TR-POP lisesi

Bölüm 2•

sadece lise değil...

Tema:

Suzynin gözünden

peki dün diğer deneyimlerime göre gayet güzel geçti oğuzhan denen dengesiz dışında


Sabahın köründe yine okula gitmek için kalktım. Genel olarak beni umursayan bir annem veya sabahları kahvaltısını evde yapıp işe giden normal bir ailem olmadığı için zor bela uyandığımı söyleyebilirim.

Yaklaşık otuz dakikada üstümü giyip saçlarımı taradım ve aşağıya indim.

Kim olduğu hakkında en ufak bir fikrim olmayan bir kadın yemek hazırlıyordu. Normalde her insan karşısında yabancı bir yüz görünce “Bu kim?” falan diye düşünür ama inanın, artık garipsemiyorum.

Her yeni eve taşındığımızda hizmetliler de değişiyor.

Kadının yanına gidip zoraki bir gülümsemeyle:

“Ben kahvaltı yapmam genel olarak. Kusura bakmayın, siz de uğraşmışsınız ama çıkmam lazım. Görüşürüz.”

dedim.

Kadının cevap vermesine bile fırsat bırakmadan evden çıkıp arabaya bindim.

Arka koltuğa geçip kulaklıklarımı taktım. Sonra camdan dışarı baktım ve yolun geçip gitmesini izledim.


Şarkı dinliyordum ancak hiç bir kelimeyi duymuyordum.

Canımı yakan şey ailemin bendense işlerini daha çok önemsemesi değildi

Sabah kimsenin bana günaydın dememesi değildi, gerçi isteseydim önde arabayı kullanan şoföre söyletirdim.

Benim canımı acıtan şey küçükken bu kadar hassas olmama rağmen şimdi yanlızlığa alışkın olmamdı.


Sonunda okula geldim.

Okulun önünde, her an birine patlamaya hazırmış gibi duran müdürü görünce istemsizce duraksadım. Dün saçlarım yüzünden az kalsın okula giremiyordum. Aynı şeyi tekrar yaşamaya hiç niyetim yoktu.

Hemen tokamı çıkarıp saçlarımı toplamaya başladım.

Ben saçlarımı toplarken birinin bana baktığını fark ettim.

Hilal'di.

Saçımı tamamen topladıktan sonra yanına doğru yürüdüm. Yüzümde küçük bir gülümsemeyle:

“Günaydınnn.” dedim.

Hilal de aynı şekilde gülümsedi.

“Günaydınnn.”

Nedense onunla konuşunca içimdeki o sabah ağırlığı biraz olsun hafifliyordu.

Müdürü görünce saçlarımı hemen topladığımı fark etmiş olacak ki kısa bir kahkaha attı.

Neden güldüğünü anlamaya çalışırken Hilal'in saçlarının hâlâ açık olduğunu fark ettim.

“Sen nasıl açık saçla girdin okula ya? Baksana adama, her an biriyle fight atabilir. Deccal mübarek.”

Bunu söylememle Hilal daha da keyifle gülmeye başladı. Saçlarını omzunun önüne atıp:

“Kızım, ben bu saçlar açık dursun diye şu adamla hayatımın en büyük savaşını verdim. Üç kere disiplinlik oldum, ne diyorsun?” dedi.

Üç kere disiplinlik olmak mı?

Açık saç yüzünden mi?

Bunu içimden geçirirken ona şaşkın şaşkın baktım.

“Rusya'da veya gittiğim diğer ülkelerdeki okullarda da açık saç yasaktı ama disiplin... Türkiye'ye alışmam zor olacak.”

Hilal bir anda yüzüme, sanki aklına takılan bir şey varmış gibi baktı.

Ben de gülerek:

“Sor, sor.” dedim.

“Senin yabancı olduğundan emindim de... Daha önce kaç ülkeye gittin?”

E tabii, haklıydı. Ben olsam ben de sorardım.

“Lisede iki kere değiştirdim, ortaokulda dört kere.”

Hilal güldü

“Yeme beni ya.”

Kaşlarımı hafifçe çattım.

“Yeme beni ne demek?”

Quuer falan mıydı acaba? Sormaya çekindiğim için sadece yüzüne baktım.

Hilal de anlamış olacak ki hemen açıkladı:

“Yeme beni, yalan atma demek. Türkçe sokak ağzı.”

“Ama ben yalan atmadım ki.” dedim. “Babam işlerine takıntılı. Bu yüzden ben de onun kuyruğu gibiyim.”

Hilal güldü.

“Yani mantıklı bir sebep.”

Ben de gülümsedim.

Sohbete öyle dalmıştık ki sınıfa geldiğimizi bile fark etmemiştik.

Hilal konuşmaya devam ederken tam sınıfa girecektim ki birine çarptım.

Önüme döndüğümde karşımdaki kişinin Oğuzhan dengesizi olduğunu fark ettim.

“Kızım, ne yapıyorsun ya?” diye çemkirdi.

Ben de hiç geri kalmadım.

“Asıl sen ne yapıyorsun ya? Neden çıktın önüme?”

Üstelik aynı onun gibi bağırarak söylemiştim. 

Oğuzhan bana birkaç saniye baktı. Ardından sırıtarak:

“Fazla iddialısın, bak. Sonra pişman olursun, Rus kızı.”

dedi ve yanımızdan geçip gitti.

Arkasından bakakaldım.

Rus kızı mı?

Bu çocuk gerçekten sinir bozucuydu.


Oğuzhanın gözünden



Okulda mümkün değil, bir olay çıkmaması imkânsızdı.

Bu yüzden birazdan Sıla'nın kapıdan:

“Ayyy, ne olmus varya”

diye gireceğinden, Batu'nun gram merak etmemesine rağmen sırf Sıla'yla konuşmak için:

“Ne olmuş?”

diye soracağından adım kadar emindim.

Neyse ki zamanı şimdi değildi.

Ben Batu'yla konuşurken içeri Esra girdi. Direkt Şeyma'nın yanına oturdu. Bir şey anlatacakmış gibi önce etrafına baktı, sonra anlatmaya başladı.

Ama nasıl bir sessizlikte konuşuyorsa artık, tek kelime bile duyamıyordum.

Bir süre sonra sınıfa Akut, Miraç ve Ayberk girdi.

Ayberk, Şeyma'yı görür görmez yine sınıftan çıktı.

Bu ikisi gerçekten garipti.

Birbirlerinden nefret ediyorlardı ama Şeyma her Allah'ın günü Ayberk'le uğraşıyordu. Ayberk de ne zaman onu görse sanki sınıfta yangın çıkmış gibi ortamı terk ediyordu.

Miraç sınıfa girince Güniz hemen saçını falan düzeltmeye başladı.

Bence Miraç dışında herkes Güniz'in Miraç'tan hoşlandığını biliyordu.

Esra bir anda Miraç'a doğru seslendi:

“Miraç Sana sesleniyorum”

Adım kadar emindim, bunun da kesin bir MİM'i vardı.

Miraç yanına gitti. Ardından Yuşa da onların yanına gitti. Bildiğim kadarıyla bu dördü ortaokuldan beri tanışıyordu.

Beni pek ilgilendirmiyordu.

Gerçi sınıfta ilgilendirmediği hâlde bildiğim ne kadar şey varsa, onu da ayrıca sorgulamak lazım.

Bir süre sonra Sıla'nın hâlâ sınıfa girmediğini fark ettim. Batu da fark etmiş olacak ki kapıya doğru bakmaya başladı.

Tam o sırada sınıfa biri girdi.

Vedat.

Direkt yanıma geldi.

“İrem spor salonunda ağlıyormuş. Kalk, bak öküz.”

İrem'le okulda pek ilgilenmezdim.

En azından dışarıdan bakınca öyle görünüyordu.

Ama onu canımdan çok seviyordum.

Babamın başka bir kadından yaptığı kızdı. Aramızda hiçbir zaman olması gerektiği gibi bir yakınlık kurulamamıştı ama bu, ona bir şey olmasına göz yumacağım anlamına gelmiyordu.

Kılına bile zarar gelsin istemezdim.

Sandalyeden kalkıp tam sınıftan çıkacakken biriyle çarpıştım.

Suzy.

Yine o.

Şu kızdan nefret ettiğim kadar kimseden nefret etmiyordum.

Ama işin en saçma tarafı, neden nefret ettiğimi bilmiyordum.

Onu ilk gördüğüm andan beri içimde açıklayamadığım bir sinir vardı.

Ne yapmıştı?

Hiçbir şey.

Ne demişti?

Doğru düzgün hiçbir şey.

Ama yine de...

Sinir bozucuydu.

Çarpıştığımız anda ona baktım.

Ve nedense aklımdan geçen ilk şey yine aynıydı:

“Tam da şimdi mi?”




Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

@Enofen•1 ay önce

Çok iyi gidiyor devamını beklerim sen de benim senaryomu okur musun onun gibi aklımda da bir çok senaryo var ama daha onlar için başlık bulamadığımdan dolayı yazamıyorum