KALBİMİN YABANCISI
1
İspanya’nın karanlık sokaklarında gece, gündüzden çok daha fazlasını saklardı. İnsanların uyuduğu saatlerde bazıları hayatlarını kurtarmak için dua ederken bazıları başkalarının hayatlarını ellerinden alacak planlar yapardı.
Ben ise yıllardır ikinci gruptakilerin arasında yaşıyordum.
Volkan’ın ekibindeydim. İspanya’nın en tehlikeli adamlarından birinin sağ kolu, en güvendiği adamı ve gerektiğinde ringde karşısına çıkmaya cesaret eden nadir kişilerden biriydim. İşim belliydi: Verilen görevleri tamamlamak, tehditleri ortadan kaldırmak ve Volkan’ın ailesine uzanan elleri daha uzanmadan kırmak.
Bunların hiçbirinden şikâyetçi değildim.
Ta ki o kızla tanışana kadar.
Elis Ateş.
Hayatımın yedi yılını tek bir kadına karşılık beklemeden bir şeyler hissederek geçireceğimi söyleselerdi, herhâlde güler geçerdim. Üstelik söz konusu kadın, bana âşık olması bir yana, beni romantik anlamda düşünmeyi aklının ucundan bile geçirmeyen biriydi.
Onun gözünde ben, geçmişte karşılaştığı ve iyi anlaştığı bir adamdan ibarettim.
Benim gözümdeyse…
Neyse.
Bazı cümleleri insanın kendine bile itiraf etmesi gerekmiyordu.
O akşam Volkan’ın malikânesinde her zamankinden farklı bir hareketlilik vardı. Bahçenin girişine art arda siyah araçlar yerleştiriliyor, korumalar alışılmadık bir dikkatle çevreyi kontrol ediyor, çalışanlar evin içinde bir o yana bir bu yana koşuşturuyordu.
Ofisin kapısını omzumla itip içeri girdiğimde Volkan, masasının arkasında oturmuş telefonundan bir şeyler inceliyordu.
“Bu akşam birilerini mi ağırlıyoruz?”
Başını kaldırmadan cevap verdi.
“Evet.”
“Kimleri?”
Telefonunu masaya bıraktı. Yüzündeki ifade, cevabın benim için pek de sıradan olmayacağını söylüyordu.
“Kız kardeşim geliyor.”
Bir an sustum.
“Elis mi?”
“Başka kaç kız kardeşim var, Adrian?”
Gözlerimi devirdim. “Sana basit bir soru sordum, Volkan.”
Volkan arkasına yaslandı. Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi.
“Elis, Türkiye’deki görevini bırakıyor. Artık benim ekibimde çalışacak.”
Söylediklerini anlamam birkaç saniyemi aldı.
“Elis buraya mı geliyor?”
“Bu kadar şaşırmana gerek yok. Kız kardeşim İspanyol. İstediği zaman ülkesine dönebilir.”
“Onu kastetmedim.”
Elbette kastetmemiştim.
Elis, Türkiye’de MİT bünyesindeki özel bir birimde görev yapıyordu. Üstelik yalnızca masa başında emir alan biri değildi. Birimin en önemli operasyonlarında yer almış, tehlikeli örgütlerin içine girmiş, sayısız kez kendi hayatını ortaya koymuştu. Dövüş konusunda da en az bizim ekibimizdeki adamlar kadar iyiydi. Bazen daha da iyiydi.
Ama bütün bunlar, onun İspanya’ya gelmesiyle benim hayatımın değişeceği gerçeğini değiştirmiyordu.
“Ne zamandır biliyorsun?” diye sordum.
“Birkaç gündür.”
“Ve bana şimdi mi söylüyorsun?”
Volkan kaşını kaldırdı.
“Elis’in gelişini sana önceden haber vermem gerektiğini bilmiyordum. Yoksa odasını hazırlatmak yerine düğün mü organize edecektim?”
“Kes sesini.”
Kahkahasını tutamadı.
“Yedi yıldır aynı mesele, Adrian. İnsan bir noktada senden vazgeçmeni bekliyor.”
Bakışlarım sertleşti.
“Bu konuyu konuşmayacağız.”
“Peki.” Ellerini teslim olurcasına kaldırdı. “Ama bir şeyi bilmeni istiyorum. Elis buraya benim kız kardeşim olarak geliyor. Onun geçmişte ne yaşadığını, Türkiye’de ne yaptığını ve nelerden vazgeçtiğini biliyorum. Buraya gelmesi onun için kolay bir karar olmadı.”
Bu kez şaka yapmıyordu.
Başımı salladım.
“Anladım.”
“Güzel. O zaman gidip karşıla onu. Birazdan burada olur.”
Kapıya yöneldim ama Volkan’ın sesi arkamdan yetişti.
“Adrian?”
Durup ona döndüm.
“Kız kardeşimin hayatına müdahale etmeni istemiyorum. Onu korumakla onun yerine karar vermek arasında ince bir çizgi var.”
“Ben onun yerine karar vermem.”
“Biliyorum.” Yüzündeki ifade yumuşadı. “Sorun da bu değil zaten.”
Ne demek istediğini gayet iyi anlamıştım.
Cevap vermeden odadan çıktım.
Çünkü Volkan haklıydı. Elis’in hayatında bulunabilmek için onun hayatını kontrol etmeye çalışamazdım. Hele ki beni yalnızca eski bir tanıdığı olarak görürken…
Elis’le ilk karşılaşmamızın üzerinden tam yedi yıl geçmişti.
O zamanlar Volkan’ın İspanya’da düzenlediği özel bir davete katılmıştı. Türkiye’deki görevinden izin alarak abisinin yanına gelmişti. Benimse böyle davetlerde bulunmak için özel bir nedenim yoktu. Volkan’ın yanında olmam gerekiyordu, hepsi bu.
O gece salona girdiğinde üzerinde sade ama dikkat çekici bir elbise vardı. Kızıl saçları omuzlarına dökülüyor, yüzündeki sakin ifade etrafındaki insanları tek tek incelerken bile bozulmuyordu.
İnsanların çoğu onun Volkan’ın kız kardeşi olduğunu öğrenince mesafeli davranmıştı.
Bense onunla ilk konuştuğumda, karşımdaki kadının kimin kardeşi olduğundan çok, neden herkesin söylediklerini dikkatle dinleyip hiçbirine tam anlamıyla güvenmediğini merak etmiştim.
Sonradan öğrendim ki bu, mesleğinin bir parçasıydı.
O gece bir süre sohbet etmiştik. Ardından davetin düzenlendiği binanın özel dövüş salonunda karşılaşmıştık. Benim için sıradan bir antrenman olacağını düşünmüştüm.
Yanılmıştım.
Elis, karşısındaki kişinin kim olduğuna aldırmadan mücadele etmiş, beni birkaç kez hazırlıksız yakalamış ve sonunda yüzümdeki şaşkın ifadeye gülmüştü.
“Beni hafife aldın, değil mi?” diye sormuştu.
“Biraz.”
“Bir daha yapma.”
Sonra elini uzatmıştı.
O gün onunla aynı işi yapmadığımızı biliyordum. Ben İspanya’da Volkan’ın ekibinin bir üyesiydim; oysa Elis, Türkiye’de kendi görevlerini yürüten bir ajandı. Aynı dünyanın tehlikelerini tanıyorduk ama farklı ülkelerde, farklı sorumluluklarla yaşıyorduk.
Yine de o gece aramızda tuhaf bir yakınlık oluşmuştu.
Birbirimizi tanımaya yetecek kadar konuşmuş, birkaç kez karşılıklı şakalaşmış ve ayrılırken yeniden görüşeceğimizi söylemiştik.
Sonrasında yollarımız sık sık kesişmemişti.
Birkaç mesaj, arada bir yapılan telefon görüşmeleri ve Volkan’ın anlattıkları…
Elis benim hayatımda hep uzakta kalmıştı.
Ben de onun hayatında.
Aramızdaki fark şuydu: Ben, o geceden sonra onu bir daha gördüğümde hissettiklerimin değişeceğini sanmıştım.
Değişmemişti.
Aksine, her geçen yıl biraz daha derinleşmişti.
Bahçeden gelen motor sesleri düşüncelerimi böldü.
Giriş kapısına doğru yürüdüm. Birkaç saniye sonra siyah bir araç demir kapıdan içeri girdi. Ardından iki araç daha göründü.
İlk araç durduğunda korumalardan biri öne çıktı ama kapıyı açmasına fırsat kalmadan arka kapı açıldı.
Önce siyah bir köpek indi.
Doby.
Onu fotoğraflardan ve Volkan’ın anlattıklarından tanıyordum. İri, simsiyah ve güçlüydü. Boynundaki tasmanın ucunu tutan kişiden başka kimseye yaklaşmaya niyeti yokmuş gibi çevresini süzdü. Bir koruma fazla yaklaştığında derin bir hırıltı çıkardı.
“Geri çekil,” dedim adama.
Koruma hemen durdu.
Ardından araçtan bir çift siyah bot yere bastı.
Ve Elis göründü.
Yedi yıl önceki kızıl saçlı, sakin bakışlı genç kadın hâlâ karşımdaki kişiydi. Ama aradan geçen zaman onu değiştirmişti. Yüzündeki ifade daha keskin, bakışları daha dikkatliydi. Üzerindeki siyah kıyafetlerin içinde rahatça hareket ediyor, bir eliyle Doby’nin tasmasını tutarken diğer eliyle omzundaki çantayı düzeltiyordu.
Etrafındaki korumaları baştan aşağı süzdü.
Sonra gözleri bana ulaştı.
Bir saniye.
İki saniye.
Ardından dudaklarının kenarı yukarı kıvrıldı.
“Vay canına.”
Kollarımı göğsümde birleştirdim.
“Beni gördüğüne sevindiğini söylemenin daha güzel yolları var.”
Elis kısa bir kahkaha attı.
“Yedi yıl önce dövüş salonunda seni yere sermeye çalıştığımda da bu kadar konuşuyordun.”
“Beni yere serememiştin.”
“Adrian, seni yere sermememin tek sebebi Volkan’ın davetinde olay çıkarmak istemememdi.”
“Tabii. Kendini böyle avutmaya devam et.”
Gözlerini devirdi.
“Hiç değişmemişsin.”
“Sen de.”
Bakışları yüzümde bir an daha kaldı. Sonra başını hafifçe yana eğdi.
“Yalan söylemeyi de öğrenememişsin.”
Gülümsedim.
İşte buydu.
Yedi yıl geçmişti ama Elis hâlâ benimle konuşurken aynı rahatlığa sahipti. Ne çekingen davranıyordu ne de geçmişteki tanışıklığımızı unutmuş gibi görünüyordu. Beni tanıyordu. Hatırlıyordu. Aramızda geçenleri de…
Ama bakışlarında, benim yıllardır içimde büyüttüğüm duygulardan eser yoktu.
Benim için bir şey ifade eden anılar, onun için güzel bir karşılaşmadan ibaretti.
Bunu biliyordum.
Yine de onu yeniden görmek, tahmin ettiğimden daha zordu.
Elis tasmanın ucunu biraz kısalttı. Doby hâlâ çevresindeki insanları dikkatle izliyordu.
“Umarım bu evde köpeklerden korkan kimse yoktur,” dedi Elis. “Çünkü Doby insanlarla tanışmayı pek sevmiyor.”
“Bunu hırlamasından anladık.”
“Güzel. Demek hâlâ zekân yerinde.”
“Seninle yedi yıl önce tanıştım. Zekâmı korumayı öğrendim.”
Gülerek başını salladı.
Tam o sırada malikânenin kapısı açıldı ve Volkan dışarı çıktı.
“Elis.”
Kız kardeşini görür görmez yüzündeki sert ifade kayboldu.
Elis’in yüzünde de aynı değişim oldu.
“Hola, hermano.”
