TR-POP lisesi

Bölüm 1•

Tanışma

Tema:

Suzynin gözünden


babamın her ay yeni bir işe başlaması yüzünden yine farklı bir ülkeye geldim. Benim için rutindi umursamıyordum.


ilk gün


Okula girdiğim anda on saniye boyunca herkes bana bakıyordu. Daha sonra umursamayıp önlerine döndüler.

Bir çocuk bir kıza:

“Besti, bugün benimle yemek yesene.”

Kız da, sanırım adı Besti’ydi, gözlerini devirip hemen yukarı çıktı.

Merdivenlerde kızıl saçlı ve kumral bir kız, tüm okulun duyabileceği kadar yüksek sesle kahkaha atıyordu. Esmer, honey hair saçlı bir kız ise dolabını düzeltiyordu. Biraz uzağında da esmer bir çocuk onu izliyordu. Hem kin hem de çözemediğim bir şeyler vardı gözlerinde.

Daha sonra kızıl, kıvırcık bir kız yanıma gülümseyerek geldi. Hayır, merdivenlerdeki değil, daha büyük duran biri.

Yanıma gelip:

“Sen Suzy olmalısın. Ezgi ben. Hangi sınıftasın.”

Gülümseyerek:

“11-D.” dedim.

Bunun üzerine Ezgi’nin gülümsemesi daha da büyüdü.

“Güzel, aynı sınıftayız.”

Daha sonra sınıfa doğru yürümeye başladık. Yürürken herkesi tanıtıyordu.

“Şu merdivenlerde oturan kızlardan kızıl olan Esra, diğeri ise Şeyma. Okulun başından beri mümkün değil, ayrılmadılar. Dolabını düzelten kız İrem. Sessiz sakin biri. Onu izleyen de Arda.”

Durdu ve güldü.

“Arda’nın İrem’e takıntısı var gibi. Sırf abisi zorba diye İrem’den nefret ediyor. İrem’in sırf onun yüzünden okuldan gitmek istediğini bile duydum. Neyse... Bankta oturan iki lavuk Batu ve Oğuzhan. Oğuzhan İrem’in abisi. Yani aslında yaşıtlar ama cidden niye abisi diyoruz, bilmiyorum. Neyse, konu bu değil. Oğuzhan’ın yanında oturan Batu. Batu çok tatlı biri ama neden Oğuzhan’la arkadaş, emin değilim.

Şuradaki çift de Özlem ve Adil.”

Yukarıya bakarak devam etti:

“Şuradaki de Sıla, Adil’in ex’i. Yanındaki de Doğa.”

Daha sonra esmer bir kızı gösterdi.

“Şu da Hilal. Okulun hot girl’ü. Siz net iyi anlaşırsınız.”

Ezgi bunları söylerken ben de nedense onunla iyi anlaşacağımızı hissediyordum.

Sonunda sınıfa geldik.

Ön sırada kıvırcık bir kız, karşısında ise düz saçlı bir kız oturuyordu. Hemen arka sırada kızıl, kıvırcık saçlı ve otuz iki dişiyle gülen bir çocuk vardı. Onun yanında Koreliye benzeyen bir çocuk, hemen yanlarında da dalgalı saçlı bir çocuk oturuyordu.

Ben bunları düşünürken Ezgi söze girdi:

“Sen şuraya otur. Herkes gelince tanıtırım seni, olur mu?”

Başımı onaylayarak salladım ve yerime geçtim.

On dakika sonra zil çaldı ve herkes içeri gelmeye başladı. Oğuzhan dışında herkes sınıftaydı.

Ben yerimde otururken İrem bana ve sırama baktı. Bir şey söyleyecekmiş gibi oldu ama sonra hiçbir şey olmamış gibi umursamayıp yerine geçti.


Ben onun neden böyle yaptığını anlamaya çalışırken içeri Oğuzhan girdi ve sırama doğru yürümeye başladı. Neden geldiğini anlamaya çalışırken elini sıranın bir kenarına yasladı ve:

“Neden sıramdasın?” dedi.

Ne? Ne sırası? Ne saçmalıyordu bu?

“Boş olduğu için geçtim.” Sırıttı. “Boş olduğu sana vahiy yoluyla mı iniyor?” dedi

Kızardığımdan yüzde yüz emindim ama hayır, kendimi küçük düşürmem. Ben de aynı şekilde sırıttım.

“Gözlerimle gördüm. Sabah gelip otursaydın yerine.” dedim ve sıraya baktım. “Çanta falan da yok, yani anlamam mümkün değildi.” dedim.

Tek kaşını kaldırdı ve sırıttı.

“Yanına oturayım o zaman.”

Ben hiç bir şey söylemeden oturdu, ön sıradaki Batu ile konuşmaya başladı.

Dengesiz herif.

Sınıf doldu ve Ezgi içeri girdi. Başta ön sıradaki çocuk olmak üzere herkes Ezgi'ye baktı. Ezgi ona kısa bir an baktı ve bize döndü.

Tamam, kesinlikle ismini bilmediğim çocuktan hoşlanıyordu.

Ezgi söze girdi:

“Evet, beni dinleyin.” dedi.

Sınıfta hâlâ konuşanlar vardı. Bu yüzden ön sıradaki çocuk sesini yükselterek:

“Duymadınız mı kızı?” dedi.

Adil gülerek:

“Duydunuz Vedat'ı.” dedi.

Hafif kıkırdamamalar dışında herkes sustu.

ezgininkinin adının Vedat olduğunu da böylece öğrenmiş oldum

Ezgi konuşmaya başladı:

“Sınıfımıza yeni bir öğrenci geldi.” Bana baktı. “Suzy, ben zaten hepinizi tanıttım. Siz de tanışırsınız.”

Herkes bana baktı ve sonra konuşmaya devam etti. Bir kişi dışında...

Hilal.

Gülümseyerek bana baktı.

“Oğuzhan'ın yanında rahatsız olursan yanıma gelebilirsin.” dedi.

Bunun için ona o kadar minnettardım ki anlatamam. Hemen kalkıp yanına oturdum ve konuşmaya başladık.


Yazarın gözünden

Okul çıkışı


Herkes yorgunluktan ölmüş bir hâlde okuldan çıkıyordu. Şeyma ve Esra ise gülmekten dalak, böbrek, ne varsa bırakmışçasına gülüyorlardı resmen.

Esra, sessizce, yani onlara göre sessizce konuşarak:

“Oğuzhan ve Suzy okulun ilk enemies to lo-”

KJDBNLKHFDBF

“Ay, dur! Gülmeyeceğim. Oğuzh-”

KJLSCDNDHFDBHFKDG

Şeyma da gülmekten konuşamamasına rağmen bir şeyler söylemeye çalıştı:

“Ya, gerizekâlı! OSAJDSIJHSFD... Ay, gülme!”

Esra sonunda gülmesini durdurup:

“Şimdi Oğuzhan ve Suzy, okulumuzun ilk enemies to lovers çifti.”

Şeyma gözlerini devirdi.

“Esra, bunun için mi iki saattir gülüyordun?” dedi.

Esra da:

“Evet, fıstık.” dedi ve cilveli bir şekilde gülümsedi. “İstersen daha komiğini de yaparım.”

İkisi de yeniden gülmeye başladı.

Bunlar olurken İrem arkada, kulaklığından şarkı dinleyerek yavaşça yürüyordu. Arda da arkasından yürüyordu. Kimsenin umurunda değildi çünkü bu, Arda ve İrem'in klasiğiydi.

İrem en sonunda dayanamayıp arkasını döndü.

“Ne var ya?”

Arda şaşırmış bir şekilde ona baktı ama sonra kendini toparladı. Küçümseyici bir bakış atarak:

“Bu sefer de Suzy'ye mi saracaksın?”

İrem'in gözlerinden bıkkınlığı belli oluyordu. Konuşmaya başladı:

“Benim kimseye sardığım yok. Beni kendinle karıştırma.”

Arda güldü.

“Kendinle karıştırma mı?”

Bir adım İrem'e yaklaştı.

“Ben kimseyi ölümüne zorbalayıp okuldan attırmadım, İrem.” dedi.

İrem bir adım geri gitti ve titrek sesiyle konuşmaya başladı:

“Ben de yapmadım. Bunu yapan abimdi. Ve senin de abimden farkın yok.”

Bunu söyledikten sonra hızla okuldan çıktı.

Arda arkasından bakakaldı.

Anlamadı.

Ya da belki anlamak istemiyordu.


Şeyma ve Esra vedalaştıktan sonra Esra servisine bindi. Şeyma da onu almaya gelen kuzeninin arabasına geçti.

Ablası tam arabayı çalıştıracakken Şeyma'nın gözü Ayberk'e takıldı. Yüzünde hemen yaramaz bir gülümseme belirdi. Kuzenine dönüp eliyle iki saniye beklemesini işaret etti.

Sonra camdan dışarı doğru eğilip seslendi:

“Ayberk! Bak lan buraya!”

Ayberk, sanki bu sesin kendisine hayırlı bir şey getirmeyeceğini biliyormuş gibi yavaşça arkasını döndü.

“Yine ne var?”

Şeyma'nın sırıtışı iyice büyüdü.

“Bırakayım mı seni gideceğin yere, fıstık?”

Ayberk'in yüzündeki ifade bir anda değişti. Önce Şeyma'ya, sonra arabaya, sonra tekrar Şeyma'ya baktı.

“Ne?”

Şeyma kahkahayı zor tuttu.

“Bırakayım diyorum. Gel, bin.”

Ayberk birkaç saniye öylece baktı. Sanki az önce duyduğu cümleyi beyninde tekrar tekrar oynatıyordu.

“Yok.”

Şeyma yanaklarının içini ısırarak gülümsemesini bastırmaya çalıştı.

“Aa, bak... Ayıp etme be, güzelim. Gel, bin hadi.”

Bir de göz kırptı.

Ayberk'in gözleri kocaman açıldı.

“rol falan mı değiştirdin korkunc”

Şeyma'nın omuzları gülmekten titremeye başladı.

“Gayet iyiyim. Hadi, gel.”

Ayberk bir adım geri çekildi.

“Yok, yok. Ben yürürüm.”

Şeyma kahkahayı patlatmamak için ağzını eliyle kapattı.

Ayberk ise sanki biraz daha orada kalırsa başına daha büyük bir iş geleceğini düşünmüş gibi başını iki yana salladı.

“Sapık mıdır nedir ya!”

Arkasını dönüp hızla yürümeye başladı.

Şeyma artık kendini tutamıyordu. Gülerek önüne döndü.

“Salak ya...”

Kuzenine bakıp eliyle “gidebiliriz” işareti yaptı.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

@Enofen•1 ay önce

Çok güzel olmuş kurguya bayıldım ancak yazıcı üzerinde biraz calisman gerektiğini düşünüyorum sen de benim hikayeme bakar mısın ben de senin gibi yeniyim biraz ve yorumların çok önemli