Kaderin Mührü

Bölüm 1•

Son gece

Tema:


Depresyon bazen tam olarak şöyle gözükebilir.

Evimin bahçesinde son ses çalan şarkıya ayak uydurarak dans etmeye devam ediyordum. Dışarıdan bakıldığında o kadar kusursuz bir şekilde hayatıma devam ediyordum ki gören herkes gerçekten mutlu olduğumu düşünüyordu.

Kimseye daha önce söylememiştim ama iyi bir oyuncuydum. Duygularımı çok güzel saklardım. İçimde fırtınalar koparken dışarıya çiçekler açmasını daha küçükken öğrenmiştim.

Kısa saçlarım rüzgârın da etkisiyle geriye doğru savrulurken birkaç adım ilerimde sarhoş bir şekilde dans eden arkadaşlarımı kandırmak için gülümseyerek dans etmeye devam ettim. Kör kütük sarhoş olmuşlardı. Belki bu geceyi hatırlamayacaklardı ama yine de rol yapmam gerekiyor gibi hissediyordum kendimi. Son anlarını mutlu geçirdiğini düşünsünler istiyordum.

Üzerimde hissettiğim bakışlar bir anda etrafıma bakma ihtiyacı uyandırmıştı. Gecenin karanlığında sadece evimin bahçesini aydınlatan ışıkların sunduğu görüş açımı kontrol edebildim. Bana bakan hiç kimse yoktu. Zaten evimin bahçesine arkadaşlarımın dışında biri girse illaki fark ederdim.

Çalan şarkı hoşuma gitmediği için masanın üzerindeki bilgisayarımın yanına giderek bu sefer favorim olan o şarkıyı açtım.

"The morning light is turning blue.
The feeling is bizarre
The night is almost over
I Still don't know where you are
The shadows yeah they keep me pretty
Like a movie Star
And daylight makes me feel like Dracula"

.

"Sabah ışığı maviye dönüyor, hissi tuhaf.
Gece neredeyse bitti.
Hâlâ nerede olduğunu bilmiyorum.
Gölgeler, evet,
Beni bir film yıldızı gibi güzel tutuyor.
Gün ışığı beni Dracula gibi hissettiriyor."

Ellerimi omuzlarımın hizasında olan saçlarımın arasından geçirerek havaya doğru kaldırdım. Bedenim şarkının ritmine uygun bir şekilde benden izinsiz hareket etmeye başladığında gece biraz daha güzel olmaya başlamıştı.

"İn the end ı hope it's you end me
İn the darkness ı would never leave
You won't ever see me in the light of day
İt's far too late
The Time has come
İ'm on the verge of gaving in
I run bacak to the dark
Now ı'm mr. Charisma"

.

"Sonunda umarım ikimiz oluruz.
Karanlıkta asla bırakıp gitmezdim.
Gün ışığında asla beni göremeyeceksin.
Artık çok geç.
Zamanı geldi.
Boyun eğmek üzereyim, geri karanlığa kaçıyorum.
Şimdi Bay Karizmayım."

Masanın üzerinde duran dolu bardaklardan birini alıp içerken bakışlarım arkadaşlarımın üzerinde gezindi. Hepsi kendi âlemine dalmış gibiydi. Kimsenin hiçbir şeyden haberi yoktu. Hepsi oldukça eğleniyor gibi görünüyordu.

Bitirdiğim bardağı masaya bırakmış, tekrar bir bardak daha almış, onu da içtikten sonra tekrar masaya bırakarak dans etmeye devam etmiştim.

"My firends are saying
'shut up Jennie just get in the car'
I just wanna be right where you are
Oh my love
İn the end I hope it's you end me
İn the darkness ı would never leave
We both saw this moment coming form afar
Now here we are
Run form the sunlight Dracula
Run form the sunlight Dracula
Run form the sunlight Dracula
İsn't the view spectacular"

.

"Arkadaşlarım diyor ki:
'Kapa çeneni Jennie, bin işte arabaya.'
Ben sadece senin olduğun yerde olmak istiyorum.
Ah, sevgilim.
Sonunda umarım ikimiz oluruz.
Karanlıkta asla bırakıp gitmezdim.
İkimiz de bu anın geleceğini çok önceden biliyorduk.
Şimdi buradayız işte.
Güneş ışığından kaç, Dracula.
Güneş ışığından kaç, Dracula.
Güneş ışığından kaç, Dracula.
Manzara muhteşem değil mi?"

Bir anda üzerinde hissettiğim bakışlar olduğum yerde donmamı sağladı. Sanki biri varmış da beni izliyormuş gibi hissediyordum. Ama koca bahçede sadece dört kişiydik ve benim dışımdaki üç kişinin de burnunun ucunu dahi görebildiğini düşünmüyorum.

Bizim dışımızda da başka birinin bahçeme girmiş olma ihtimali yoktu. Zira ailemin bir güvenlik şirketi vardı ve işlerinde iyiydiler. Biri evimi bırak, bahçeme girdiği anda alarmlar çalmaya başlardı.

Bakışlarım bahçenin arka tarafında parlayan iki kırmızı noktaya değdi. Sanki biri lazer tutuyormuş gibiydi. Birkaç saniye baktığım o iki kırmızı nokta bir anda kaybolduğunda anladım ki ben de kendimden geçmeye başlıyordum.

Modumun düşmesine izin vermeden kendimi tekrar şarkının ritmine bıraktım.

"But please,
Do you think about what it might mean?
Cos ı dream about you in my sleep
Could you ever love someone like me?
İn the end I hope it's you end me

İn the darkness ı would never leave
We both saw this moment coming form afar
Now here we are
So run form the sunlight Dracula
Run form the sunlight Dracula
Run form the sunlight Dracula
İsn't the view spectacular."

.

"Ama lütfen,
Bunun ne anlama gelebileceğini hiç düşünüyor musun?
Çünkü uykumda seni düşlüyorum.
Benim gibi birini hiç sever miydin?

Sonunda umarım ikimiz oluruz.
Karanlıkta asla bırakıp gitmezdim.
İkimiz de bu anın geleceğini çok önceden biliyorduk.
Şimdi buradayız işte.
O yüzden güneş ışığından kaç, Dracula.
Yani güneş ışığından kaç, Dracula.
Güneş ışığından kaç, Dracula.
Manzara muhteşem değil mi?"

Şarkı bittiğinde kendimi çimenlerle kaplı yerin üzerine bıraktım. Gözlerimi kapattığımda tek hissettiğim tenime temas eden çimenlerdi. Yeni şarkı çoktan başlamıştı ama artık bedenimi kaldıracak gücü kendimde bulamıyordum. Gözlerimi açtıktan sonra doğruldum.

Ellerim ile saçlarımı düzelttikten sonra yüzüme zoraki bir gülümseme yerleştirdim.

Bahçenin köşesinde duran armut koltuğa oturmuş, gözleri kapalı sigara içen Ethan'ın yanına doğru adımladım.

"Ethan."

İsmini duyar duymaz gözlerini açtı.

"Vera, iyi misin?"

Bu soruyu beş aydır her gün, her saat bana gerçekten ilgiyle, merak ettiği için soran biri varsa bu kişi Ethan'dı. Bakışlarım bir an boşluğa dalacak gibi olsa da hemen toparladım.

"İyiyim, sadece onları içeri götürelim diyecektim."

Başım ile ayakta zor duran Nina ve Adam'ı işaret ettim. Ethan sigarasından son bir nefesi daha içine çektikten sonra ayağa kalktı. Ben Nina'ya yönelirken o ise Adam'ı içeri götürmek için hareketlenmişti.

Nina'yı misafir odalarından birine götürmüş, yatağa yatırmıştım. Salona geldiğimde Ethan salonda tek başına oturuyordu.

"Adam, arka taraftaki misafir odasında."

Başımı sallayarak olduğum yerde hafifçe sallandım. Yanına gidip oturmak veya odama gitmek arasında kararsız kaldığımda ikisini de seçmeyerek mutfağa yöneldim.

"Su alacağım, ister misin?"

Ethan'ın çalan şarkıyı kapattığını evin içinde yankılanan adım seslerim ile fark etmiştim.

"Bugün yeterince sıvı tükettim."

Kendime bir bardak su doldurmuş, içtikten sonra bardağı tezgâhın üzerine bırakmıştım. Gözüm tezgâhın üzerinde duran bıçağa kaydığında bıçağı alıp pantolonumun arka cebine koydum.

Mutfaktan çıktığımda Ethan salondaki koltuklardan birine uzanmıştı, gözleri kapalıydı. Tekli koltukta duran büyük battaniyeyi alarak yanına doğru adımladım. Üzerine örttüğüm battaniyeyi hissettiğinde gözleri açıldı.

"İyi geceler."

Gülümseyerek geri çekildiğim sırada dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

"İyi geceler Vera, sabah görüşürüz."

Geri geri birkaç adım attıktan sonra yönümü merdivenlere çevirdim.

Acaba yarın görüşebilecek miydik gerçekten?

Merdivenleri çıkıp odama girdim. Cebime koyduğum bıçağı çıkarıp yatağın üzerine bırakmış, ardından dolabın önüne geçerek toz pembe gecelik takımımı giydim. Çıkarırken yere koyduğum kıyafetlerimi elime almış, ardından yatağın üzerine bırakmış olduğum bıçağı alarak odamın içindeki banyoya yönelmiştim.

Kıyafetleri kirli sepetine attıktan sonra banyoya göz gezdirdim. Birkaç adım atarak küvetin yanına gelmiş, suyu açarak ayarlamıştım. Küvet dolduğunda içine girdim.

Hayır.

Veda mektubu falan yazmayacaktım.

Zaten daha önce veda etmiştim hepsine. Tamam, belki tam bu anlamda veda etmiş olmayabilirim ama veda etmiştim sonuçta.

Hem ben uzun uzun bir şeyler yazmak, edebiyat yapmakta iyi değildim. Bunlar bana göre değildi.

Artık zamanı gelmişti ve beş ay olmuştu. Ben, beni tüketen bu suçluluk duygusuyla beş ay yaşamıştım ve daha fazla yaşayamıyordum.

Tükenmiştim.

Her gün, her saniye, her salise aklımdan geçen bu düşünce...

Derin bir nefes aldım, düşünmek bile zor geliyordu artık.

Daha fazla bu şekilde yaşamak istemiyordum.

Ben yaşamak istemiyordum.

Son kez derin bir nefes aldım. Bir daha alamayacağımı bilerek dolu dolu bir nefes aldım. Ardından elimde sıkıca kavradığım bıçağa baktım. Daha bu sabah bu bıçak ile elma kesmiştim...

Bıçak tenime değmeden önce kendimi sakinleştirmek, güzel şeyler düşünmeye çalıştım. Bu düşüncelerin en başında bu dünyadan sonsuza dek ayrılacak olmak vardı.

Bıçağın keskin yüzü bileğimi bulduğunda son bir kez düşünme fırsatı bile vermedim kendime.

Derin bir kesik, tarif edilemez bir acı, suya karışan kırmızı sıvı.

Bedenimden akan kanlar, daha birkaç saniye önce berrak olan suyu bulandırmaya, rengini değiştirmeye başlamıştı.

Dakikalar geçtiğinde suyun rengi tamamen değişmişti. Bileğimdeki tarif edilemeyen sızı yerini bir uyuşukluğa bırakmıştı. Başım dönüyor, gözlerim kararıyordu.

Anlaşılan sona gelmiştim.

Gözlerimi kapatıp başımı küvetin kenarına yasladım.

Bugün her şeyi bitirmiştim.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

NadideOLAK_5734
@NadideOLAK_5734•1 ay önce

Mük olmuss