Volkan ona yaklaşıp kollarını açtı. Elis tasmasını bir korumaya vermek yerine Doby’yi yanında tutarak abisine sarıldı. Volkan da köpeğe alışkınmış gibi herhangi bir tereddüt göstermeden kardeşinin saçlarını öptü.
“Por fin estás aquí, pequeña rosa.”
Sonunda buradasın, küçük kızıl gülüm.
Elis’in yüzünde içten bir gülümseme belirdi.
“Te he echado de menos.”
Seni özledim.
Volkan onu biraz daha sıkı kucakladı.
“Yo también.”
Ben de.
Bir süre birbirlerinden ayrılmadılar. O an, Elis’in neden buraya gelmeye karar verdiğini anlamaya başladım. Ne kadar güçlü olursa olsun, ne kadar tehlikeli bir hayat yaşarsa yaşasın, insanın bazen ailesine dönmeye ihtiyacı vardı.
Volkan geri çekilip kardeşinin yüzüne baktı.
“Yolculuk nasıldı?”
“Uzundu. Doby bütün yol boyunca şoförün canına okumaya çalıştı.”
“Ben mi?” diye mırıldandım. “Bence asıl sorun, Doby’nin şoförden daha iyi bir karaktere sahip olması.”
Elis başını bana çevirdi.
“Sen hâlâ burada mısın?”
“Maalesef.”
“Üzücü.”
“Ben de seni gördüğüme çok sevindim.”
“Belli oluyor.”
Volkan ikimize sırayla baktı.
“Daha ilk beş dakikada başladınız mı?”
“Ben bir şey yapmadım,” dedik aynı anda.
Birbirimize baktık.
Elis kahkaha attı. Ben de gülümsemekten kendimi alamadım.
Volkan başını iki yana salladı.
“Yedi yıl önce de böyleydiniz. Birbirinizi tanımadığınız hâlde yarım saat içinde tartışmaya başlamıştınız.”
“Çünkü kendisi çok sinir bozucuydu,” dedi Elis.
“Sen de çok kibirliydin.”
“Ben hâlâ kibirliyim.”
“Fark ettim.”
Elis, Doby’nin başını okşarken bana döndü.
“Peki, Adrian. Hâlâ ringe çıkıyor musun?”
“Her zamanki gibi.”
“Güzel.”
Kaşımı kaldırdım.
“Neden?”
Gözlerinde tanıdığım o meydan okuyan ifade belirdi.
“Yedi yıldır beni yendiğini iddia ediyorsun. Bu sefer gerçekten deneyebiliriz.”
İçimde bir şey kıpırdadı. Onunla yeniden karşılaşma düşüncesi, beklediğimden fazla hoşuma gitmişti.
“Bu kez de kaybedersen ne diyeceksin?”
Elis omuz silkti.
“Kaybetmem.”
“Emin misin?”
“Adrian, benim hakkımda bilmen gereken bir şey var.” Bir adım yaklaştı. “Ben Türkiye’de geçirdiğim yılları yalnızca masa başında oturarak geçirmedim.”
Gülümsemem silindi.
Bunu zaten biliyordum. Ama onun ağzından duymak, bakışlarında taşıdığı o sertliği yeniden görmek farklıydı.
“Biliyorum, Elis.”
“Güzel. O zaman bana acımak gibi bir hata yapmazsın.”
“Bunu aklından bile geçirme.”
Bakışlarımız birkaç saniye boyunca birbirine kilitlendi.
Sonra Elis gülümsedi.
“Öyleyse anlaşabiliriz.”
Volkan araya girdi.
“Önce içeri girin. Elis’in eşyaları hâlâ araçta ve hepiniz burada dikilip ring konuşuyorsunuz.”
Elis çantasını omzunda düzeltti.
“Eşyalarımı ben alırım.”
“Sen benim misafirimsin.”
“Volkan, ben buraya tatile gelmedim.”
Abisinin yüzündeki ifade ciddileşti.
“Biliyorum. Ama bu, eve yeni gelmiş kardeşime yardım edemeyeceğim anlamına gelmiyor.”
Elis birkaç saniye ona baktı. Sonra yumuşayıp başını salladı.
“Peki, hermano.”
Volkan korumalara işaret verdi. Adamlar araçlara yönelirken Elis, Doby’nin tasmasını elinde tutarak malikânenin kapısına doğru yürümeye başladı.
Ben de onun yanında ilerledim.
“Bir şey soracağım,” dedim.
“Bu kadar kısa sürede mi? Kendini tutamıyorsun.”
“Türkiye’deki görevini gerçekten tamamen bıraktın mı?”
Elis’in yüzündeki gülümseme biraz silindi.
“Evet.”
“Zor bir karar olmalı.”
“Öyleydi.”
Bir süre sustu. Ben de üstelemedim.
“Orada bir hayatın vardı,” dedim sonunda.
“Burada da bir hayatım var, Adrian.” Bana baktı. “Sadece uzun zamandır uzak olduğum bir hayat.”
Cevabında bir sitem vardı ama kime olduğunu anlayamadım. Belki kendisine, belki geride bıraktığı insanlara, belki de yıllarca iki farklı dünyanın arasında yaşamaya çalışmasına…
“Peki ya şimdi?” diye sordum.
Elis başını kaldırıp malikânenin kapısına baktı.
“Şimdi abimin ekibindeyim. Yeni görevler, yeni sorumluluklar ve muhtemelen seninle baş etmek zorunda kalacağım uzun bir dönem beni bekliyor.”
“Benimle baş etmek o kadar zor değil.”
“Adrian, daha beş dakika önce seni gördüm ve şimdiden yoruldum.”
Güldüm.
“Beni özlemişsin.”
“Bunu nereden çıkardın?”
“Beni görünce yüzün güldü.”
Elis durdu. Bana döndü ve yüzünde son derece ciddi bir ifadeyle konuştu.
“Çünkü yedi yıldır seni görmüyordum. İnsan eski tanıdıklarını görünce sevinir.”
Eski tanıdık.
İki kelime.
İnsanın göğsüne saplanmak için bazen daha fazlasına ihtiyacı yoktu.
Gülümsememi bozmadım.
“Tabii. Eski tanıdık.”
Elis söylediklerimdeki değişikliği fark etmedi. Ya da fark ettiyse bile üzerinde durmadı. Doby’nin başını okşayarak yeniden yürümeye başladı.
“Bu arada,” dedi omzunun üzerinden bana bakarak, “bir gün benimle gerçekten ringe çıkarsan haber ver. Seni yeniden yenmek için sabırsızlanıyorum.”
“Önce beni yenebileceğine inanman gerekiyor.”
“Ben kendime inanıyorum. Sen de dua etmeye başla.”
Onun arkasından bakarken gülümsemem yüzümde kaldı.
Elis Ateş geri dönmüştü.
Artık Türkiye’de görev yapan bir ajan değildi. Volkan’ın ekibine katılmıştı. Aynı şehirde, aynı çatı altında olacaktık. Onunla daha fazla vakit geçirecek, yıllar önce yarım kalan sohbetlerimize devam edecek, belki de yeniden ringde karşılaşacaktık.
Ama bir şeyi değiştiremezdim.
Yedi yıl önce İspanya’daki o davette tanıştığım kadın, hayatımın en büyük zaafına dönüşmüştü.
Ve o, bunun farkında bile değildi.
Elis malikânenin kapısından içeri girdiğinde gözlerimi ondan ayırmadım.
Yedi yıldır içimde sakladığım duyguların bir gün karşılık bulacağına dair umudumu çoktan törpülemiştim. Onun hayatına giren kişi olmak istiyordum ama bunu ondan talep edemezdim. Hele ki şimdi, bunca şeyden vazgeçip ülkesine ve ailesine dönmüşken…
Benim görevim, onun hayatını zorlaştırmak değildi.
Yalnızca yanında durabilmekti.
Ne acıydı ki ben, onun yanında durmayı bile bazen kendime fazla görüyordum.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları