oldu. Ardından Zephyrine, Maris ve Rhea.
Hepsi minik bir baş selamı verip koltuklara oturdular.
Ardından Kral Etan konuşmaya başladı.
" Sevgili Kral ve Kraliçeler. Bugün burada yüz yıl önce kaçırılan sevgili kraliçemiz için burada toplanmış bulunuyoruz. Lafı çok uzatmayayım efendim, zaten yıllardır amansız bir çalışma içindesiniz ve bugün son gün. Kehanetler eğer doğruyu gösteriyorsa diğer krallığımızın kraliçesini de güçlerini de görürüz. Aşağıda bekleyin lütfen, birazdan başlıyor olacağız."
Astraea
Yine yorucu bir gün geçirmiştim. Araştırmalar, makaleler, sunumlar, davalar ve dosyalar...
"Beni buradan kurtarın!" diye bağırmak istiyordum ama eğer ağzına kadar dolu şu otobüste herkesin arasında cama yapışan sivrisinek gibi olduğum bu halde ağzımı açsam bile deli olarak gösterileceğim için sesimi çıkarmadan yolcuların azalmasını bekliyordum.
Yaklaşık bir saatin ardından herkes inmiş, sadece ben kalmıştım.
Evet, şu her gün uyuyan ve sabah sağ olsun benim borcumu ödeyen amca da yoktu.
Şaşırmıştım ancak beynim şu an hiç bir şey alamayacak kadar doluydu.
Hızlıca eve girip kaslarımı yumuşatan sıcacık duştan sonra yemek ve tatlımı yemiş, toplarım dediğim odamı bu sefer gerçekten toplamıştım.
Ama bunları yaparken ben de bitmiştim.
Balkonuma çıkıp en sevdiğim lacivert halımı serdim ve kendimi üzerine attım.
Yıldızlar buradan çok güzel görünüyordu.
Şu hayatta yıldızlara karşı hep bir ilgim olmuştur. Onların bizler aksine daha uysal, daha canavarlaşmamış olduğunu düşünürüm hep.
Biliyor musunuz, benim en sevdiğim renk lacivert. Ama öyle cart bir renk olandan değil.
Gece vakti gökyüzüne bakın, işte o renk.
Düşüncelerimin arasında yaklaşık iki sat boğuştuktan sonra çok uykumun geldiğine kanaat getirmiş, balkonu, kimse olmasa da kapıyı, camı, perdeyi kapatmış, en sonunda ise tüm gün kavuşmayı beklediğim sıcacık yatağıma kavuşmuştum.
Bir Kaç Saat Sonra...
Gözlerimin üzerinde sanki devasa bir taş varmış gibi o kadar ağırdı ki, gözlerimi açamıyordum.
Uyku çok iyi gelse de ne var ki dahalen yorgundum.
Her ne kadar yatağımdan kalkmak istemesem de yavaştan gözümü açtım.
Bir dakika! Burası benim odam değil. Hayır ya bir kamera şakası falan değil mi?
Ya da en son okuduğum kitabın rüyasını görüyordum değil mi
Mantığımı kullanırsam en doğru seçenek buydu.
Korkunun ecele faydası yoktur diyerekten iki gözümü birden açtım.
Hayır, hayır! Neredeyim ben?!
Ben burada kendime gelmeye çalışırken aniden kapı açıldı.
Karşımda birinin bir prens olduğundan şüphe duyduğum, iki prens kılıklı tipler, iki de prensese benzeyen kızlar çıktı.
Hepsi bana baktığında sanki hiç bulunmaz bir elmasa, yıllar sonra gördükleri bir hazineye baktıkları gibi heyecanlı ve mutlu bakıyorlardı.
Tamam, tiyatrodayız değil mi? Ama ben en son tiyatroya yetimhanenin zorla katılımını sağladığı zaman gitmiştim.
" Biri bana burada ne olduğunu söyleyebilir mi? Ayrıca siz kimsiniz?"
Aslına bakarsanız karşımda duran bu kişiler bana çok tanıdık geliyorlardı ama insan insana benzer değil mi?
Onlar benim sorum karşısında yüzleri asılsa da bir şey dememişlerdi.
" Kime diyorum, siz kimsiniz? Tiyatroda falan mıyız?"
Kendine ilk gelen kırmızılı oldu.
" Tiyatroda değiliz ve sen yaklaşık yüz yıldır kayıp olduğundan ya ölü bilinen ya da lanetli görülen veliaht prensessin. Biz ise element krallıkların yöneticileriyiz. Ya da kral ve kraliçeleri. Senin ise can dostlarınız"
Duyduklarım karşısında nutkum tutulmuş, dona kalmıştım.
Ne yani, yalnız değil miydim?
Bir de prensestim öyle mi? Kaçırılmıştım .
Ha, oldu olası bir de büyü yapıp, kraliçesin desinler tam olsun.
Kim yapıyorsa bu şakayı tamam, güldük eğlendik yeter.
" Ha, ayrıca söylemeyi unuttum Astra. Sen bugünden itibaren Elmedar kraliçesisin. Yani bugün taç giyme törenin var.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Selamm ben NEA. Giriş bölümü ile karşınızdayım.
Nasıldı??
Sizce Astraea nasıl bir tepki verecek?
Düşünceleriniz yazarsanız sevinirim.
Teşekkürlerr🤍
NEA Sunarr
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları