Kaderin Mührü

Bölüm 2•

İlk karşılaşma

Tema:
Gözlerimi açtığımda başımda şiddetli bir ağrı vardı. Yorgun hissediyordum bir de ağzımdaki kan tadı yok sayılacak gibi değildi. Gece yine dişlerimi sıkmış olmalıydım. Yatağımda doğrulup sırtımı yatak başlıgına yasladığımda gece gordugum rüya geldi aklıma.
Kaç aydır aklımda olan bu dünyadan ayrılma düşüncesi rüyamda gercekleştiriyordum.
Ama tam her şey bitti derken biri geliyordu. Garip bir insan...
Devasa kanatlatı vardı, saçlarının arasından çıkan sivri sayılabilecek kulakları, ürkütücü derecede beyaz bir teni ve kusursuz yüz hatları ile sanki bir heykel traşın elinden çıkmış gibiydi.
Karşımda durarken dudakları aralanmıştı, böyle kusursuz bir bedene sahip birinin nasıl bir sese sahip olacağını merak etmiştim o an.
"Sana verilen bu hayatı dolu dolu yaşamalı, pişmanlıklarından ders çıkarmalı, intikamını almalı, arkamda bir keşke bırakmamalısın. Yani bir korkak gibi kaçmamalısın." Bakışlarım bulanıklaşırken kulağıma doğru yaklaştığını Zar zor farkettim. Vücudumu saran titremenin sebebi boynuma çarpan nefesi miydi yoksa kaybettiğim kanlar mıydı bir an emin olamamıştım.
"Eğer bir korkak gibi kaçmazsan ve beni tekrar görmek istersen sesli bir şekilde'VİCTOR SANİ GÖRMEYE HAZIRIM' demen yeteri."
 
Rüyam burada bitiyordu. Sondaki o cümle ile ister istemez gülümsedim. Ne yani o saçma cümleyi söyleyecektim ve karşımda kanatlı bir insan mı beliricekti. İyice kafayı yedim her halde.
Vera gördüğün rüyalarında bir mantığı olmalı.
Başımı iki yana sallayarak ayağa kalktım.
Bu arada sağ elim ile şiddetli bir şekilde sızlayan sol bileğimi kavramıştım. Gece yatarken üzerine yatmış olmalıydım.
Üzerimdeki askılı kırmızı geceliğimi düzeltikten sonra banyoya doğru yürümeye başladım.
"Bir dakika." Banyoya gitmek yerine aynamın önüne geçtim. "Dün gece ben bu geceliği giymemiştim ki."
Dün gece toz pembe gecelik takımımı giydiğime emindim.
Bir an duraksayıp aynadaki yansımama baktım. Yoksa değil miydim?
Belki de onu giymek istemiştim ama bunu giymiştim. Daha önce yapmadığım bir şey değildi.
 
Aynaya bakmayı kesip banyoya yöneldim. Kapıyı açıp içeri girdiğimde duş almak ve almamak arasında kararsız kalmıştım. En sonunda adımlarım beni küvete doğru götürdü ve o anda dudaklarımdan çıkabilecek en yüksek çığlık çoktan çıkmıştı.
Kırmızı bir sıvı ile dolu olan küvet korkarak geriye doğru sendelememi sağladı.
"Bu da ne?"
Bileğimdeki keskin sızı tekrar kendini hatırlattığında bakışlarım bileğime kaydı.
Bileğimin iç kısmında ince beyaz bir çizik vardı. Sanki üzerinde uzun zaman geçmiş eski bir yara izi gibi.
Ama benim bileğinde böyle bir iz hiç olmamıştı ki.
 
Odamın kapısı telaşla çalmaya başladıgında gözlerimi iki saniyeliğine kapattım. "Vera iyi misin?"
Ethan...
Banyodan çıkıp odama geçtim oradan da kapıya yönelerek kapıyı araladım. Gözleri hızla üzerimde dolandı en sonundaki bakışları yüzümde durdu. "İyi misin?" Başımı olumlu anlamda salladım.
Mükemmelim!
"Evet." Cevabım üzerine hafifçe kaşları çatıldı. "Çığlık attığını duydum, iyi olduğuna emin misin?" Kendimi gülümsemek için o kadar zorladım ki daha önce hiç bu kadar zorlanmamıştım. "İyiyim, banyoda ayağım kaydı. Düşüyorsun ama son anda dengemi sağladım endişelenecek bir şey yok." Başını olumlu anlamda salladığında geriye doğru bir adım atmıştı. Kapıyı hızlıca kapatıp sırtımı kapıya yasladım.
"Sakin ol Vera, düşün."
En başından dün olanları düşünmeye başladım.
Arkadaşlarımı evime çağırmıştım, akşam yemeği yemiş ardından da bir şeyler içerek bahçede eğlenmiştik. Nina ve Adam'ı içeri götürmüş su içmiştim. Bıçak...
Mutfaktan bıçak aldıktan sonra odama çıkmıştım.
Üzerimi değiştirmiş toz pembe gecelik takımımı giyip banyoya geçmiştim. Küvetin suyunu doldurduktan sonra içine girmiş kaç aydır aklımda olan o düşünceyi gercekleştirmiştim.
Bakışlarım bileğimin iç kısmına kaydı. Bileğimdeki o beyaz çizgi şimdi kendini daha az belli ediyordu.
"Nasıl?" Dudaklarımdan dökülen tek kelime buydu.
Eğer gerçekten aklımdaki o düşünceyi gerçekleştirdiysem şu an yaşıyor olmama imkan yok.
Öyle bir yara nasıl bu kadar hızlı iyileşebilirdi ki.
 
Gözlerimi kapattihim.anda gözümün önüne gelen o yüz ile irkilerek gözlerimi açtım. "Victor... O rüya değil miydi?"
 
Derin bir nefes alarak banyoya yöneldim. İçeri girdiğimde kan kokusu burnuma doldu. Az önce korkudan bunu bile fark edememiştim. Küvete doğru birkaç adım attım. Suyu boşaltmalıydım. Yüzümü bruşturarak elimi küvetin içine soktum. Midem bulanmaya başlamıştı.
Bir adım geri çekilip küvete baktığımda su azalmaya başlamıştı. Bir süre sonra su tamamen bittiğinde küvetin içinde bir bıçak belirdi.
Dün gece mutfaktan aldığım o bıçak...
Titremeye başlayan ellerim ile bıçağa uzanıp aldım. Banyoya sinen kan kokusu midemi bulandırıyordu. Bıçağı kenarda duran çöp kovasına atıp küvetin içine tekrar suyu açtım. Su küvette kalan kan izlerini götürürken aklımda bir soru vardı.
O gördüğüm şey bir rüya değil miydi?
 
Soğuk su ile yüzümü yıkadım tam sonra odama geçip üzerime siyah bir tişört ve şort giyerek alt kata indim. Ethan koltukta oturmuş telefonu ile oynuyordu. Anlaşılan Nina ve Adam daha uyanmamıştım
 
