Bir Camdaki Balon ~ I

Bölüm 2•

2. Bölüm ~ Solmuş Çiçek

Tema:
Yatak sertti. Ya da huzur olmadığı için sertti. 
Ben Sema Özber. Güneşin sıcağı Ay'ın ışığı. Neler çektiğimi bir ben birde Allah bilirdi. Küçük yaşta annesi ve babası ayrılan bazı çocuklar olur yaa... Bende onlardanım. 
Hergün kaybettim çokkez. Ve ben sayamadığım kadar yeniden başladım. Nefes aldığım sürece başlamaya devam edecektim. Gerekirse hep başlarım ama eninde sonunda ben kazanacağım. 
Sabah Güneş'i yüzüme vurdu. Erkenden kalkıp havalimanına gitmem gerekiyordu. Sonunda tıp fakültesinden mezun olmuştum. Büyük bir nimettir bu değil mi? 
Babamın yanına İngiltere'ye gidecektim. Stajyer olarak ilk orada çalışacaktım. Tam o altı yıl sonra babamı görecektim... Yattığım koltuktan kalktım ve banyoya sersem adımlar ile gittim. Yüzüme buz gibi su vurdum. Ancak öyle gelirdim kendime. Klozetin yanında asılı olan tuvalet kağıdından rulo yaptım ve koparttım. Hemen yüzümü kuruladım. Daha sonra ise yanda duran çöp kovasına çöpümü attım. 
Hızlıca teyzem uyanmadan salona geri döndüm. Yattığım yeri toplamam gerekiyordu. Yoksa teyzem ağzıma sıçardı. Bugün onunla son günümdü. Bari gitmeden onu mutlu edeyim. 
Yorganımı ve yastıklarımı üst üstte koydum ve yanda duran koltuğun üzerine koydum. Koltuğu eski haline çevirdikten sonra yatak eşyalarımı yerine götürüp koydum. 
Bavulumu dünden hazırladığım için şanslıyım çünkü kendime vakit ayırmış oldum. Koridorda olan aynanın karşısına geçtim solmuş yüzüme renk vermek için makyaj yaptım. Bolca allık sürmüştüm. Yanaklarımın al al olmasına bayılıyorum ne yapayım. 
Dudağıma hafif bir nemlendirici geçtim ve artık hazırdım. Çok güzel olmuştum. 
Salona geri dönüp dünden giyeceğim kıyafetleri aldım ve giyindim. Giyinirken aynı zamanda arkadan şarkı açmıştım. Sabahları ancak kendime böyle gelebiliyordum. Saçımıda sıkı bir topuz yaptım. Sonunda hazırım. Umarım babam beni özlemiştir. 
"Zilli gidiyor musun?" Teyzem kapının yanında durmuş bana bakıyordu. Gözleri doluydu. Çok özleyecektim bana zilli demesini... Ama yuvadan ayrılıp gerçek ailemin yanına dönme vaktim gelmişti. 
"Evet teyze." Çok heyecanlı değildim. Çünkü annem yoktu... Birde ondan hiç haber alamamıştım. Çok kırıktı kalbim anneme karşı. Babam ise sahip çıkmadı. Sadece bir yıl bana baktı babam. Bana sahip çıkan teyzem olduğu için ona minnettardım. Hakkını nasıl ödeyecektim bilmiyordum.
"Kendine dikkat et kuzum. Baktın rahat etmiyorsun orada hiç düşünmeden gel tamam mı?" Ahh Nur teyzem anneme benziyorsun... 
"Tamam... Hakkını helal et tonton yanaklı teyzem." Genzim sızlamıştı. Ondan ayrılmak çok yakardı beni uzun zaman. Ama bir yerden sonra alışacağıma emindim. 
"Helal olsun." Sıkıyordu kendini ağlamamak için. "Sende et olur mu yavrum?" Gözlerim sulanmıştı. Annemin en küçük kardeşiydi. Kendi öz annem bana sahip çıkmazken o sahip çıktı. 
"Helal olsun tonton yanaklım." Kollarını açtı. Kocaman gülümseyerek yanına gittim ve kucaklaştık. Son olmamasını umuyordum. 
"Bak sakın kimseye o özel pişilerini yapma tamam mı?" Gözyaşlarını silerek başını salladı. Zordu ayrılmak. Ayrılmak ve ayrılmak zorunda olmak aynı iki kelime değildi... Ben ayrılmak zorunda kalmıştım. 
"Tamam yapmam kuzum." Ondan uzaklaştım ve daha fazla geç kalmamak için bavulumu topladım. Kapının oraya kadar eşlik etti bana teyzem. Ayakkabılarımı giydim ve dizimin üzerine çöküp bağcıklarımı bağladım. Birkere daha sarıldıktan sonra merdivenlerden indim. Teyzemin arkamdan feryatları kulağımı cırıyordu. 
"Sema!? Yavrum nereye?" Arkamı dönüp camdan bana bakan Hatice teyzeye baktım. Teyzemin feryatlarına tüm apartman uyanmıştı. 
"İngiltere'ye babamın yanına gidiyorum." Arkasına dönüp birşeyler söylendi. Muhtemelen dedikodu mu yaptı. "Kız gitmeden gel bir Fahri amcanın tansiyonunu ölç bari." Aynen ben o yüzden tıp kazandım ya. Sadece sizin tansiyonunuzu ölçmek için okudum ben altı yıl.
"Fahri amcayı bir çağırsana." Teyzem tüm apartmanı belki uyandırmamıştı çünkü Hatice Teyzemin seslenişi uyandırdı. 
"Geldim." Camda artık iki kişi vardı. "Fahri amca uzat bakıyım kolunu." Dediğimi yaptı ve iki kolunuda uzattı. "Ters düz yap bakıyım şimdi." Ters düz yaptı birkaç sefer. "Tamam şimdi bir ileri bir geri yap." İkisinide hızlı hızlı bir ileri bir geri yaptı. "Maşallah sen böyle at bile kovalarsın." Hatice teyze şakacıktan tükürdü. "Tüh kız yazıklar olsun sana!" Onun hemen arkasından Fahri amca aynılarını yaptı. Onları özleyecektim... Özellikle Fahri amcanın tansiyonu için sürekli kapımızı çalan Hatice teyzeyi. 
Gülümseyip el salladım. Onlarda gülerek el salladı. Taksimin gelmesini bekliyordum. Gözüme karşı binadaki camdan birşeyler erişti. Camın ardında kalp şeklinde bir balon vardı. Çok güzel görünüyordu... İngiltere'ye gidince bundan babama aldıracağım. Alex ve Özgür ne kadar büyüdü acaba? Birde bir tane daha kız vardı. Ona ne oldu acaba? 
"Hadi selametle taksim geldi." El salladım teyzeme. O da eliyle kalp yaptı ve öpücükler gönderdi. Taksici abi bavulumu bagaja attı bende o sırada arabaya bindim. 
"Nereye hanımabla?" Taksimetreyi açtı o sırada. "Havalimanına abi." Diye cevapladım. Arkayı kontrol etti ve çıktı. 
Kulaklığımı taktım ve telefondan Madrigal'den Şarkı açtım. Sevdiğim şarkıcılardan birisiydi. Cama baktım sadece. Konuşacak birşeyim yoktu çünkü. 
"Bazen bana gelir, gider seni dert etmeler
Seni rüyalarımda hapsetmeler
Yıldızların hırsızları mı var?
Tutamam, tutamam, hep yeni bir gün doğar

Başka bi' evrende, en güzel hâlinle
Sen hayata karış, ben daha da biteceğim
Kırgınım kendime, üşüyorum gölgende

Henüz bilmesen de belki bir gün gideceğim
Hiç gerek yok daha fazlasına
Zamanı tutmaya, fezaya uçmaya
Geride kaldılar (geride kaldılar), geride kaldı o günler

Sen varken taptığım kasvetli şehirler
Başka bi' evrende, en güzel hâlinle
Sen hayata karış, ben daha da biteceğim
Kırgınım kendime, üşüyorum gölgende
Henüz bilmesen de belki bir gün gideceğim
Başka bi' evrende, en güzel hâlinle
Sen hayata karış, ben daha da biteceğim
Kırgınım kendime, üşüyorum gölgende Henüz bilmesen de belki bir gün gideceğim" 

Diyiyordu şarkı. En sevdiğim şarkısı buydu çünkü. Çok merak ediyordum annemi, babamı. Alex'i, Mate'yi ve Özgür'ü... Birde abim Yavuz'u çok merak ediyordum. Yavuz'u hiçbir zaman abim olarak görmedim... Çok farklı bir bağım vardı onunla. Sevmek farklı kardeş olmak farklıydı. 
Çiçeklerim ne alemde kim bilir? Bir saniye... Çiçeklerimi uzun bir süredir sulamadım. Solup gittiler... Hayır yaa... Güllerim ve lavantalarım soldu resmen! Sorumsuzluk ettim. 
Bir saate yakın bir süre sonra havalimanına vardım. Taksiciye parasını verdim ve indim. Sağolsun bavulumu yine indirmeme yardım etti. 
Teşekkür ettikten sonra havalimanına ilerledim. Gözüm kalkan uçaklara değdi. İçimde gökyüzüne karşı büyük bir merak vardı hep. 
Kapı otomatik olarak açıldı ve ilk adımı attım. Detaylı bir güvenlik kontrolünden geçtim. Biletimi gösterdim ve bavul ücretimi ödedim. Uçağımın kalkmasına henüz kırk beş dakika vardı. Bekleme salonuna gittim bende. Canım sigara içmek istiyordu ama babam öğrenirse ağzıma ederdi. Bu sebeple yanıma sigara almadım. İstesem alıp içerdim ama belki havaalanında babamın korumaları olabilirdi. Önceden herşeyi düşünen bir adamdı. 
İzleniyor gibi hissediyordum. Etrafımı gizlice kolaçan ettim. Kimse yoktu herkes aynıydı. Ama hâlâ aynı hissediyordum... 
Gözüm güneş gözlüğü takan adamı ısırdı. Tanıdık bir yüzü vardı. Ya da bana öyle geliyordu. Hayır birine çok benziyordu... Çıkaramıyorum sadece  kim olduğunu. 
Dakikalarca sadece uçağımın hazırlanmasını bekledim. O sırada telefonumdan birşeyler kurcaladım. Ama aklım hâlâ çiçeklerimde kalmıştı. 
İnsanda bir çiçek gibiydi tohum gibi doğardı, filiz gibi bebekliğini yaşardı, sonra tomurcuk olarak çiçek açardı. Daha sonra çiçek açardı ve baharını yaşardı. En son ise solardı. Ama ben erkenden soldum. 
Kırk beş dakika geçmek bilmiyordu. Sonunda uçağım hazırlanmış ve gitmemiz söylendi. Hava yağmurluydu. Zaten en mutsuz günlerde hava yağmurlu olurdu. Arkamdan gözümü ısıran adam geliyordu. Korkmuyordum ama felaket endişeliydim. Elim telefonuma gitti. 
Ne yapacaktım? Babamın numarası mı vardı sanki. Yoktu. Öz kızını yanına çağırdı ama ne halde olduğunu bilmiyordu.
Uçağa binmeme çok az kalmıştı. Uçak pistine gelmiştim. Yol gösteriyorlardı. Ben hızlanınca arkamdaki adamda hızlandı. Daha sıkı tuttum telefonumu. 
Koşar adımlarla ilerledim. Aynısını yaptı. Evet takip ediliyordum. Arkama baktım. Göz göze geldik. İlerleyemedim. Sadece durdum. 
"Sen kimsin?" Sakin gibi görünmeye çalışıyordum. Çevremdeki insanlara baktım ama kimse bizimle ilgilenmiyordu. Bir iş dönüyordu. Gözünü üzerimden ayırmadan sadece bana baktı. 
"Ferhat Altundağ'ın selamı var." Kelimemi söyleyemeden karnımda ağır bir acı oldu. Elinde çocukluğumdan kalma bir saksı ve üzerinde solmuş bir çiçek vardı. 
Annemin hediyesi... 
Genzim acıdı. "Ferhat kim?" Tanımadığım bir isimdi fakat karşımdaki adamı tanıyor gibiydim. Saksıya baka kaldım.
"Ateş Liderliğinin baş oturan mafyası." Kısa ve net cevaptı. Ateş bir küldü, kül ise sondu. Ateş sönünce içinde kalanlar küle dönerdi. Ben ateşin içinde kalıp küle dönen Sema Özber.
"Sen neyisin?" Saksıyı bana uzattı. "Alparslan Altundağ." Saksıyı almak için yeltenmedim. 
Alparslan Altundağ... 
Gökyüzüne baktım. Birde ona baktım. "Yasemin Özber'i tanıyor musun?" Diye sordu. Yüzümü ekşittim. Annemi nerden tanıyor? "Evet?" Neden sordu ki? En son on altı yıl önce onu görmüştüm. 
"Ferhat Altundağ'ın karısı ve benim üvey annem olduğunu biliyor muydun, Gözpusu?" Tek cümlesi beni bitirmişti. Annem babamdan boşandıktan sonra başka biriyle evlenmiş... Annem artık Yasemin Özber değildi. O Yasemin Altundağ olmuştu. Karşımdaki adama annelik yapmasına mı yanayım yoksa bana annelik yapmamasına mı yanayım? 
"Ben... Uzun zamandır ondan haber alamadım." Burnumu çektim ve gülümseyerek yüzüne baktım. "Teşekkürler ve tekrar görüşmemek dileğiyle..." Deyip hızla uzaklaştım. 
Göz yaşlarım akmak istiyordu. Elimle sildim. Uçağın kalkması gerekirken kalkmamıştı. Hızlıca merdivenlerden çıkıp içeriye girdim. Hosteslerle selamlaştım ve koltuğumun nerede olduğunu sordum. 
Koltuğumu bulmam için yardımcı oldular. Yerime oturdum ve göz yaşlarımın akmasına izin verdim. 
Bana yapamadığın anneliği bir başkasına mı yaptın anne? 
Kafamı cama yasladım. Resmen başkasına annelik yaptı. Alex'i bebekken bırakan bir kadındı benim annem. Babam kadar seviyordum. Ama annem babamın gülüşünü çalınca annemden nefret ettim... Kendime bir türlü bur gerçeği kabul ettiremedim zaten. 
Çok yandım. 
Herşeye rağmen güçlü kalkmak zorundayım. Boyun eğmek falan asla yok! Ben neler çektiysem herkesten intikam alacağım elbet. 
"Birşeye ihtiyacınız var mı efendim?" Yanıma gelen hostes ile irkildim. Hayır anlamında başımı iki yana salladım. Gülümseyerek Bir iki adım geri çekildi. Onca kişi arasından bana sorduğuna göre babamın çalışanı olmalıydı. 
"Aslında var." Dediğimi doğru olma ihtimali yüksekti. Hostes kadının yakasında babamın Liderliğine ait bir rozet vardı. 
"Evet, ne istersiniz?" Tatlı birine benziyordu. "Serhat Özber'i tanıyor musunuz?" Onun kadar nazik olmaya çalıştım. Benden uzaklaşmasını istemiyordum. "Ahh... Hayır tanımıyorum neden sordunuz?" Yüzüm düştü. Babam cidden beni annem gibi unuttu mu? 
Hostes biraz bana yaklaştı. Yanımda olan adamları umursamadı. Güzel gözleri vardı. "Ama Yavuz Özber'i tanıyorum." Gülümsemem tek kelime ile tüm yüzüme yayıldı. Abimi tanıyordu. 
"O mu sizi görevlendirdi?" Hostes gülümsemeye devam ederek başını salladı. 
"Size İngiltere'ye kadar bizzat eşlik edeceğiz." 
Edeceğim değil edeceğiz... Babam belki beni düşünmedi ama abim beni yarı yolda bırakmadı. Herkes beni unutmuş o iple benim gelmemi beklemiş. Hostes gülerek uzaklaştı. Camdan gülümseyerek gökyüzünü izledim. Doktor olmasaydım kesinlikle pilot olurdum. 
Gökyüzüne hükmetmek istiyordum. Belki bu evrende özgür olmadım ama başka bir evrende kesin özgür olacağım. İşte o zaman doktor değilde pilot olacağım. 
Teyzem çiçeklerimi sular mı bilmiyorum ama inince onu arayıp çiçeklerimi sulamayı unutmaması gerektiğini söyleyecektim. Bazı çiçekler çok erken solarlardı. Yaşamak için çaba sarf etmezdi güzel çiçekler. Ama solan çiçekler yine yaşamaya çalışırdı. 
En sevdiğim çiçek papatya olmuştu. En sevmediğim çiçek Zambak olmuştu. Annem babamı terk ettiği zaman hep Zambak yetiştirirdim. Filizlenmesi birde uzun sürerdi. Ama papatya hemen filizlenirdi. 
Ben küçükken papatyaydım. Şimdi ise Zambak oldum. Yetişmek için önce filizlenmek gerekirdi. Çantamdan ajandamı çıkardım ve bu sözü yazdım. 
Yetişmek için önce filizlenmek gerekir. 
Birden fazla söz vardı. Hepsi durduk yere aklıma gelen birkaç sözdü. Yazım karınca yazısına benziyordu. Çocukken az zorbalanmadım yazımdan dolayı. Yine de be beğeniyorum yazımı. 
Koltuk rahattı. Uykum geliyordu. Sabah erken kalkmaktan bu sebeple nefret ediyordum işte. 
Gözlerimi kapattım ve uyumaya karar verdim. 
Beni yalnız bırakmadığın için teşekkürler, Yavuz. 





 


Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

AhmetHarmand_0752
@AhmetHarmand_0752•3 hafta önce

Yazar ol

susili.soyasosu
@susili.soyasosu•3 hafta önce

askimmm çokk güzel yazire senn

susili.soyasosu
@susili.soyasosu•3 hafta önce

yaaa sen harikasınn onu anladıkk kıtabındamı harika olmak zorunda he yazarr

Percymmmherseyimm
@Percymmmherseyimm•1 ay önce

OHAA COK IYIIIIII BAYILDIDIDIDMMM