Karanlık Krallıklar
1.Bölüm

" Ha, ayrıca söylemeyi unuttum Astra. Sen bugünden itibaren Elmedar kraliçesisin. Yani bugün taç giyme törenin var."
Bir dakika, şaka ediyorsunuz değil mi?
Hayır, hayır...
İlahi Bakış Açısı
Astraea yaşadığı şoku kaldıramamış, bayılmıştı.
O sırada Zephyrine, Solan'ın omzuna pek hafifçe olmayacak şekilde vurdu.
" Oğlum sen kafayı mı sıyırdın? Hemen söylenir mi bu?!"
Solan yaptığı hatanın farkına varıp suratını hafifçe buruşturdu.
" Şimdi ne yapacağız?" diye sordu Mison ciddileşerek.
Hepsi, yıllardır göremediği can dostlarının şu anda karşılarında olmalarına inanamıyorlardı.
Ama onların asıl canlarını acıtan şey, yıllar önce samimi ve şefkatle bakan gözler artık bir yabancıya bakar gibi bakıyordu.
" Hepsini aynı anda yüklediğimiz için ilk başta çok bocalayacak ama bugün bu taç giyme töreni olmak zorunda." diye mırıldandı Rhea.
" Bugün olmasa ne olur ki, sonuçta Vaeolira' ya daha yeni adım attı." diye söylendi Solan.
"Olmaz çünkü yıllardır kehanetler bunu gösteriyordu ama bugün olmazsa kehanetler yanlış diye isyan çıkar. En son ki isyanda ne olduğunu hepimiz gördük."
" Zephyrine haklı millet. Şöyle bir sıkıntı var, Astraea, Eldemar'ı yönetebilecek mi?"
Mison sorusunda haklıydı. Ama şöyle de bir şey vardı ki Astraea zaten Dorgoroth tarafından lider ruhlu ve savaşçı kişiliği yüzünden kaçırılmıştı.
Oda kendini rahatsız edici, derin ve uzun bir sukunete bıraktı.
Rhea bu boğucu havayı dağıtmak için hafifçe gülümseyerek " Büyümüş..." diye mırıldandı.
Solan yüzündeki acı tebessümle " Çok güzel büyümüş" dedi.
" Gözleri yabancı baksa bile kalbi hatırlamaya başladı." diyerekten ekledi.
" Bizi hatırlıyorsa Aethelgard'ı hatırlar mı?"
Bu soruyla beraber herkes dondu.
Aethelgard kim miydi?
Belki de Astraea'nın unuttuğu ve zaten unutması gereken önemsiz biriydi.
Belki de zihni unutsa bile ruhu unutmayan ,gözleri kalbine bir hançer gibi saplanan biriydi...
Asraea...
Gözümü bu sefer net olarak açtığımda her şeyin bir rüya olmasını, yine kendi odamda 'normal' hayatımı geçirdiğim bir gün olmasını diledim.
Ama bilin bakalım ben neredeyim?!
Tabii ki de, gerginlikten artık hava kalmamış, nere olduğu belirsiz yerde...
Bu sefer tamamiyle yattığım yerden kalkıp odada beni pür dikkat izleyen ve kendini krallıkların sözde yöneticisi olduğunu söyleyen dört kişiye baktım.
" Biri bana şu lanet olası yerde ne olduğunu söylesin? Neresi burası? Ve sen kendini kral sanan serseri, kimsin ve adımı nerden biliyorsun?"
Sinirlenip, korktuğumda her zaman hızlı konuşup art arda soru yığma özelliğimi sevmesem de biri bana burada neler olduğunu doğru düzgün anlatmalıydı.
" İlk önce biraz sakinleş ve pencereden dışarı bak Astraea." dedi kızıl saçlı kız. Gözlerinde bir tanıma ,özlem belirtisi bardı ama buna rağmen temkinli yaklaşıyordu.
Dediği gibi derin bir nefes alıp camın önüne gittim. Gördüğüm manzarayla gözlerim açılabileceği kadar açıldı.
Hani şu filmlerde görürsünüz ya, fantastik olan filmlerde ki o kasvetli krallık havasını.
Tam olarak orada bulunuyordum.
Başımı anlat dercesine hafifçe oynattım.
" Öncelikle ben Rhea. Burası ise Vaeloria'dan Elmedar. Sen... yıllar önce... evrenin baş düşmanı...Dorgoroth tarafından kaçırıldın."dedi.
Her bir kelimesinin ardından yutkunuyor, o günleri hatırlama ona acı veriyor gibi belli belirsiz titrekçe nefes alıyordu.
Ama onun bu sözleri ise benim zihnime ağır darbeler indiriyordu.
"Sen..." diye söze başladı Rhea'nın yanındaki kız. " Vaeloria'ya göre... yüz yıl, Dünya'ya göre yirmi yıl önce kaçırıldın."
" Ayrıca" diye ekledi mavi saçlı çocuk. Sesi pürüzlü çıkıyordu." Sen Solari ailesinin ortanca kızı ve şu anda sınırları içerisinde bulunduğumuz Elmedar Krallığı'nın veliaht prensesiydin"
Kelimeleri zorlukla söylüyordu.
Bu bana olan şeyin yüzde biri bile değildi.
Ben neler yaşamıştım?!
Ben. Kendimi. Yıllarca. Kimsesiz. Gördüm.
Tamam mı, kimsesiz, yetim, bir işe yaramayan bir olarak gördüm kendimi.
Az önce ' kendini kral sanan serseri' dediğim kişi çıkıp titrek ve hüzünlü bir sesle söyledi benim çıldırmamı sağlayacak o cümleyi,
" Ayrıca bugün artık prenses değilsin. Bugün... kraliçe oluyorsun..."
Bir kaç saniye durdum, yüksek ihtimalle sakinleştiğimi, yavaştan idrak etmeye başladığımı düşündükleri bir anda boğazım yırtılarcasına bir çığlık attım.
" NEDEN BEN!"
Kulaklarım uğulduyor, boğazımdan kan tadı geliyor, zihnimi işgal eden sesler susmak bilmiyordu.
Madem ben bir prensestim, hatta prensesten öte bir kraliçeydim, neredeydiler yıllarca ha?
Neredeydiler o tarihten silinse bile acıyla beynime kazınan o lanetler olası anda?!
" NEDEN BEN HA! YILLARCA YOKTUNUZ. KİMSE YOKTU HAYATIMDA, ŞİMDİ NEDEN?"
Belki de daha bir saat önce tanıştığım kişiler beni çok seven bir ailemin olduğunu söylüyorlardı.
Her kelimemde sanki balyozla kalbime indiyorlardı.
Gözlerim yanmaya, yer ayaklarımın altından kaymaya başladı.
En son hatırladığım şey birinin benim yanıma gelip, yere düşen bedenimi tutmasıydı.
İlahi Bakış Açısı
Astraea, yaşadığı krizin ardından bayılmış, Mison ise fırlayarak Astraea'yı tutmuştu.
Geri yatağa yatırmış, hafifçe üstünü örtmüştü.
Rhea, Astraea'nın gözlerinde unutamadığı, lanetler ettiği bir şey görmüştü.
" Buraya gelin" dedi fısıldayarak.
Gözlerini Astraea' dan ayırmayarak konuşmaya başladı.
" Gözleri, farklı bakıyor. Prenses olmasına karşı hiç bir şey demedi ama belli ki bir şeyler yaşamış."
" Ne olduğuna kürelerden bakamaz mıyız?" diye sordu Solan. " Sonuçta Vaeloria' da olan şeyleri gösteriyorsa pekala, Dünya' da kini de gösterebilir."
" Göstermez." diyerek karşı çıktı Mison. " Evet, Dünya' da kini gösterir ama izin lazım."
" Ne izni?"
" Astraea bir şeyler yaşamış, bunda hepimiz hem fikiriz. Bir şey hatırlıyor ve o gün ne yaşandıysa lanetler okuyor, gözleri güvencesiz bakıyor. Ayrıca, tüm krallıkların küresinde denesek bile Astraea' nın izni olmadığı sürece hiç bir şey göremeyiz."
Mison' un bu sözleriyle herkes sustu.
Zephyrine aklına gelen soruyu ilk başta sormak istemese de en son sorması gerektiğine kanaat getirerek sordu;
" Aethelgard'ı da bulabilir miyiz?"
Oda bir anda buz kesti.
"Sonuçta" diyerek devam etti. " Astraea bulunduysa bağ sayesinde o da bulunamaz mı?"
Herkesin içini bir umutsuzluk kapladı.
Hem Astraea'ya gerçek de kim olduğunu hatırlatmaları, hem Aethelgard'ı bulmaları, hem de krallıklarında Dorgoroth tarafından çıkartılan isyanı engellemelilerdi.
Aethelgard, kim miydi?
Astraea
Gözlerimi açtığımda yine aynı yerdeydim.
Bana en son ne olmuştu da bu kadar yorgun hissediyordum?
Odada sadece Rhea vardı.
"Bayan Rhea, bana ne oldu?"
Bana yorgun bir tebessüm edip konuşmaya başladı.
" Öncelikle şu bayan lafını kaldır Astra. Rhea diyebilirsin."
Astra... Normalde ismimin kısaltılması ve lakaplardan nefret ederdi. Ama bu... sıcak ve içten hissettirmişti.
" Soruna gelecek olursak, duyduklarından kriz geçirip bayıldın. Ne hatırladığını anlamak ister misin?"
Başımı iki yana hafifçe sallayıp " Teşekkürler ,ama şu an sadece ne olduğunu bilmek istiyorum. Sırasıyla." diye cevap verdim.
Anlayışla başını salladı.
" İlk önce buranın nere olduğu hakkında konuşalım. Burası Vaeloria. Vaeloria evrenindeyiz. Burda elementlere göre beş tane krallık var."
" Bir dakika beş mi?"
" Evet, beş. Beşincisi sensin. Yıllar önce, yani sizin dünyanıza göre yirmi, buraya göre yüz yıl..."
Yüz yıl... Dile kolay derlerdi ya, ama bu sefer dile bile zor geliyordu.
" Sen bizim en yakın arkadaşımızdın Astra. Ben, sen, Zephyrine,Solan, Mison ve...."
" Ve?"
" Aethelgard."
İsmini duyunca kalbimin atışı değişti, kısa süreliğine feleğim şaştı.
Kimdi bu kalp atışımı hızlandıran bu çocuk?
"İsmi çok tanıdık geliyor." diye fısıldadım.
Rhea' nın gözleri mutluluk ve şaşkınlıkla açıldı.
" Başka bir şey hatırlıyor musun? Ya da tanıdık geliyor mu?"
Başımı çaresizlikle iki yana salladım.
" Tamam, anlatmaya devam edelim. Bizim evrenin ve dünyanın bir kaç tane baş düşmanları var. Bunlardan biri" sıkıntılı bir nefes alıp " 'Dorgoroth.'
"Hepimizin çocuk olduğu dönemde seni kaçırdı. Aethelgard ise bir mağaraya hapsedildi. Yani o da kaçırıldı. Yıllardır denemediğimiz büyü kalmadı. Tel çare yüz yılda bir açılan portaldı. Dorgoroth da bu tarihi bildiğinden seni o tarihte kaçırdı."
" Peki ya şu prenses, kraliçe olayları?"
" Öncelikle derin bir nefes al. Ve anlatacaklarıma hem kendini hem de onları düşünerek tepki göster, olur mu?"
Söylediklerinde haklıydı. İlk önce sadece ağlayıp isyan etmektense dinlemeliydim.
" Solan yani kırmızılı giyinen çocuğun söyledikleri doğruydu. Evet, sen bir prensessin. Hatta pek olmasa da veliaht prenses sayılırsın."
Veliaht prenses... Nedensiz bir şekilde kabullenmiştim ama hayır... Ben buraya ait değilim ki... Ama, yine hayır, dünyaya da ait değilim.
" İki abin, bir de yaşıt olduğun bir kız kardeşin var. Hepsi yıllardır seni bulmak için perişan oldu. Ve hayır, bunu senin üzülmen için söylemiyorum. Dünyada herhangi bir ailen var mıydı? Ya aile olarak gördüğün birileri?"
Derin bir nefes almamın ardından hemen omuzlarım çöktü. Gözlerim dolmuştu.
Bu kimsenin anlamayacağı kadar kötü hissettiriyordu ve bana inanın ki zayıf veya perişan görünmekten nefret etsem bile şu anda umurumda değildi.
" Yoktu, hem de hiç yoktu."
Rhea benim bu halime üzülmüş olmalı ki kollarını hafifçe yana doğru açıp sarılmam için biraz öne doğru eğildi.
Hayatım boyunca hiç kimseye sarılmamıştım.
Herkesin birbirine sıkı sıkı sarılışını görmüştüm. Ancak görmek, okumak hatta ezberleyecek duruma gelesiye kadar izlemek bile yaşamak gibi hissettirmiyordu.
Yavaşça kollarımı açıp Rhea' nın sarılışına karşılık verdim.
Nasıl hissettiriyordu biliyor musunuz?
Hiç bir zaman nasıl olduğunu bilmediğim bir ablanın sıcaklığı gibi hissettiyordu.
Kapı hafifçe tıklatıldı.
Ben de Rhea' dan hızlıca ayrıldım.
Bana içten bir şekilde gülümseyip kapıyı açtı.
Size ilk başta ne olduğu belirsiz bir çocuk olduğunu söylemiştim ya, heh içeri giren kişi oydu.
Rhea kapıyı açtığında büyük bir gümbürtü sesi geldi.
Yere düşen az önce kapıyı çalan çocuktu.
Kendine çelme takmıştı.
Gülmemi tutmaya çalışmış, ardından Rhea ile birbirimize bakıp büyük bir kahkaha atmıştık.
Evet, buradan kaçırılan bir kraliçe olduğum söylenen bu yere her ne kadar daha yeni gelsem de alışmıştım.
Her şey çok tanıdık geliyordu.
Mesela, kırmızılının gözlerindeki o derin güven ve korumacılık hissi, mavilinin yaptığı espriler, Rhea' nın kollarındaki abla şefkati ve Rhea'ya çok benzeyen ama tek farkları o kızın turuncu saçları olan kızın samimiyeti.
Burada oturduğumuz oda bile garip bir şekilde bilindikti.
Kahverengi tahta parkeler, üzerinde tül bulunan ve çok yumuşak bir yatak, devasa ve krallığa bakan pencereler...
Belki de yaşananlardan kafayı sıyırmıştım kim bilir?
Tüm tayfa odaya dizildi.
Mavili çocuk heyecanla konuşmaya başladı.
" Şimdi biz seni tanıyoruz ama sen bizi biraz unutmuşsun minik turta, o yüzden kendimizi bir tanıtalım"
" Minik turta?" diye sordum gülümseyerek.
Yıllar Önce
Astraea, Rhea, Zephyrine, Solan, Mison ve Aethelgard bahçede toplanmış, oyun oynuyorlardı
Aileleri çok yakın dost olduklarından ötürü neredeyse her gün bir araya geliyorlardı.
Çocuklar, paytak adımlarla saklanarak buluştukları bu ormanın derinliklerindeki minik, ahşaptan kulübenin mutfağına doğru ilerliyorlardı.
Daha dört- beş yaşlarında olduklarından ötürü güçleri daha ortaya çıkmamıştı.
Ancak bu altı minik için güç hiç önemli değildi.
Ağaçların kenarlarında yetişen minik böğürtlenlerden toplamış, unu, suyu, çamuru birbirlerine katmış, karıştırmışlardı.
En son bağırarak anne babalarını çağırmışlar, heyecanla yaptıklarını sunmuşlardı.
Aileler ilk başta şaşırmış, ardından kahkahalarla gülmüştü.,
Yapmaya çalıştıkları şey böğürtlenli turtaydı ama biraz değişik görünüyordu.
Anneler olaya el atmış, babalar ateşi yakmış, çocuklar ise herkesin peşinde kuyruk misali dolanmış, onca şamataya rağmen turtalar pişmişti.
Herkes afiyetle yemiş, eğlenceli bir anı kazanmışlardı.
Tabii, Astraea ve Mison ölçüyü biraz fazla tutarak ertesi gün karınlarının ağrımasına sebep olsa da yine de çok eğlenmişlerdi.
Şimdiki Zaman
Bu soruma karşın kısa bir süre düşüncelere dalmış, ardından çocuksu bir neşeyle " Bir olay aklıma geldi de ondan dedim." ve ardından devam etti.
" Neyse, hadi ben kendimi tanıtayım. Ben Mison, Anemoi ya da Hava Kralı. Şurada görmüş olduğun Solan' a göre bin kat daha yakışıklıyım. Ayrıca yemek yemek bir sanattır. Ben de bu sanatla uğraşıyorum."
Oldukça komik biriydi. Solan diye gösterdiği kişiye 'ondan daha yakışıklıyım' deyince yüzü buruşmuş, ardından kısık bir kahkaha atmıştı.
Ardından kırmızılı kendini tanıtmaya başladı. " Ben Solan, Muspelheim namıdiğer Ateş Kralı'yım. Bunun dediklerine bakma sen, arada kafası gidiyor-" derken Mison, Solan'ın ensesine bir şaplak atmıştı. O ise gülerek " Tamam da, kızma şaka yaptık." diyerek konuşmayı bırakmıştı.
Sıra Rhea' ya geçince " Beni zaten tanıyorsun canım. Cercunnos Kraliçesi'yim. Tek söyleyebileceğim şey, bu ikili tek başına akıllı da yan yana gelince biraz, nasıl anlatayım, deli mi diyeyim, kafaları mı gidiyor diyeyim..Dikkat et sen bunlara."
Sıra son kalan kıza gelince " Selam balım, ben Zephyrine. Aegir Kraliçesi'yim. Evine uzun bir zaman sonra hoş geldin" deyip sıkıca sarıldı.
Rhea' da abla sıcaklığına hissederken, Zephyrine' de ise hiç tatmadığım kız kardeş heyecanını hissetmiştim.
Daha kendime bile itiraf edemezken kalbim buranın evim olduğunu söylüyor, zihnime doluşan kesik anlar, tanıdık kokular ve sesler ise bunu kanıtlıyor gibiydi.
Dışarıdan bir borazan sesi duyulduğunda yavaştan kollarımı ayırdım.
" Bu ne?" diye sordum merakla.
Hepsinin yüzünde sıkıntılı bir ifade oluşmuştu.
Zepyrine " Her ne kadar ertelemeye çalışsak da bugün taç giyme törenin var canım. O yüzden bu kulak zarımızı delen borazan çalıyor."
Son sözleriyle yüzümde minik bir tebessüm oluşsa bile içimdeki devasa sıkıntı bir an bile eksilmemişti.
İşin kötü yanı şuydu ki, aklımdaki soru işaretleri katlanarak artıyordu.
Solan yanıma gelip yavaşça elini omzuma koymuştu.
Ama bu minik dostane hareketten bile o günden sonra irkiliyordum.
Bugün, temastan nefret etmeme rağmen sarılmam zaten imkansıza yakın bir şey iken daha fazlasını istesem bile yapamazdım.
O da benim irkilmemi hissedip elini çekmiş, ardından ise hafif mahcup bir sesle, " Bir şeyler sormamız gerekiyor da, arka bahçedeki çardağa gelir misin? İstersen burada da konuşabiliriz ama diğer taraf daha rahat."
Onun bu sözlerine karşılık başımı hafifçe sallayıp, onu onayladım.
İlk defa bu odadan çıkacaktım ve aslına bakarsanız heyecanlıydım.
Zephyrine ve Rhea kollarıma girip beni ortalarına almışlardı.
Erkekler ise önden kapıyı açarak minik bir centilmenlik şovu yapmışlardı.
Odadan çıkıp ilk adımımı attığım anda donmuştum.
Burası... Yıllardır rüyamda gördüğüm ve evim gibi hissettiren yerdi...
Kısa bir an duraksayıp " Ne?" diye mırıldandım kısık bir sesle.
Rhea başını bana çevirip " Ne oldu?" diye sordu.
Onlara söyleyip söylememe arasında kalmıştım.
En son" Bir şey yok." diye geçiştirmiştim ama meraklı bakışları kısa süre yüzümde dolamış, ardından önüne bakmıştı.
Koyu lacivert duvarın üstüne minik yıldız desenleri bezenmişti.
Tam yıldız değil de uzun ince bir elmasa benziyorlardı. Kaç tane olduğunu bilmesem de koyu lacivert ve altının o tezatlığı çok hoşuma gitmişti.
Duvarlarda çok büyük tablolar olmasa bile devasa bir ayna ve yanında belki de kimsenin fark etmeyeceği ama benim dikkatimi çeken bir kapı oldu.
Pekala, bunu sonra sorabilirdim.
Merdivenleri iki yana doğru genişçe açılmış, ikinci katan iniş- çıkışı sağlıyordu.
Şömineler içeriyi ısıtırken, vazoların içinde görünen beyaz zambaklar etrafa derin bir asalet ve huzur yayıyordu.
Dikkatimi çeken ikinci şey, belki iki, belki de üç insan boyutunda bir kitaplık oldu.
İçinde tahmin etmesi imkansıza yakın olan bir sürü kitap vardı.
Bazıları çok eski, bazıları da çok yeniydi.
Arada bana bir şeyler deseler bile bu güzelliğin karşısında dinleyemiyordum.
En sonunda bahçeye gelmiştik.
Bahçede, aynı içerideki gibi zambaklar vardı.
Pencereden baktığımda ki karanlığın aksine burası yaşam dolu bir yer gibi görünüyordu.
Tam ortada çardağa benzeyen bir yer vardı.
Hepimiz oraya gidip oturduğumuzda kısa süreli bir sessizlik oldu.
Ben de o sırada etrafı incelemeye devam ettim.
Bahçede sadece zambaklar yoktu tabii.
İçeriye nazaran burası epey aydınlıktı.
Yeşil ağaçlar, sonbaharın etkisiyle sararmış, yaprakları etrafa yayılıyordu.
Buna rağmen daha kış uykusuna yatmamış bir kaç hayvan, bahçedeki canlılığın sebebiydi.
Sessizliği ve incelememi Mison bozdu.
" Öncelikle minik turta, kendini bize biraz tanıtabilir misin?"
" Tamam, ben Astraea, Astraea Solari. 23 yaşındayım, hukuk okuyordum ta ki buraya gelene kadar."
" Hukuk mu?" diye atladı Solan.
Başımı hafifçe sallayıp "Evet, hukuk okuyordum. Hakim olabilmek için."
" Adaleti seviyorsun o zaman?"
'Sence?' dermişçesine kafa salladım.
Rhea, " Aktivitelerin neler?" diye sordu merakla.
" Kitap okumak, keman çalmak, yıldızları izlemek... Sayılır mı?"
" Sayılır, sayılır. Lan, tanışırken biz ne soruyorduk?" diyerek kafasını kaşıdı Mison.
İlk başta hepimiz durup, ardından devasa bir kahkaha attık.
" Sevgilin veya arkadaşın var mıydı dünyadan?" diye sordu Zephyrine.
Başımı iki yana sallayıp " Yok." dedim.
Bir anda Rhea, ellerini iki yana oynatıp odaklandı ve ardından değişik bir saat çıktı.
Gözlerim kocaman olmuştu.
" Bu- bunu nasıl yaptın?" diye sordum kekeleyerek.
Bunu en son gördüğümde ana okulunda okuduğum süper kahramanlı bir çocuk kitabıydı.
Rhea hafifçe gülümseyerek " Daha görmediğin kaç türlü büyü var Astra..." diye mırıldandı.
Solan atlayıp " Hazırlansanız iyi olur. Astra'nın kıyafetleri hazır. Eğer istemezsen farklı elbiseler de var." deyip Mison ile birlikte ayağa kalkıp içeriye geçti.
Bakalım daha beni neler bekliyordu?..
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Selamm ben NEA. İlk bölümle karşınızdayım.
Nasıldı???
Düşüncelerinizi yazıp, beğenirseniz çok sevinirim.
Teşekkürlerr🤍
NEA Sunarr
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Emeğine sağlık🤍
Yorum
Yorum bulunamadı.