Karanlık Şehir’de bazı kararlar tek bir kişinin ağzından çıkmazdı. Bazı kararlar yıllar boyunca hazırlanır, doğru zaman geldiğinde insanların önüne konulurdu.
Seçkin Konağı’nın büyük salonunda sessizlik vardı. Aras Seçkin, elindeki kahveyi masaya bıraktı ve karşısındaki dosyaya baktı.
Dosyanın içinde tek bir isim yazıyordu.
Ebru Seçkin.
Kızı…
Aras, Ebru’nün nasıl biri olduğunu herkesten iyi biliyordu. Küçük yaşlardan beri kimsenin ona kolay bir yol vermesini istememişti. Kendi kararlarını kendi almak istemiş, kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenmişti.
NovaTech bunun en büyük kanıtıydı.
Ebru o şirketi sadece ailesinin adıyla değil, kendi zekâsıyla büyütmüştü. İnsanlar onun genç yaşına bakıp hafife almıştı ama Ebru her seferinde yanıldıklarını göstermişti.
Ama şimdi önünde başka bir konu vardı.
O masa…
Ebru o masanın ne anlama geldiğini biliyordu. Oraya oturmak sadece bir sandalyeye oturmak değildi. O masa, yıllardır süren dengelerin ve alınacak büyük kararların yeriydi.
Aras, kızının neden istemediğini de biliyordu.
Ebru korktuğu için kaçmıyordu.
Tam tersine, fazla güçlü olduğu için kendi düzenini kaybetmek istemiyordu.
Tam o sırada salondaki telefon çaldı.
Aras ekrana baktı.
Rauf Karadumanlı.
Aras birkaç saniye bekledikten sonra telefonu açtı.
“Dinliyorum.”
Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.
Rauf’un sesi her zamanki gibi sakindi.
“Ebru hâlâ kendi düzeninde kalmak istiyor.”
Bu bir soru değildi.
Aras kaşlarını hafifçe çattı.
“Ebru’nün kararlarına saygı duyuyorum.”
Rauf hafifçe güldü.
“Saygı başka şeydir, gerçekler başka.”
Aras sessiz kaldı.
Rauf devam etti.
“Sen de biliyorsun Aras. O masa artık boş kalamaz. Emir yıllar önce arkasını dönüp gitti. Kendi seçimini yaptı. Şimdi sıra Ebru’da.”
Aras’ın yüzü değişmedi ama sözlerin ağırlığını hissetti.
“Ebru, Emir değil.”
“Biliyorum.”
Rauf’un sesi daha ciddi bir hâl aldı.
“Zaten onu istememin sebebi bu.”
Aras pencereye doğru yürüdü.
“Onu zorlamak istemiyorum.”
“Ben de zorlamanı istemiyorum.”
Rauf birkaç saniye durdu.
“Onu seçimsiz bırakmanı istiyorum.”
Bu cümle salondaki sessizliği değiştirdi.
Aras ilk defa cevap vermeden önce düşündü.
Rauf Karadumanlı insanları bağırarak yönetmezdi. Onlara sadece gerçekleri gösterirdi. Ve bazen gerçekler, insanın önündeki en büyük baskı olurdu.
“Ne yapmamı bekliyorsun?” diye sordu Aras.
Rauf sakince cevap verdi.
“Ebru’ye şunu anlat. O masaya oturmazsa insanlar onun yokluğunu kendi istedikleri gibi yorumlayacak. Gücünü korumak istiyorsa, kendi yerini kendi belirlemeli.”
Aras gözlerini kapattı.
Çünkü Rauf’un haklı olduğu noktayı biliyordu.
Ebru güçlüydü.
Ama bazen güçlü insanlar da dünyaya kendi varlıklarını hatırlatmak zorunda kalırdı.
Telefon kapandı.
Aras bir süre olduğu yerde kaldı.
Sonra kararını verdi.
Ebru ile konuşacaktı.
Telefonunu eline aldı ve kızının numarasını aradı.
Telefon birkaç saniye çaldıktan sonra açıldı.
“Baba?”
Ebru’nün sesi her zamanki gibi rahattı.
Aras kısa bir sessizlikten sonra konuştu.
“Ebru, hemen eve gel.”
Ebru bir şey söylemek için hazırlanırken Aras devam etti.
“Acil.”
Ve telefonu kapattı.
Ebru, karşı taraftan gelen sessizliğe bakarken bunun sıradan bir konuşma olmadığını anladı.
Çünkü babası Aras Seçkin, hiçbir zaman boşuna “acil” demezdi.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Ebru düşman kızı olsaydı keşke çok iyi olurdu
Ebru kızı mı
Başlangıç ayrı bir mükemmel
Başlangıç harikaydı canım emeğine sağlık 💙
Yorum
Yorum bulunamadı.