Adım seslerimi işiten Ethan'ın bakışları beni buldugunde ister istemez gülümsedim. "Günaydın." Oturduğu koltuktan ayağa kalktı. "Günaydın." Mutfağa doğru yöneldihinde arkamdan gelen adım sesleri Ethan'ın da peşimden geldiğinin habercisiydi.
"Bizimkiler hala uyuyor." Buzdolabını açıp içinden kahvaltı için malzemeleri cıkarirken göz ucu ile Ethan'a baktım. "Kahvaltıyı hazırladıktan sonra uyandırırız."
Yaklaşık yarım saat sonra kahvaltıyı hazırladığımızda ben Nina'yı Ethan ise Adam'ı uyandırmaya gitti.
Yaklaşık beş dakika uğraştıktan sonra sonunda Nina'yı uyandırmıştım. O yüzünü yıkamaya gittiğinde ben de mutfağa geçtim. Masadaki yerimi aldığımda cicviv misali ücü de sıra ile mutfağa girdi. Ethan yanimdaki sandalyeye Nina ile Adam ise karşımiza oturduklarında kahvaltıya başladık.
"Ne geceydi ama!" Bu yorum Adam'dan gelmişti. Bir de bana sorsun ne geceydi. "Çok güzeldi." Onlar kendi aralarında konuşurken aklım dün geceye gitti. "Victor."
İçimden ismini sayıklarken buldum kendimi. Boynumda çarpan nefes ile ürpererek başımı sağa tarafa doğru çevirdiğimde görmeyi beklediğim şey orda yoktu. "Vera?" Adam bakışlarını bana çevirmiş ağzındaki lokmayı yutmaya calisirken konuşuyordu. "Dün sen de çok eğleniyir gibiydin." Şu dün gece konusu artık kapatabilir miydik? Çünkü hiç iyi bir gece değildi. "Evet, benim için de güzeldi." Yalan söylemek bu kadar kolaydı işte.
Kahvaltı bittiğinde Nina ve ben masayı kaldırırken Ethan ve Adam dünden kalma olan bahçeyi toplamak için dışarı çıkmışlardı.
Tavsiye almam gerekiyordu.
Bulaşıkları bulaşık Makinesine dizerken konuşmaya başladım. "Dün gece bir rüya gördüm. Nasıl desem kanatları olan bir adam vardı bembeyaz bir teni." Nina kıkırdayarak masadaki kahvaltılık lafı dolaba yerleştirdi. "Yakısıklımıydı?" Bir an durup düşündüm. Yakışıklıydı, hem de çok. "Yakışıklıydı ama kanatlatı varken yakısıklı olup olmadığına fazla bakamadım., adamın kuş gibi kanadı vardı diyorum" Nina tezgaha yaslanıp bakışlarını üzerimde sabitledi. "Fena mı işte, gökyüzü onundur." Elini öne doğru uzatıp devam etmemi işaret ettiğinde kaldığım yerden anlatmaya başladım. Belki biraz eksik anlatmış olabilirim. "Bana bir şeyler söyledi ama tam hatırlamıyorum en sonunda kulağıma doğru yaklaşıp 'Arthur seni görmeye hazırım demen yeterli' dedi ve uyandım." Burda ismini bilerek değiştirmiştim. Bilemiyorum saçma bir rüyaydı belki veya yaram garip bir şekilde iyileşmişti bunlar içimde garip bir korku oluşturmuştu. "Kızım! Uyanır uyanmaz adını sayiklar ve onun gelmesini sağladım!" Tabi ya Nina dan başka bir fikir alamazdım.
Mutfağı toplayıp salona geçmis koltuğa oturmuştuk. Birkaç dakika sonra Adam ve Ethan da geldiğinde Ethn oturmak yerine ayakta telefonu ile ilgileniyordu. "Saat öglen oluyor venim artık eve geçmem lazım. Sizi de bırakayım mı?" Nina ve Adam aynı anda ayağa kalktı. "Olur." Nina koltuğun kenarına ne ara bıraktığını fark etmediğim çantasını aldı. "Akşam yine beraberiz o hâlde." Ethan telefonunu pantalonun cebine koyarken Nina'ya itafen konuştu. "Evet, bendesiniz."
Üçünü de kapıya kadar yolcu ettikten sonra tekrar salona gelip oturdum. "Victor?"
"Delirdim sanırım nasıl böyle bir şeyin gerçek olduğunu düsünebildim ki?"
Tam o anda boynuma çarpan nefas ile kalp atışlarım hızlandı. Ne oluyor böyle? Niye bu ismi her böyle hissediyorum.
"Tamam, bunu öğrenmenin tek yolu var."
Arkama yaslanıp gözlerimi kapattım. Derin bir nefes alıp dün gece ki o şeyin söylediklerimi düşündüm.
"Victor seni görmeye hazırım!" Gözlerim bir süre daha kapalı kaldığında hiçbir değişiklik yok gibiydi. Tek gözümü açıp etrafa baktım, ardından iki gözümü açıp etrafa baktım. Yoktu hiçbir şey yoktu.
Tam o anda arkamdan gelen bir ses işittim. "Kalbin neden bu kadar hızlı atıyor?" Elim refleks ile kalbimin üzerindeki yerini bulurken hızla oturduğum yerden kalkarak arkamı döndüm.
Burdaydı, tam karşımda. Kanatlarıyla...
"Sen?"
Geri geri birkaç adım attığında sırtım duvara çarptı. "Az önce kalbin hızlı mı atıyor demiştim lafımı geri alıyorum, kalbin şimdi depar atıyor." Yüzünde kendini beğenmiş bir gülümseme belirdi. "Ne o görür görmez bana aşık mı oldun?" Hemen yanında duran vazoyu alıp karşımdaki tuhaf adama doğru fırlattım. Atısım iyiydi, tam kafasına inecekti tek sorun attığım vazoyu hiç zorlanmadan yakalamasıydı.
Vazo hala elindeyken felevizyon kumandasını alıp fırlattım. Başını birkaç santimetre sağa eğdi ve kumanda yüzünün bir santimetre yanından geçip gitti.
"Evdeki her şeyi bana mı fırlatacaksın yoksa sakinleşecek misin?"
"Kimsin sen?" Baygın bakışları üzerimde dolandı ardından bakışları evimin içinde gezindi. Birkaç adım atıp geçip koltuğa oturdu. Kanatlatıyla!
"Victor West, Nolian ırkının lideriyim." Kaşlarımı çatarak koltuğuna oturmuş kendini tanıtan adama baktım. "Nolian ne?" Güzünü buruşturarak birkaç saniye bana baktı. Sanki çok önemli bir şeyi bilmiyormuşum gibi hissetmiştim. Ayağa kalktığında bir adım geriye doğru gitmek istemiştim ama gidebilecek alanım yoktu. Bunun üzerine tekrar koltuğa oturmuş eli ile tekli koltuğu işaret etmişti.
Oturmamı mı istiyordu, tanımadığım kanatlı bir varlık evimde koltuguma otururken?
Delirmiş olmalıyım.
"Nolian ırkının lideriyim, Nolian..." Eli ile kendini işaret etti. "Güçlü, çevik, atletik, zeki kısacası mükemmel yaratiklardır." Bu sefer yüzünü buruşturma sırası bana gelmişti. "Bana kendini övüyor muşsum gibi geldi, madem bu kadar mükemmelsin benimle işin ne?"
Onun konuşmasına fırsat vermeden gözlerimi kapatarak tekrar konuşmaya basladim ve bunu içtenlikle yaptım. "Victor seni görmek istemiyorum." Gozlerimi actihimda bana aptalmışım gibi bakan bir adet kanatlı adam hala tam karşımda duruyordu. Birkez daha gözlerimi kapatarak sesli bir şekilde konuştum. "Victor kaybol, git burdan, uzaklaş, yok ol." Derin bir nefes alarak gözlerimi açtığımda hala aynı hüz ifadesi ile bana bakıyordu.
Ne yani seni görmek istiyorum diyince görünüyordu da görmek istemiyorum diyince niye gitmiyordu.
Tek kaşını kaldırıp yüzüme dikatlice baktığında Zar zor yutkundum. Belki de bunu söylememeliydim. Yüzünde yapmacık bir gülümseme belirdi. Belki de biraz ürkütücü."Bunları söylerken espri yaptığını düsünmek istiyorum." Ardından yüzündeki o gülümseme sılındı ve ciddi bir ifadeye büründü.
 
"Burdayım çünkü yardımına ihtiyacım var."

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları