Karanlığın Çiçeği
Bölüm 1•
Bölüm 1
Tema:
İnsan bazı kayıpların üzerinden yıllar geçtiğinde acının azalacağını sanıyor. Zamanın her şeyi törpülediğine, bir sabah uyandığında geçmişte yaşananların artık eskisi kadar canını yakmadığına inanmak istiyor. Ben de bir zamanlar buna inanmıştım. On iki yılın, çocukluğumdan geriye kalan o eksik parçaları bir şekilde tamamlayabileceğini, annemin sesini hatırlarken boğazımın düğümlenmeyeceğini ve babamın yüzünü zihnimde canlandırdığımda içimde tarifsiz bir boşluk oluşmayacağını düşünmüştüm. Yanılmışım. Bazı acılar zamanla kaybolmuyordu; yalnızca insan onlarla yaşamayı öğreniyordu.
Önümde açık duran dosyanın kapağına baktığımda bunu bir kez daha anladım. Kahverengiye dönmüş, kenarları yıpranmış dosyanın üzerinde yıllar önce yazılmış birkaç rakamdan başka hiçbir şey yoktu. 0305. Olay numarası. On iki yıl önce hayatımı ikiye bölen gecenin resmi kaydı.
Dosyaya her baktığımda aynı şeyi düşünüyordum: Bu kadar büyük bir şey nasıl bu kadar kolay kapanabilirdi?
İçimde yıllardır cevabını bulamadığım bir soru vardı ve ne kadar uğraşırsam uğraşayım ondan kurtulamıyordum. Ailem gerçekten yalnızca talihsiz bir olayın kurbanı mı olmuştu, yoksa birileri onların ölümünü kaçınılmaz göstermek için geride bırakılabilecek her izi dikkatlice silmiş miydi?
Parmaklarımı dosyanın kenarına bastırıp ilk sayfayı çevirdim. Kâğıtların çıkardığı kuru hışırtı, haber merkezindeki kalabalığın arasında bile kulağıma fazlasıyla belirgin geliyordu. Etrafımda insanlar haber yetiştirmek için birbirleriyle konuşuyor, telefonlar arka arkaya çalıyor, klavyeler hiç durmadan tıklıyordu. Herkes bugünün peşindeydi. Ben ise on iki yıl önce yaşanmış bir gecenin peşinden hâlâ kurtulamıyordum.
Bilgisayar ekranımda yazmaya çalıştığım haber yarım kalmıştı.
On iki yıl önce meydana gelen aile faciası...
Cümleyi okuyup birkaç saniye bekledikten sonra tamamını sildim.
Facia.
Bu kelimeye hiçbir zaman alışamamıştım.
Çünkü facia dediğinizde ortada suçlu yokmuş gibi oluyordu. Kimse hesap vermemiş, kimse bir şey yapmamış, yalnızca kötü bir gece yaşanmış ve birkaç insan hayatını kaybetmiş gibi...
Oysa ben bunun böyle olmadığını hissediyordum.
Belki elimde bunu kanıtlayacak yeterli delil yoktu ama içimde, yıllardır susturamadığım o küçük ses vardı. Bana sürekli aynı şeyi söylüyordu.
Bir şeyler yanlış.
“Efsun.”
Başımı kaldırdığımda Murat Bey'in masamın yanında durduğunu gördüm. Elinde tuttuğu kahveyi önüme bırakırken gözleri açık duran dosyaya kaydı ve yüzündeki ifade değişti.
“Yine mi bunu kurcalıyorsun?”
Dosyanın üzerinden bakışlarımı ona çevirdim.
“Kurcalamıyorum, araştırıyorum.”
“Aradaki farkı bana anlatma.”
Sandalyemin arkasına yaslanırken hafifçe iç çektim. Murat Bey'in bu konudan ne kadar yorulduğunu biliyordum, fakat onun yorulabileceği bir yerde benim yorulma lüksüm yoktu.
“Bu dosyada bir şeyler eksik.”
“Efsun, dosya on iki yıllık.”
“Tam da bu yüzden.”
Kaşlarını çatıp bana baktı.
“Ne demek istiyorsun?”
Dosyanın içinden birkaç sayfa çıkarıp masanın üzerine yan yana koydum. Parmak ucumla ilk tutanağı gösterirken sesimi mümkün olduğunca sakin tutmaya çalıştım.
“İlk kayıtta olay saati yirmi üç kırk olarak geçiyor, ikinci tutanakta gece yarısını çeyrek geçe denmiş, fakat olay yerine gönderilen ekibin telsiz kaydında çağrı saati yirmi üç yirmi sekiz.”
Murat Bey belgeleri dikkatle inceledi.
“Aradaki fark birkaç dakika.”
“On iki yıllık bir dosyada birkaç dakika önemsiz olabilir, haklısınız,” dedim ve diğer kâğıdı önüne doğru ittirdim. “Ama aynı dosyada üç farklı saat, iki farklı tanık ifadesi ve birbirini tutmayan olay yeri raporu varsa artık bunun tesadüf olduğunu düşünemiyorum.”
Bir süre cevap vermedi.
Sonunda belgeleri bana geri uzattı.
“Bunun kişisel bir mesele olduğunu biliyorsun.”
Gözlerimi dosyadan kaldırmadım.
“Zaten kişisel.”
Bu kez sesim düşündüğümden daha sessiz çıkmıştı.
Murat Bey bir şey söylemedi. Ben de devam etmedim. Çünkü ikimiz de bunun benim için sıradan bir haber olmadığını biliyorduk.
Ben bu dosyanın içinde yalnızca gazetecilik yapmıyordum.
Ailemi arıyordum.
On iki yaşındaki hâlimin anlayamadığı şeyleri, yirmi küsur yaşındaki hâlimle çözmeye çalışıyordum.
Murat Bey bir süre daha masamın yanında durduktan sonra derin bir nefes aldı.
“Efsun, bazı dosyalar yeniden açılmak için değil, kapalı kalmak için vardır.”
Başımı kaldırıp doğrudan gözlerinin içine baktım.
“Benim ailemin dosyası kapalı kalmak için yapılmışsa zaten en başından beri yanlış yerde duruyor demektir.”
Yüzündeki ifade sertleşti fakat bana cevap vermedi. Birkaç saniye sonra arkasını dönüp uzaklaştı.
Onu izledim.
Sonra yeniden dosyaya döndüm.
İfadenin bulunduğu sayfayı açtığımda gözlerim yıllardır ezberlediğim cümleye takıldı.
“Olaydan sorumlu kişi benim.”
Bu cümle yüzünden dosya kapanmıştı.
Bir adam suçunu kabul etmişti.
Ailemin ölümünden sorumlu olduğunu söylemişti.
Mahkemede söylediklerinden geri adım atmamıştı.
Ceza almıştı.
Dosya kapanmıştı.
Herkes için hikâyenin sonu buydu.
Benim içinse hiçbir zaman başlangıçtan öteye geçmemişti.
Çünkü o adamın ifadesini ne zaman okusam içimde aynı huzursuzluk beliriyordu. Sanki biri bana yıllardır doğru cevabı veriyormuş gibi davranıyor ama ben sorunun kendisinin yanlış olduğunu biliyordum.
Adam suçlu olduğunu söylüyordu.
Peki neden?
Bunu düşünürken telefonumun titreşmesiyle irkildim.
Ekranda kayıtlı olmayan bir numara vardı.
Bir süre açıp açmamak arasında kaldım. Sonunda parmağımı ekrana götürüp aramayı cevapladım.
“Efsun Hanım?”
Karşıdaki erkek sesinin sakinliği hoşuma gitmemişti. İnsanların telefonda fazla sakin konuşmasının çoğu zaman iyi bir anlamı olmazdı.
“Kimsiniz?”
“Eski bir dosyayla ilgilendiğinizi duydum.”
Bakışlarım önümdeki dosyaya kaydı.
“Eski dosyalarla ilgilenmem benim işim.”
“0305 numaralı dosyayla özellikle ilgilendiğinizi de biliyorum.”
Elim yavaşça dosyanın üzerine kapandı.
“Bunu nereden biliyorsunuz?”
Karşı taraf birkaç saniye sustu.
“Çünkü o dosyanın kapanmasını sağlayan şeylerin tamamı doğru değildi.”
Nefesimi tuttum.
Haber merkezinin bütün gürültüsü bir anda uzaklaşmış gibi hissettirdi.
“Ne biliyorsunuz?”
“Telefonda konuşulacak şeyler değil.”
“Öyleyse nerede konuşacağız?”
Adres verdi.
Kalemi elime aldım ve söylediklerini bir kâğıda yazdım. Adresi iki kez kontrol ettikten sonra yeniden konuştum.
“Oraya geldiğimde ne bulacağımı bilmek istiyorum.”
“Gerçeği.”
“Bu kadar kolay mı?”
Adamın sesi ilk kez değişti.
“Hayır.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Zaten kolay olsaydı, ailenizin ölümünden on iki yıl sonra hâlâ bu dosyanın peşinde olmazdınız.”
Telefon kapandı.
Bir süre telefonu kulağımdan indirmeden öylece kaldım.
Sonra yavaşça masanın üzerine bıraktım.
Kalbim hızlı atıyordu fakat bunun korkudan mı, yıllardır aradığım cevaba yaklaşmanın verdiği heyecandan mı olduğunu ayırt edemiyordum.
Dosyayı kapattım ve çantama koydum.
Ayağa kalkarken gözlerim son kez o cümleye takıldı.
“Olaydan sorumlu kişi benim.”
Yıllardır bir suçlunun itirafı olarak okuduğum o cümle, ilk defa bana başka bir şey söylüyordu.
Birinin kendisini suçlu ilan etmesi her zaman gerçekten suçlu olduğu anlamına gelmezdi.
Bazen insanlar bir başkasının sırrını taşımak için kendi hayatlarını feda ederdi.
Ve ben, o gece ailemin hayatını kimlerin elinden aldığını bulacaksam önce bu adamın neden sustuğunu öğrenmek zorundaydım.
Çantamı omzuma geçirip haber merkezinden çıktım.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları