Karanlığın Çiçeği

Bölüm 2•

Bölüm 2

Tema:
Haber merkezinden çıktığımda akşam çoktan şehrin üzerine çökmeye başlamıştı. Binanın önündeki kaldırım, gün boyunca yağan yağmurun ardından hâlâ ıslaktı ve sokak lambalarının solgun ışıkları su birikintilerinin üzerinde parçalanarak uzanıyordu. Çantamın askısını omzuma biraz daha sıkı geçirirken cebimdeki kâğıda dokundum. Üzerinde yalnızca bir adres vardı ama o küçük kâğıt, yıllardır hayatımın bir parçası olan dosyadan çok daha ağır geliyordu.
Arabaya binmeden önce birkaç dakika olduğum yerde durdum.
Gitmemek için kendime mantıklı bir sebep bulabilirdim. Tanımadığım bir adam beni aramış, yıllar önce kapanmış bir dosya hakkında bildiklerini söylemiş ve ardından şehrin tenha bir yerinde buluşmamı istemişti. Bir gazeteci olarak bunun ne kadar şüpheli olduğunu biliyordum. Hatta mesleğim bana böyle bir durumda ilk yapılması gereken şeyin tek başına hareket etmemek olduğunu defalarca öğretmişti.
Fakat bu kez mesele yalnızca bir haber değildi.
Bu, annemle babamın hayatına dair yıllardır cevabını bulamadığım bir soruydu.
Ve insan bazı soruların peşinden giderken ne kadar dikkatli olması gerektiğini bilse bile, cevaba yaklaşma ihtimali bütün uyarıların önüne geçebiliyordu.
Arabaya bindim ve motoru çalıştırmadan önce bir süre direksiyonun başında oturdum. Camdan dışarı baktığımda insanlar günlük hayatlarına devam ediyordu. Bir kadın elindeki poşetlerle otobüs durağına yetişmeye çalışıyor, karşı kaldırımda iki kişi konuşarak yürüyordu. Bir adam telefonuna bakarak yolun kenarında bekliyordu.
Hiçbirinin hayatında benimkini ikiye bölen o gecenin bir karşılığı yoktu.
Şehir, benim için hiçbir şey değişmemiş gibi yaşamaya devam ediyordu.
Ben ise on iki yıl önce durmuş bir saatin akrep ve yelkovanını yeniden hareket ettirmeye çalışıyordum.
Telefonumu çıkarıp verdiği numarayı aramayı düşündüm, sonra bundan vazgeçtim. Eğer gerçekten bildiği bir şey varsa, neden beni aradığını anlamadan onunla yeniden iletişim kurmak istemiyordum. Üstelik konuşma sırasında sesinde dikkatimi çeken bir şey vardı; bana gerçeği anlatmak isteyen birinden çok, benim ne kadar ileri gidebileceğimi görmek isteyen birinin sakinliğini taşıyordu.
Bu düşünce huzursuz ediciydi.
Yine de arabayı çalıştırdım.
Adresi navigasyona girdikten sonra yola çıktım.
Şehir merkezinden uzaklaştıkça sokaklar tenhalaşmaya başladı. Binaların yerini daha alçak yapılar, dükkânların yerini kapalı kepenkler almaya başladı. Navigasyonun gösterdiği yol beni şehrin daha eski bir bölgesine götürüyordu. Yol boyunca birkaç kez adresi kontrol ettim. Yanlış yere gitmediğimden emindim.
Ama içimde, doğru yere gittiğime dair herhangi bir güven yoktu.
Yaklaşık yarım saat sonra navigasyon hedefe ulaştığımı söyledi.
Arabayı yolun kenarına çekip çevreme baktım.
Buluşma adresi eski bir binanın karşısındaki küçük bir kahvehaneyi gösteriyordu. Binanın dış cephesi yıllardır yenilenmemiş gibiydi. Pencerelerin bazıları karanlıktı, giriş kapısının üzerindeki tabela ise yağmur ve güneşten solmuştu.
Bir an arabadan inmediğim için kendime kızdım.
Sonra çantamı alıp kapıyı açtım.
Yağmur yeniden başlamıştı.
İnce damlalar saçlarıma ve montumun omuzlarına düşerken karşıya geçtim. Kahvehanenin kapısını açtığımda içeriden yükselen çay kokusu ve ağır sigara dumanı birbirine karışmış hâlde yüzüme çarptı.
İçeri girdiğimde birkaç kişi başını çevirip bana baktı.
Kapının yanında bir an durarak içeriyi süzdüm.
Arka tarafta oturan yaşlı adamlar, televizyonun karşısındaki masada sessizce oturan iki kişi ve pencere kenarında tek başına duran boş sandalye dışında dikkatimi çeken kimse yoktu.
Telefonumu çıkarıp saate baktım.
Buluşma saatine daha üç dakika vardı.
Boş sandalyenin bulunduğu masaya doğru ilerledim ve oturdum.
Çantamı ayaklarımın yanına bırakırken gözlerimi kapıya diktim.
Her giren insanı birkaç saniye boyunca inceledim.
Önce siyah montlu bir adam girdi.
Değildi.
Ardından elinde poşetlerle genç bir kadın geldi.
O da değildi.
Sonra kapı yeniden açıldı.
Bu kez içeri giren adamın adımlarında, diğerlerinden farklı bir sakinlik vardı. Üzerindeki koyu renk montun yakası hafifçe kalkıktı ve yüzünü ilk anda tam olarak göremiyordum. İçeri girdikten sonra etrafa kısa bir bakış attı.
Göz göze geldiğimizde bana doğru yürümeye başladı.
Kalbimin hızlandığını hissettim ama bunun korkuyla mı yoksa merakla mı ilgili olduğunu yine anlayamadım.
Adam masanın karşısındaki sandalyeye oturdu.
Bir süre hiçbirimiz konuşmadık.
Ben onu incelerken o da beni dikkatle süzüyordu.
Sonunda başını hafifçe eğdi.
“Efsun Hanım.”
Sesini telefondan tanıdım.
Demek oydu.
“Beni buraya çağıracak kadar önemli ne biliyorsunuz?”
Sözlerim sakin çıkmıştı fakat içimdeki sabırsızlık, sesimin altında kendini belli ediyordu. Adam ise acele etmeden masanın üzerindeki çay bardağına uzandı ve bir yudum aldıktan sonra bakışlarını yeniden bana çevirdi.
“Önce size bir soru sormam gerekiyor.”
Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.
“Beni buraya çağıran sizsiniz.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse soruyu neden ben cevaplıyorum?”
Adamın yüzünde belli belirsiz bir ifade oluştu. Gülümsemeye benzemiyordu fakat söylediğim şeyin beklediğinden farklı olduğunu düşündüğünü anlayabiliyordum.
“Çünkü yıllardır aynı sorunun peşindesiniz.”
Çantamın üzerindeki parmaklarım istemsizce gerildi.
“Benim hangi sorunun peşinde olduğumu nereden biliyorsunuz?”
“Çünkü o soruyu ben de yıllarca taşıdım.”
Bu cümleyle birlikte bakışlarındaki değişimi fark ettim. İlk kez konuşurkenki o mesafeli tavrın altında başka bir şey olduğunu gördüm. Pişmanlık mıydı, korku mu, yoksa yalnızca geçmişten kalan bir yorgunluk mu olduğunu anlayamadım.
“0305 numaralı dosya,” dedim. “Bana ne söyleyeceksiniz?”
Adam arkasına yaslandı.
“Size anlatacağım şeyleri duyduktan sonra o dosyaya bir daha eskisi gibi bakamayacaksınız.”
“Zaten eskisi gibi bakmıyorum.”
“Hayır,” dedi sakin bir sesle. “Henüz yeterince farklı bakmıyorsunuz.”
Bu söz hoşuma gitmedi.
“Beni buraya çağırıp üstü kapalı konuşacaksanız zamanımı boşa harcamayın.”
Sandalyemde doğrulurken sesimdeki sertliği saklamadım. Adam birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra masanın üzerine küçük, eski bir zarf bıraktı.
Zarfın üzerinde ismim yazıyordu.
Efsun.
Nefesim bir anlığına kesildi.
“Bu ne?”
“Babanızın.”
Parmaklarım zarfın üzerine uzanmak üzereyken durdu.
Yıllardır babama ait hiçbir şey görmemiştim. Onun ölümünden sonra geriye kalan eşyaların çoğu ya kaybolmuş ya da yıllar içinde ailemin geçmişiyle birlikte sessizce ortadan kaldırılmıştı. Şimdi önümde duran zarf, geçmişten çıkıp masamın üzerine bırakılmış bir el gibi duruyordu.
“Bunu nereden buldunuz?”
Adam cevap vermeden önce bana uzun süre baktı.
“Babanızın ölmeden önce sakladığı bir yerde.”
“Bunu neden şimdi veriyorsunuz?”
“Çünkü artık bilmeniz gereken yaşa geldiğinizi düşündüm.”
Kaşlarım çatıldı.
“Ben çocukken de söyleyebilirdiniz.”
Adamın bakışları bir anlığına yere indi.
“Çocukken size söyleseydim hiçbir şey değişmezdi.”
“Belki de değişirdi.”
“Hayır.”
Bu kez sesi ilk defa kesinleşti.
“Çünkü o zaman sizi de kaybedebilirdik.”
Cümlenin sonundaki kelime içimde soğuk bir iz bıraktı.
Bir süre konuşamadım.
Sonunda zarfı elime aldım.
Kâğıdın kenarları eskiydi. Üzerindeki mürekkep yer yer silinmişti ama ismim hâlâ okunuyordu. Başparmağımı zarfın üzerinde gezdirirken yıllardır hatırlamaya çalıştığım babamın ellerini düşündüm. Bazen insan bir yüzü hatırlamakta zorlanırken bir hareketi, bir bakışı ya da bir kelimeyi yıllarca unutmayabiliyordu.
Babamın yazısını görüp görmediğimi bile hatırlayamıyordum.
Fakat zarfı elimde tutmak, çocukluğumdan kalma bir kapının önünde duruyormuşum gibi hissettirmişti.
“Bunu açmamı mı istiyorsunuz?”
Adam başını salladı.
“Hayır.”
Şaşkınlıkla ona baktım.
“O zaman neden verdiniz?”
“Çünkü kararın size ait olması gerekiyor.”
Zarfı biraz daha sıkı tuttum.
“Bunca yıldır sakladığınız bir şeyi şimdi önüme koyup karar vermemi bekliyorsunuz.”
“Evet.”
“Ve içindekilerin ne olduğunu bilmiyorsunuz?”
“Biliyorum.”
Bakışlarımı ondan ayırmadım.
“Öyleyse söyleyin.”
Adam derin bir nefes aldı. Sanki vereceği cevabı uzun zamandır içinde taşıyor ve ilk kez yüksek sesle söylemeye hazırlanıyordu.
“Babanız öldüğü gece yalnız değildi.”
İçimde bir şeyin yerinden oynadığını hissettim.
“Ne demek bu?”
“Size anlatıldığı gibi değildi.”
“Bana ne anlatıldığını bilmiyorsunuz.”
“Biliyorum.”
Bu kez sesimdeki öfke daha belirgindi.
“Hayır, bilmiyorsunuz.”
Adam karşılık vermedi.
Ben ise zarfı masanın üzerinde bırakıp ellerimi birbirine kenetledim. İçimde yıllardır biriken soruların hepsi aynı anda yüzeye çıkmıştı. Annemin son gecesi, babamın ölümü, olayın nasıl gerçekleştiği, dosyanın neden bu kadar hızlı kapandığı ve bütün bunların arasında yıllardır suçunu kabul eden o adam...
Hepsi birbirine bağlanıyordu.
Ama nasıl?
“Bana gerçeği anlatın.”
Adam gözlerimin içine baktı.
“Gerçeğin tamamını anlatırsam, bir daha geri dönemeyeceğiniz bir yola gireceksiniz.”
Bu kez geri çekilmedim.
“Ben zaten on iki yıl önce o yola girdim.”
Sözlerim masanın üzerinde ağır bir sessizlik bıraktı.
Adam başını hafifçe eğdi.
“İşte bu yüzden korkuyorum, Efsun Hanım.”
“Benden mi?”
“Hayır.”
Bakışları kapıya kaydı.
“Peşinizde olanlardan.”
İçimdeki bütün düşünceler bir anda sustu.
Adam yeniden bana döndü.
“Çünkü siz hâlâ onların kim olduğunu bilmiyorsunuz.”
Zarfı çantama koydum.
“Öyleyse öğrenirim.”
Ayağa kalkarken sandalye hafifçe geriye sürtündü. Adam da yerinden kalkmadı; yalnızca beni izledi.
Kapıya doğru birkaç adım attıktan sonra durdum.
“Bir şey daha.”
Adam başını kaldırdı.
“Bana bu zarfı vermenizin gerçek sebebi ne?”
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonunda gözlerini benden kaçırmadan konuştu.
“Çünkü yıllar önce sizin ailenizin başına gelenleri durduramadım.”
Sesi ilk kez kırılmıştı.
“Bu kez aynı şeyi yapmayacağım.”
Kahvehaneden çıktığımda yağmur biraz daha şiddetlenmişti.
Çantamın içindeki zarfı düşünürken yürümeye devam ettim. Yıllardır ilk kez geçmişim bana yalnızca acı vermiyor, aynı zamanda cevap vaat ediyordu.
Fakat o cevabın bedelinin ne olduğunu henüz bilmiyordum.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları