Bir Camdaki Balon ~ I

Bölüm 1•

1. Bölüm ~ Giriş

Tema:
Geçmiş;

Ses yoktu masadan... 
Herkes birbirine bakıp düşünüyordu. Roller yeniden dağıtılmıştı. Ölüm Meleği yeni meleklerini seçmişti. Hepsinin rolüne uygun davranması gerekirdi. Yoksa... 
"Ben bu kartı kabul etmem!" Avazı çıktığı kadar bağırıyordu Haydar Sönmez. Tek isteği Ölüm Meleğinin yerine geçmekti. O zaman istediği herşeye sahip olurdu. Herkes sesizliğini korudu. Haydar ise isyanlardaydı. Kabul etmiyordu rolünü. 
"Bu ne cüretkarlık!? Ben kimsenin arkasını toplayan melek olmam!" Kibri zekasından fazla basmıştı. Karşısında olan kişinin farkında değildi ama tüm cihanın lideriydi o. 
Haydar ellerini masaya sertçe vurdu. Öne çıktı ve Ölüm Meleğine baktı. Gözlerinde belirsizlik ve ifadesizlik vardı. O an tek düşündüğü ailesiydi çünkü. Henüz dokuz yaşında bir kızı ve altı yaşında bir oğlu vardı. 
Kızı bilmezdi babasının Ölüm Meleği olduğunu ama kendisinin Merhamet Meleği olduğunu bilirdi. Oğlu ise daha çok küçüktü. Kafası bazı şeylere ermezdi. 
"Kartına uygun davran Haydar." İfadesizliğini sürdürmeye devam etti. Ölüm Meleği kolay kolay kartını olarak vermezdi. Büyük bir sorumluluk ve külden bir yürek isterdi. Ama kimene... Herkes sadece o zenginliğe kavuşmak isterdi. Kimin umurunda ölenler ve haksız yere can verenler? 
İşte Ölüm Meleğinin aklındaydı. Eğer onun yerine diğer melekler geçerse daha çok öldürürlerdi. 
"En azından zenginliğin arttı Haydar. Bu iyi birşey." Abisine destek verdi Tarık Özber. Asla onu yarı yolda bırakamazdı. Birde Ölüm Meleğinin can dostu vardı. Barış Öngören. Beraber bu masaya oturdular. Gerekirse beraberde yok olurlar. 
Haydar hiç düşünmeden elini Tarık'a suçlayıcı bir biçimde kaldırdı. "Senin hiç birşeye ihtiyacın falan yok, Tarık Özber! Ne de olsa arkanda üç kardeşin var..." Kınamıştı Haydar karşısında olan adamı. Tarık hiç birşey olmamış gibi yan sandalyede oturan eşi Kamer'e gülümsedi. 
Derin iç çekişler ile Ferhat Altundağ ellerini önünde birleştirdi ve ayağa kalktı. Haydar ise destek göreceğine sevindi. Ama Altundağ ailesin planı daha farklıydı bir kere. Güzel bir teklif ile gelmişti Ferhat. 
"Haydar... Kadim dostum öncelikle haddini aşıyorsun. Emin ol bu Ölüm Meleğinin hoşuna gitmiyordur." Ölüm Meleğinin göz kapakları ağırlaşmıştı. Bu konuşmaları dinlemek istemiyordu. Hepsini susturmak istiyordu. Bunun için belkide Haydar'ın kafasına sıkmalıydı. Yoksa başka türlü oluru yoktu. Yanındaki sandalyede oturan asıl kadim dostuna baktı. 
Korku Meleği... 
Songül ile gözleri kesişti. İkisininde yüzünde büyük bir boşluk vardı. Songül Ferhat'ı öldürmek istiyordu. Ölüm Meleği ise Haydar'ı. Korku Meleği yakınında gördüğü ilk korumayı yanına çağırdı. Koruma yanına geldi ve usulca başını eğdi. Korku Meleği kulağına birşeyler mırıldandı. Koruma ise onayladı ve uzaklaştı. 
"Size güzel bir teklifim var, Ölüm Meleği." Tüm gözler Ferhat'a çevrilmişti. Ölüm Meleğinin aklında o güzel kızı vardı... Birde tatlı oğlu. Eve dönünce kızı onun üstüne atlayıp gününü anlatacaktı. Oğlu ise kucağında oturup oyuncaklarıyla oynayacaktı. Kızı her ne kadar büyümüş olsa bile babasından vazgeçmezdi. 
"Dinliyorum Acı Meleği." Ferhat'a büyük bir kart çıkmıştı. Ölüm Meleği Ferhat'ın dudaklarını okumaya çalışıyordu. Kelimelerini özenle seçti Ferhat. Özber ailesinden korkuyordu az bile olsa. Songül gerilmeye başlamıştı. Çok yoruluyordu. Masaya hamile hali ile gelmişti. Karnı ağrıyordu. Elini hafif belirgin olan göbeğinin üzerine koydu. Songül'ün yanında oturan eşi Yunus ise onunla ilgilenmeye çalışıyordu. 
"Kızınız Sema... Eğer uygun görürseniz oğlum Alparslan ile belli bir müddet sonra kanlarımızı birleştirebiliriz. Bu sayede Kül Liderliğine büyük bir katkı yapabiliriz." Ölüm Meleğinin gözüne kara bir sis çöktü bu sözler üzerine. 
Hemen ondan iki adım uzakta olan eşi sinirle ellerini sıkıyordu. Konuşacak cümle arıyordu Evren Meleği. Ne diyecekti Ölüm Meleği? Kabul ederse Liderliği yükselecekti ama bu sefer canından da bir parça kopacaktı. Elbette birgün kızı evlenecek ama daha çok erkendi bunları düşünmek için. 
"Böyle birşey olmayacak." Yerinde duramadı Evren Meleği. Söz konusu kızıysa saatteki akrep bile dururdu. Ferhat Onu aldırış etmedi. Sadece Ölüm Meleğinin ağzından çıkanları bekliyordu. Kararı o verecekti. 
"Karım ne derse o Ferhat. Kızım genç bir kadın olduğu zaman evleneceği kişiyi kendi seçecek." Evren Meleği gururla liderlikte oturan eşine baktı. Her zaman Ölüm Meleğinden razıydı. Ferhat'ın yüzü düştü. Bu teklif sayesinde güçlenebilirdi halbuki. 
Arkadan yüksek sesle gülen Haydar'ın sesi geldi. "Hah! Onun oğlundan ziyade benim oğlum kızınız için daha iy-" Gerisi gelmedi. 
Haydar alnına yediği kurşun ile sertçe yere düştü. Korku Meleği ona acımamıştı. Korumadan silahını getirmesini rica etmişti. Kimin ne halt olduğunu iyi bilirdi. Girdiği her yere korku saçandı o. Yaptığına pişman değildi. Haydar Songül ve Yunus'un kızları için daha önce bir teklif yapmıştı buna benzer bir konuda. 
"Songül!" Yunus karısının elinden silahı çekip hızla aldı. Haydar'ın cansız bedenine gözü değdi Yunus'un. 
"Ne yaptın sen, Songül!?" Evren Meleğinin çığlığı tüm kulakları acıtmıştı. Halbuki o Evren Meleğiydi. Evrendeki tüm acıları, tüm çaresizlikleri ve tüm haykırışları duyandı. 
"Yasemin sakin ol." Ne yapacağını bilemiyordu Ölüm Meleği. Tek istediği şuan karısını sakinleştirmekti. Evren Meleğinin en korktuğu şey kandı. Kokusu burnunu acıtırdı. 
"Yine birisi öldü... Serhat... Yine bir can daha öldü..." Ölüm Meleği ayağa kalktı ve eşine doğru yürüdü ve ona sımsıkı sarıldı. Şuan ikiside bir melek değildi. Sıradan Yasemin ile Serhat'dı. 
Serhat Kül Liderliğinde oturan tüm meleklere baktı.
Onlar kim miydi? 
Serhat Özber, Ölüm Meleği
Yasemin Özber, Evren Meleği 
Kamer Özber, Aşk Meleği 
Tarık Özber, Mantık Meleği
Yunus Özber, Şehvet Meleği
Songül Özber, Korku Meleği
Ferhat Altundağ, Acı Meleği 
Barış Öngören, Hislerin Meleği
Ayliz Öngören, Katil Meleği
Onlar yaşayamadıkları hayat ile savaş verenlerdi. Onlar en çok canı yananlardı. Şimdi ise Kurtaran Meleği bizzat kendi elleri ile öldürmüşlerdi. Şimdi masaya yeni birisinin gelmesi gerekirdi. 
"Eve gidelim çocuklar bizi özlemiştir." Zar zor konuştu Yasemin. Serhat birşey demeden masanın başında olan Lider koltuğundan ceketini aldı. Ceplerini birşey unutmuş olma ihtimaline karşı kontrol etti. Herşeyin yerli yerinde olduğunu görünce eşinin yanına gitti. 
"Herkes evine dönsün." Tüm herkes arkasını dönmüş ilerleyecekken Serhat Ferhat'ın kolunu tuttu. Afallayarak liderine baktı Ferhat. 
"Yerde olan cesedi görüyorsun değil mi, Ferhat?" Gözü yerdeki kanlardan Haydar'ın ölü bedenine doğru ağır ağır ilerledi. 
"Evet." Serhat sertçe Ferhat'ın kolunu sıktı ve yüzüne baktı. "O cesedin yerinde olmadığına dua et." Ferhat'ın gözlerinde korku belirmişti. Sertçe sıktığı kolunu bıraktı Serhat ve eşinin yanına gitti. Yasemin hemen kocasının koluna girdi. Beraber merdivenlerden indiler. İkisinden de ses yoktu. 
Bugün yaşadıkları Yasemin'i epey yormuştu. Serhat ise bugün olan olaylara karşı tepki vermedi. Songül'ün Haydar'ı öldüreceğini tahmin etmişti zaten. 
Çıkmadan önce Serhat görevlilere döndü ve "Haydar Bey'in ölümünü ailesine bildirin. Ölüm sebebi ise kalp krizi falan diyin ve cesedi kimseye göstermeyin." Özber Ailesi ve Sönmez Ailesinin arasının bozulmasını istemiyordu. Onlarla ticari iş birliği yapabilirdi. 
"Peki efendim. İyi akşamlar dilerim." Deyip oradan uzaklaştı görevli. 
Beraber otoparka inmek için asansöre bindiler. Yasemin hâlâ şok içindeydi. Serhat ise çocuklarına hasret duyuyordu. Asansör eksi üçe indi ve kapı açıldı. 
İlk adımı atan Yasemin attı. Peşinden ise Serhat gitti. 
Serhat cebinden BMW'nin kartını çıkardı ve kapıyı açtı. Yasemin arka kapıyı açtı ve çantasını arka koltuğa fırlattı. 
Serhat ise sürücü koltuğuna yerleşti. Elini direksiyonda gezdirdi. Yasemin gelmeden içerden kapıyı açtı. Karısının rahat olmasını istiyordu. 
Yasemin kapıyı açtı ve yan koltuğa oturdu ve emniyet kemerini taktı. O da taktı kemerini. Serhat arkasını kontrol etti ve arabayı çalıştırıp otoparktan çıkardı. Yol boyunca ikiside sessizdi. Yasemin birşey söylemek istiyordu ama korkuyordu. Cesaretini toplamaya çalışıyordu bunun için. 
"Serhat..." İlk kelimeyi söylemeyi başarmıştı. İçinde büyük bir heyacan vardı. Nereden başlayacağına karar vermeye çalıştı. 
"Söyle Ömrüm." Serhat Yasemin'in elini kavradı ve dudaklarına götürdü. "Şeyy..." Kalbi çok hızlı atıyordu. Serhat bir yandan yola odaklanmaya bir diğer yandan eşine odaklanmaya çalışıyordu. "Çekinmeden söylesene, Evren'im" Derin bir nefes aldı Yasemin. "Ben... Hamileyim." Serhat önce ne dediğini anlayamadı Yasemin'in. Ne diyeceğini şaşırdı. Aynadan arabalara baktı ve sinyal verdi. Normalden daha dikkatli davrandı ve sağa çekti arabayı. El frenini çekti ve karısına döndü. 
"Cidden mi?" 
"Neden fısıldıyorsun?" Sanki şuan operasyondaydılar. "Cidden mi?" Tekrar yeniledi sorusunu. Tam olarak anlamak istiyordu. "Evet... Hemde ikiz." Bu sefer Yasemin fısıldamıştı. Donup kalmıştı Serhat. Tek cümle kalbini daha hızlı attırmaya yetmişti. Çok uzun zamandır söylemek istiyordu Yasemin bu haberi. 
"Teşekkürler." Tek diyebildiği o an sadece bu olmuştu. Mutluluk içinde Yasemin'in elini tuttu ve öpücükler kondurdu. 
"N'oldu?" Dudağını büzdü ve tatlı bir şekilde kocasının yüzüne baktı Yasemin. Birşey diyemedi. Aklına ilk baba olacağını öğrendiği zaman gelmişti. Tüm gece yatamamış nasıl bir baba olacağını düşünmüş. Sonra bir kızı olacağını öğrenmiş. Daha sonra ise dünyalar güzeli kızı doğmuş. Ona yaşayamadığı bir hayat vermeye çalışmıştı Serhat. Ve herşeye rağmen kızının tebessümü onu bu hayata bağlayan bir diğer şeydi.
"Hiç... Hatırlıyor musun Sema'nın doğduğu günü?" Yasemin kahkahalara boğuldu. Elbette hatırlıyordu. İkisi çok acemi bir anne babaydı o zamanlar. 
"Peki senin Mete'nin doğumda erkek olduğunu öğrendiğinde bayılmana ne demeli?" Bir kahkahayıda Serhat attı. Doktor yanlış cinsiyeti söylemişti. Doğumda Yasemin'in yanında olmuştu. O alttan gelen uzun şeyi görünce bayılmıştı. Kız olmasını bekliyordu ama kaderine erkek çıktı. 
"Birde ters çıkması ayrı bir komik." Yasemin'in gülmekten karnına kramplar girmişti. Mete büyük bir sürprizle gelmişti o konuda.
"Neyse bu sefer adlarını ne koyacağız?" Omuz silkti Serhat. Aklına gelen bir isim yoktu. Zaten istediği ismi kızına vermişti bu ona yeterdi. 
"Alex olsun mu?" Dedi Yasemin tatlı tatlı. Serhat'ın yüzü asıldı. Onca isim arasından karısı bunu mu düşündü yani? 
"Yaa kadın varya... Olsun be! Alex olsun hanemize hayırlı olsun." Yine yenilmişti Yasemin'in tatlığına. Ama iyi bilirdi Yasemin'in içindeki o canavarı Serhat. Bir kere sinirlendi mi o zaman sadece ellerini açardın ve Allah'a dua ederdin. 
"Peki diğerinin adı ne olsun?" Serhat'ın aklına yine bir isim gelmedi. Aslında vardı ama mantıksız olurdu. Bir yazarın isimiydi. O Japon yazara oldukça düşkündü. Eğer oğlu olursa koyardı belki başka bir evrende. 
"Sen ne istersen o olsun." Serhat en çok İnsanlığımı Yitirirken adlı o kitabı ve yazarı Osamu Dazai'i Severdi. O yüzden oğlu olursa adını Dazai koymak isterdi ama Yasemin kesin bunu kabul etmezdi. Daha doğrusu ülkesinde olan insanlar garipserdi çocuğunu.
"Bence Mavi olsun." Diye öneride bulunde Yasemin. Beğenmiş bir ifade ile onayladı Serhat. Eşi ne isterse o olacaktı tabii. 
"Gidelim mi eve?" Kızını çok özlemişti Serhat. 
"Sema'yı hep özlüyorsun evet ama peki Mete'yi özlüyor musun?" Eliyle boynunu sıvazladı Serhat. Şu aralar çok yorgundu. 
"Erkek o erkek. Birşey olmaz ona tabii ama seviyorum yani az da olsa." Yalandı. Mete'yi Sema kadar seviyordu. Sadece şımarmasını istemiyordu. Ama Sema onun için çok ayrı bir yere sahipti. 
"Ee hadi inandım." İçini boşalttığı için rahatlamıştı Yasemin. Yine de içinde huzursuzluk vardı. Serhat'a baktı. Bu his ona bakınca sanki artıyor gibiydi. Huzursuzca yerinde kıpırdandı Yasemin. 
"Hemen eve sür." Tek isteği evlatlarına kavuşmaktı. Serhat hafif gaza bastı. Yasemin korkmasın diye dikkati yol boyunca bırakmamıştı asla. 
Sonunda evlerine gelmişlerdi. Arabayı kapının önüne park etmişti Serhat. Önce kendisi arabadan indi sonra ise eşini arabadan indirdi. Yanağına bir buse koymayı da ihmal etmedi o arada. 
"Baba!" Malikanin koca kapısı açılmıştı. Onları ilk karşılayan Sema olmuştu. Koşarak hemen babasına sarıldı. Serhat kızının saçlarını okşadı ve kokusunu içine çekti. 
"Kızım..." Onun sesi tüm herşeye bedeldi Serhat için. Kapıda ise Mete anne ve babasına bakıyordu. Ablasının yaptığını yaptı ve o da paytak paytak koşarak babasının bacağına sarıldı. 
Serhat kızını tek koluna aldı ve yere eğilip oğlunuda kucaklamıştı. Oğlunun ise tatlı gözleri herşeye yetiyordu. 
"Nerde kaldınız?" Yine huysuzluğu tutmuştu Sema'nın. 
"Ancak gelebildik annem." Sema annesine gülümsedi ve göz kırptı. "Söyledin mi anne?" Serhat anlamaya çalışarak kızı ve eşine baktı. Yasemin başını salladı. "Söyledim sonunda annem." Anlamıştı Serhat. Hamile olduğunu Yasemin ilk önce Sema'ya söylemişti. 
"Kız, paçavra sen benim ajanım değil misin? Sema şirince güldü. "Ama ben büyüdüm babacım annemin dertlerine ortak olmalıyım." Yasemin gururluca kızına baktı. 
"Ne zaman öğrendin bakalım?" Serhat'ın minik kızın ağzından bakla almanın vakti gelmişti. Tüm gün neler yaptığını öğreniyor ve yorumluyordu. Aynı zamanda kızına güzel fikirler verip destekte oluyordu.
"Üç ay önte övdendik." Dedi Mete. 
"Vayy! Yasemin hanım bir altı ay daha bekleseydiniz. Çok erken olmuş." Dedi pişkin bir ifade ile Serhat. 
"Zaten bizde öyte detik ama annem omaş dedi." 
"Oğlum sen bana düşman mısın?" Mete gülmüştü. Çok seviyordu Serhat'ın sinirini bozmayı ve uğraşmayı. "Hayır detilim ama annem ne terse o oçcak." Yasemin Mete'nin saçlarını okşadı. Hayran dolu gözlerle annesine baktı. Mete ablasına kıyasla annesine daha bağlıydı. 
"Hadi geçin içeri." Hep beraber içeri girdiler. Sema ve Mete koşarak koltuğun üzerine atladılar. Yasemin yatak odasına gitti. Biran önce üzerindeki kıyafetlerden kurtulmak istiyordu. Serhat ise mutfağa gitmiş bugün yaşadıklarını atlatmaya çalışıyordu. 
Su bardağına taşacak kadar su koymuş ve hepsini tek nefeste kafaya dikmişti. Aklı ölen Haydar Sönmez'in cesedindeydi. Songül çok yanlış bir karar vermişti. Masaya yeni bir melek daha gelmeliydi. Bunun için kız kardeşini düşünüyordu. Belki kabul ederdi diye. Abisi ise kesin oturmazdı. Zaten iki yıl önce daha yeni baba olmuştu abisi. 
Sonra Ferhat'ın teklifini düşünüyordu. Bir o kadar mantıklı bir o kadar da mantıksız bir teklifti. Altundağ ailesinin bu teklifini kabul ederse eli kolu her yerde olurdu. Ama en sonunda kızını harcamışta olurdu. Reddetmek en iyi seçenek oldu. Ancak Altundağ ailesi bu konuda onu darlamayı bırakmazdı. 
Son olarak bugün öğrendiği o güzel haber vardı. Tekrar baba oluyordu hemde ikiz babası olacaktı. Bu onun için büyük bir haberdi. Yine düşünüyordu ya iyi bir baba olamazsam diye. 
"Çok su içiyorsun." Arkasında Kamer'i hissetmişti. Onlarla aynı evde kalırlardı. Yunus ve Songül henüz eve gelmemişti. Muhtemelen gece yarısı geleceklerdi. Sadece iki kardeşi ile aynı evde kalıyordu. Lara ve Murat Almanya'da yaşıyordu.
"Sağlıklı olduğu için." Kamer sadece güldü bu cevabına. "Ya da derdin olduğu içindir." Yasemin ve Songül'e ve hatta kardeşlerine kıyasla Serhat'ın tüm herşeyini en iyi o bilirdi. 
"Nereden anladın?" Bardağa daha çok su doldurdu ve içti. "Kötü bir alışkanlığın yok." Kısa ve net bir cevap verdi Kamer. Oğulları Yavuz ve Deniz'e elma kesiyordu. 
"Ne yapmalıyız?" Yeterince kafası doluydu Serhat'ın. Yüzlerce derdi arasında bir çıkış arıyordu. Kendi ile büyük bir savaş veriyordu. Kararlar ve savaşlar arasında büyük bir mücadele içindeydi. 
"Türkiye'ye geri dönelim." Kamer'in önerileri mantıklı olurdu ama bu sefer mantıklı bulmadı Serhat. İngiltere onu sıkıyordu. Yine de mantıksız bir karar olma ihtimali vardı. 
"Şuan Yeraltı masası ile savaş veriyorken nasıl geri dönebiliriz?" 
Ateş Liderliği...
Çok tanınan diğer bir mafya liderliğiydi. Elleri kolları heryerdeydi. "Bizim hem mafya liderliğimizin adı Kül. Birde masamızın adı Kül." Ne dediğini anlayamadı Kamer'in. Sorma gereksinimi bile duymadı.
Serhat şuanda Ferit Duymaz'ın ölümünü bekliyordu. O zaman saldıracaktı Ateş'e. Gerçi yaşlı bunağın öleceği yoktu. Yaşam savaşı veriyordu yoğun bakımda. 
"En son ben çekeceğim herifin pinini." Bir türlü ölmüyordu. "Ölümden kaçamaz elbet ölür." Gerçek buydu. Vakti gelen göçerdi. 
"Önümüzde çok uzun bir zaman var Serhat..." Derin bir iç çekti Kamer. Huzursuz hissediyordu. Ferhat'ın konuşmaları epey onu rahatsız etmişti. 
"Ne için?" Kamer ikinci elmayı doğramaya geçti. Bıçağı sıkı bir şekilde tuttuğunun farkında değildi. "Dikkatli olmalıyız Farhat bir oyun kuruyor." Kamer'in bıçak tuttuğu eli cümlesini bitirdiği dakika kaydı. Sessiz bir çığlık kopardı Kamer. Bıçak elini kesmişti. Serhat'ın bakışları gelen sesle birlikte Kamer'e yöneldi. Elinin kanadığını görünce Kamer'in huzursuz olduğunu anladı. Kolay kolay elini veya başka bir yerini kesmezdi çünkü. 
"İyi misin?" Ayağa hızla kalktı ve Kamer'in yanına gitti. Başını salladı Kamer. İyi gibiydi ama eli iyi değildi. 
"Yanlışlıkla oldu." Serhat Kamer'in elindeki bıçağı aldı ve dikkatle tezgahın bir köşesine koydu. Kamer'in koluna girdi ve sandalyeyi çekip Kamer'in oturmasına yardım etti. Tarık'ı çağırmak için mutfaktan çıktı. 
"Amca n'oldu?" Arkasından Yavuz'un sesini işitti. Amcası değildi babasıydı. "Annenin eli kesildi." Çok samimi değillerdi. O zamanlar Yavuz on dört yaşındaydı. Samimiyeti en çok Yunus ile oluyordu. Serhat ile nadiren konuşurdu. Muhtemelen Sema'nın yanından gelmişti. İçli dışlıydı Sema ile. 
"Anne!?" Birşey demeden annesinin yanına koştu Yavuz. Arkasından baka kaldı Serhat. Acaba ona baba der mi diye. Zordu biraz. 
Merdivenlere gitti ve seslendi. "Tarık! Kamer'in eli kesildi. Gel yardımcı ol." Bir kaç kere bağırdı. Parkenin gıcırtısı ile Tarık'ın geldiğini anladı. Abisine birşey demeden eşinin yanına koştu. Serhat ise birşey diyemedi. Merdivenlerden üst kata çıktı. 
Yasemin'in yanına gitmek istedi canı. Derdini tek o anlardı. Kapıyı bir kaç kere çaldı. Ses yoktu. Yavaşça kapının kolunu çevirdi ve içeri girdi. Gördüğü manzara ile yüzüne büyük bir gülümseme yerleşmişti. Mete ile sarılmış beraber uyuyorlardı. 
Beden büyüktü ama can küçüktü. İnsan en çok annesini severdi. Yasemin'in annesi kendi öz kızını sevmedi. İnsan en çok babasından destek görmek isterdi. Serhat'ın babası onu terk etmişti üç kardeşi ile. 
Yavaşça yatağa geldi ve o da kıvrıldı Yasemin'in yanına. Saçını Yasemin'in gözünün önünden çekti. 
Alex Özber... 
Mavi Özber... 
Heyecan içinde bekliyordu. Ama nerden bilecekti ki kızı Mavi'nin doğum esnasında öleceğini? O gün nerden bilecekti sonkez güleceğini? Ya da o günden sonra üç kız çocuk evlat edineceğini. Ve Yasemin'in kendi aşkının ona düşman olacağını nerden bilecekti ki? 
Zamanın çok şey verdiğini bilirdi. Ama çok şey aldığını bilmezdi. 

Altı ay sonra Yasemin Özber doğum yapmıştı. İkizlerinden kız olanı kaybetmişlerdi. Küçücük bebeğine gömecek bir mezarlık bile bulamadılar. Mavi Özber'in gözleri maviydi. Onun canını alan gözler kahverengi oldu. Yasemin oğlu Alex'den nefret etti. İstemiyordu onu. Bu sebeple çokkez Serhat ile kavga etti. 
Sema Mete'nin kulağını kapattı kavga etmelerini duymaması için. İki cana küçük yaşta sahip çıkan o oldu. 
Kamer'in içi yeni doğan bebeğe yanıyordu. Bu yüzden koruyordu onu. Alex'in feryatları en çok onu yakmıştı. Öz annesi Yasemin oldu ama Alex için anne Kamer oldu. 
Yasemin en sonunda çıldırmıştı. Olmayacak bir sürü söz söyledi ve o gün Serhat'dan boşanma kararı aldı. Sorgulama gereksinimi duymadı bile. Bu kararı neden verdiğinin farkında bile olamadı. Vardı bir planı.
O gece Serhat ilk defa uzun bir süre sonra tek başına yattı. Yasemin ise Ferhat'ın yanına gitti. İçi içini yedi Serhat'ın. Alex'den ya da bir başkasından nefret etmedi sadece gülüşü sonsuzluğun içinde kayboldu. İçi kavruldu Mavi için. Kendini suçluyordu ama suçu yoktu. Doğumda Yasemin'in yanında olmuştu ve ikizlerinin doğumuna şahitlik etti. Mavi Özber sağlıklıydı ama ölmüştü. Doktorlar ikizleri sağlık kontrolü için götürmüştü. Belki o zaman ölmüştü diye düşündü. 
Yasemin ile birkaç gün sonra tamamen ayrılmışlardı. O gün Mete'den de koptu. Tanır mıydı başka bir evrende onu bile bilmiyordu. Ortada kalan ise Sema oldu. En karanlık günlerinde evlat edindi üç çocuk. 
Serra... 
İlk önce onu evlat edindi. Semra'ya kendisinin babası olduğunu anlattı. Semra ise daha üç yaşındaydı. Bilmeyecekti ilerde gerçek anne ve babasını. 
Özgür... 
Minik bir bebekti. O da bilmeyecekti aslında Serhat'ın amcası olduğunu. Babası ve annesini trafik kazasında kaybettiğini bile bilmeyecekti. O sadece Murat'ı amcası olarak bilecekti.
Nadia... 
Deniz gibi dört yaşında bir candı. Bilecekti Serhat'ın onun babası olduğunu ama onu babası olarak kabul edecekti. 
Böylece Özber ailesinin sayısı artmıştı ama biri eksilmişti.
Sema Özber... 
Ailesininden uzaklaşmış ve kendisini bir köşeye kapatmıştı. Hergün saatlerce ders çalışıyordu. Annesi ve babasının karşına doktor olarak çıkmak istiyordu. Dediğini yaptı da. 

Yıllar geçtikten sonra herkes düşmandı. Eski günlerden geriye hiç birşey kalmamıştı. Masanın Ölüm Meleği aynıydı. Artık gözüne ince bir kan tabakası inmişti. Yüreğinde yanmayan tek bir yer bırakmadı. 
Mesele hikayede kimin kül olduğu değildi, mesele küllerinden yeniden doğmaya çalışmaktı. 


Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

NameOltulu_7862
@NameOltulu_7862•2 gün önce

Çok güzel olmuş çok beğendim ellerine emegine saglık😍

AhmetHarmand_0752
@AhmetHarmand_0752•3 hafta önce

Bu hikaye benlik

susili.soyasosu
@susili.soyasosu•3 hafta önce

mükemmellllllllllllllllllllll

susili.soyasosu
@susili.soyasosu•3 hafta önce

harikaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

Percymmmherseyimm
@Percymmmherseyimm•1 ay önce

MUKEKEMMEELLLL

white_rose
@white_rose•1 ay önce

Güzel giriş olmus

ShadowOfFire
@ShadowOfFire•1 ay önce

OHAA NASII BU KADAR AKICI YAZABİLİRİSN ÇOK İİ