NovaTech’in en üst katındaki ofisimde, şehrin manzarasını izliyordum.
Karanlık Şehir her zamanki gibi hareketliydi. İnsanlar sokaklarda kendi hayatlarına devam ederken, benim aklım hâlâ aynı yerdeydi.
O masa.
Babamın neden bunu istediğini biliyordum. Hatta neden beni zorlayacağını da tahmin edebiliyordum.
Ama mesele oraya oturmak değildi.
Mesele, oraya oturduğumda neleri değiştireceğiydi.
Ben kendi düzenimi kurmuştum. NovaTech’i, kendi kararlarımla büyütmüştüm. Birilerinin kızı olarak değil, Ebru Seçkin olarak var olmuştum.
Tam o sırada kapı açıldı.
Lalin içeri girdi.
Her zamanki gibi sakindi.
Lalin Aydemir’i tanıyan herkes onun ne kadar kontrollü biri olduğunu bilirdi. Kolay kolay sinirlenmez, kolay kolay sesini yükseltmezdi.
Bazen onun gerçekten insan olup olmadığını merak ederdim.
“Yine düşünüyorsun.”
Başımı çevirdim.
“Beni bu kadar iyi tanıman biraz rahatsız edici.”
Lalin masama doğru yürüdü.
“Beni tanımıyor olsaydın daha çok rahatsız olurdun.”
Gülümsedim.
“Bunu kabul ediyorum.”
Lalin karşıma oturdu.
Birkaç saniye sessiz kaldı.
Bu normalde onun tarzıydı. Ama yüzündeki küçük değişiklik dikkatimi çekti.
“Bir şey olmuş.”
“Hayır.”
“Lalin.”
Bana baktı.
“Evet, olmuş.”
Gülümsedim.
“Anlat.”
Derin bir nefes aldı.
“Bugün bir adamla görüştüm.”
“Tamam.”
“Ve sabrımı zorladı.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Senin mi?”
Lalin bana baktı.
“Evet, benim.”
Bir an durdum.
Sonra gülmeye başladım.
“Bunu kaçırmak istemezdim.”
“Komik değil.”
“Senin için değil. Benim için çok komik.”
Lalin gözlerini devirdi.
“Bütün görüşme boyunca konuştuğum her şeyi yanlış anladı.”
“Nasıl yani?”
“Ciddi bir konu anlatıyorum, o başka bir şey söylüyor. Bir şey soruyorum, başka cevap veriyor.”
Gülümsememi tuttum.
“Ve sen?”
“Sabrettim.”
“Ne kadar?”
Lalin kısa bir sessizlik yaşadı.
“Oldukça uzun.”
Kahkaha attım.
“Bu senin için gerçekten büyük bir başarı.”
Lalin bana bakıp devam etti.
“Sonra bana dönüp ‘Siz hiç gülmüyor musunuz?’ dedi.”
O an kendimi tutamadım.
“Hayır.”
“Ebru.”
“Hayır, düşününce daha komik.”
Lalin ciddi kalmaya çalışıyordu ama belli ki o da sinirinin komik tarafını fark etmişti.
“Ben sadece işimi yapmaya çalışıyordum.”
“Ve biri seni sinirlendirmeyi başardı.”
“Sinirlenmedim.”
O kadar hızlı söylemişti ki ikimiz de sustuk.
Ona baktım.
Sonra gülümsedim.
“Lalin.”
“Ne?”
“Sen şu an kendini savunuyorsun.”
Bir saniye sessizlik oldu.
Sonra istemeden de olsa yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
Tam o anda telefonum çaldı.
Ekranda yazan isim bütün havayı değiştirdi.
Babam.
Telefonu açtım.
“Baba?”
Sesi her zamankinden daha ciddiydi.
“Ebru, eve gel.”
Kaşlarımı çattım.
“Neden?”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Acil.”
Ve telefonu kapattı.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
onu seven biri olur
Ebru masaya oturur bence
Yorum
Yorum bulunamadı.