KALBİMİN YABANCISI
2
Elis’in İspanya’ya gelişinin üzerinden henüz birkaç saat geçmişti ama Volkan’ın malikanesi şimdiden onun gelişiyle değişmişti.
Normalde koridorlarında yalnızca korumaların ayak seslerinin duyulduğu bu evde, şimdi Elis’in odasına taşınan valizlerin sesleri yankılanıyordu. Bir yandan odasının düzenlenmesini izliyor, diğer yandan Volkan’ın gönderdiği insanlara sürekli talimat veriyordu.
İşin en komik tarafıysa kimsenin ona itiraz edememesiydi.
Kızıl saçlarını gelişigüzel bir tokayla toplamış, üzerine siyah bir eşofman ve bol bir tişört geçirmişti. Doby ise odasının kapısına uzanmış, yanından geçen herkesi sanki birazdan üzerlerine atlayacakmış gibi izliyordu.
Beni gördüğünde başını kaldırdı.
"Ne bakıyorsun lan?" diye mırıldandım.
Doby kuyruğunu bile kıpırdatmadı.
"Bir gün anlaşacağız seninle."
"Yedi yıldır anlaşamadığınız insanlarla anlaşabiliyorsun da köpeğimle mi anlaşamayacaksın?"
Elis'in sesi arkamdan gelince dönüp ona baktım.
"Yedi yıldır anlaşamadığım insanlarla en azından beni parçalamaya çalışan bir köpek arasında bazı farklar var."
Dudaklarının kenarı kıvrıldı.
"Doby insan sarrafıdır. Seni sevmediğine göre bir bildiği vardır."
"Harika. Daha ilk günden aile içinde dışlanıyorum."
"Alışırsın."
Bunu öyle rahat söylemişti ki istemsizce güldüm.
Yedi yıl.
Tam yedi yıldır zihnimde taşıdığım o kız, şimdi birkaç metre uzağımda duruyor ve benimle sanki dün ayrılmışız gibi konuşuyordu.
Oysa ben, onun hatırladığı Adrian değildim artık.
Belki de en kötüsü buydu.
Onun gözlerinde hâlâ yedi yıl önceki adamdım. Benim gözlerimdeyse o, hiçbir zaman yalnızca eski bir tanıdık olmamıştı.
"Yemek hazır!" diye seslendi koridorun diğer ucundan bir görevli.
Elis anında başını çevirdi.
"Sonunda!"
Bana doğru dönüp parmağını kaldırdı.
"Bak, Adrian. Bugün benimle uğraşmak yerine yemek yiyeceksin. Çünkü aç bir insanla tartışılmaz."
"Seninle tokken de tartışılmıyor."
"Çünkü haklıyım."
"Çünkü susmuyorsun."
Bana dil çıkarıp merdivenlere yöneldi.
Ben de başımı iki yana sallayarak arkasından yürüdüm.
Bu kızın gelişiyle hayatımın nasıl bir hâl alacağından henüz haberim yoktu.
Bilseydim belki de o akşam yemeğinde ona biraz daha dikkatli bakardım.
Belki de ileride yaşayacaklarımızın ilk işaretlerini o masada fark ederdim.
Ama insan bazen en büyük felaketlerin en sıradan anlarda başladığını bilmiyor.
Yemek masasına oturduğumuzda Volkan çoktan yerini almıştı. Elis karşısına oturur oturmaz tabağına uzandı. İlk birkaç lokmayı iştahla yedi ama önüne getirilen yemeklerden birinin kokusu burnuna ulaşınca yüzünü buruşturdu.
Çatalını tabağına bıraktı.
"Bu ne?"
Volkan başını kaldırdı.
"Ne ne?"
"Şunun kokusu."
"Yemek."
"Volkan, çok komiksin."
Elis sandalyesini biraz geriye çekti. Bir elini burnuna götürürken diğer eliyle su bardağına uzandı.
İyi görünmüyordu.
"İyi misin?" diye sordum.
"İyiyim."
"Yemek yiyemiyorsun."
"İştahım kaçtı."
Volkan kaşlarını çattı.
"Bir haftadır doğru düzgün yemek yemiyorsun. Sabah da kahvaltını yarım bıraktın."
Elis gözlerini devirdi.
"İkiniz birleşip beni mi sorgulayacaksınız?"
"Bir şeyin varsa söyle," dedim.
"Bir şeyim yok. Biraz midem bulanıyor, hepsi bu."
Birkaç yudum su içtikten sonra yeniden tabağına baktı. Fakat bu kez yemeğe dokunmadı.
Bir süre sonra sandalyesinden kalkıp masadan uzaklaştı.
"Ben odama çıkıyorum."
Volkan arkasından seslendi.
"Elis, en azından biraz daha ye."
"Sonra yerim."
Merdivenlerden çıkarken kızıl saçları omuzlarının üzerinden savruldu.
Volkan derin bir nefes aldı.
"Bu kız beni mezara sokacak."
"Seninle aynı fikirdeyim."
Bana ters ters baktı.
"Sen de pek masum sayılmazsın, Adrian."
Güldüm ama aklım Elis'teydi.
Son günlerde sık sık midesinin bulandığını, bazı yemeklerin kokusundan rahatsız olduğunu fark etmiştim. Üstelik normalde antrenmanlarda saatlerce yorulmadan çalışabilen Elis, son birkaç gündür daha çabuk nefessiz kalıyordu.
Bunların hepsi tesadüf olabilirdi.
En azından o gece ben öyle düşünüyordum.
Bir hafta sonra
Elis'in İspanya'ya gelişinin üzerinden bir hafta geçmişti.
Bu bir hafta boyunca malikanede neredeyse her gün aynı manzarayla karşılaşmıştım.
Sabahları erkenden kalkıyor, Volkan'ın ekibiyle antrenman yapıyor, ardından saatlerce dövüş çalışıyordu. Akşamlarıysa ya Volkan'la iş konuşuyor ya da odasına çekilip dinleniyordu.
Elis'in bu kadar kısa sürede ekibe uyum sağlaması kimseyi şaşırtmamıştı.
Sonuçta o, birilerinin arkasına saklanarak hayatta kalmayı öğrenmiş biri değildi.
Türkiye'de kendi başına mücadele etmiş, tehlikeli görevlerde bulunmuş ve defalarca ölümle burun buruna gelmişti. İspanya'ya yalnızca ülke değiştirmek için gelmemişti. Burada da kendi yerini edinmeye kararlıydı.
Fakat son birkaç gündür fark ettiğim bir şey vardı.
Elis iyi görünmüyordu.
Sabahları kahvaltısını yarım bırakıyor, bazı kokulardan rahatsız oluyor ve zaman zaman aniden ortamdan uzaklaşıyordu. Birkaç kez elini karnına götürdüğünü de görmüştüm.
Karnı çok az değişmiş gibiydi.
Öyle belirgin bir şey değildi. Yalnızca daha önce dikkatimi çekmeyen, belli belirsiz bir yuvarlaklık vardı.
Bir gün antrenmandan sonra ona su uzatırken gözüm yine karnına kaydı.
"Ne oldu?" diye sordu.
"Bir şey olmadı."
"Az önce karnıma bakıyordun."
"Üzerinde leke mi var diye baktım."
Siyah tişörtüne göz attı.
"Adrian, siyah tişörtte leke arıyorsun."
"İşimin ehliyimdir."
Gözlerini devirdi.
"Kesinlikle değilsin."
Arkasını dönüp yürümeye başladığında seslendim.
"Elis."
Döndü.
"Son günlerde kendini iyi hissetmiyorsun. Bir doktora görünsen?"
Yüzündeki ifade değişti.
"Adrian, kilo aldım diye beni doktora mı götüreceksin?"
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
"Kilo aldığını kim söyledi?"
"Başka ne olacak? Midem bulanıyor, biraz şişkinlik var. Muhtemelen düzensiz beslendiğim içindir."
Omuz silkti.
"Geçer."
Onu daha fazla sıkıştırmadım.
Fakat içimdeki huzursuzluk bir türlü geçmiyordu.
Gece saat tam 01.00'de malikanenin garajındaydık.
Bu gece Elis'in İspanya'daki ilk yer altı dövüşüydü.
Volkan'ın ekibiyle birlikte dövüşlerin yapıldığı eski bir depoya gidecektik. Burası dışarıdan bakıldığında terk edilmiş bir binadan farksızdı. Ancak demir kapılarından içeri girildiğinde insanın karşısına bambaşka bir dünya çıkıyordu.
Yasadışı bahisler, acımasız dövüşçüler ve kazanmak için her şeyi göze alan insanlar...
Elis için bunların hiçbiri yeni değildi.
Yine de onun ilk dövüşüne çıkacak olması içimde tuhaf bir gerginlik yaratıyordu.
"Hey!"
Sesini duyunca başımı kaldırdım.
Elis, siyah dövüş kıyafetleriyle arabanın yanında duruyordu. Kızıl saçlarını sıkıca toplamış, ellerine bandajlarını sarmıştı.
"Ne düşünüyorsun öyle?"
"Rakibini."
"Adını bile bilmiyorsun."
"Öğrenirim."
Gülümseyerek yanıma geldi.
"Merak etme. Birkaç dakikaya işim biter."
"Bu kadar emin olma."
"Adrian, ben kimim?"
İç çektim.
"Baş belasının tekisin."
"Doğru. Ve baş belaları kolay kolay kaybetmez."
Doby'nin başını okşadıktan sonra arabanın kapısını açtı.
Onu izlerken içimde yükselen huzursuzluğu bastırmaya çalıştım.
Bu gece bir şeylerin ters gitmesinden korkuyordum.
Nedenini bilmiyordum.
Sadece korkuyordum.
Dövüş alanına vardığımızda içerisi çoktan dolmuştu.
İnsanların bağırışları, bahislerin konuşulduğu masalar ve ringin etrafında biriken kalabalık, havayı ağırlaştırıyordu.
Volkan henüz gelmemişti. Başka bir işle ilgilenmesi gerektiğini söylemiş, bizim önden gitmemizi istemişti.
Elis ringin yakınındaki soyunma bölümüne geçtiğinde ben de peşinden yürüdüm.
"Son kez soruyorum," dedim. "Gerçekten iyi misin?"
Bandajlarını kontrol etmeyi bırakmadan başını kaldırdı.
"Adrian, bunu beşinci soruşun."
"Çünkü beşinci kez aynı cevabı alıyorum."
"Başka bir cevap istiyorsan başka bir soru sor."
"Elis, ciddiyim."
O da ciddileşti.
Birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra omuz silkti.
"Biraz midem bulanıyor. Hepsi bu. Muhtemelen son günlerde doğru düzgün beslenmediğim içindir."
"Öyleyse dövüşmek zorunda değilsin."
Gülümsemesi kayboldu.
"Buraya bunun için geldim."
"Sağlığın daha önemli."
"Sağlığım yerinde."
Bunu söylerken bile yüzündeki solgunluk gözden kaçmıyordu.
Yine de üzerine gitmedim.
Çünkü Elis'i tanıyordum. Ne kadar ısrar edersem edeyim, kararını vermişse onu vazgeçirmek kolay değildi.
"En azından bir şey olursa hemen haber ver," dedim.
Elini omzuma koydu.
"Merak etme, sarışın."
"Kaç kere söyleyeceğim? Sarışın değilim, kumralım."
"Benim için sarışınsın."
Göz kırptıktan sonra ringe doğru yürüdü.
Ben de arkasından baktım.
Ve ilk kez, onun ne kadar güçlü olduğunu bilmenin beni neden bu kadar korkuttuğunu anladım.
Çünkü güçlü insanlar da düşebilirdi.
Üstelik bazen onları ayakta tutmaya çalışan herkes, düştükleri an ne yapacağını bilemezdi.
Dövüş başladığında Elis'in rakibiyle arasındaki farkı anlamak uzun sürmedi.
Karşısındaki kadın ondan daha iriydi. Savunması sağlam, yumrukları sertti. İlk birkaç dakika boyunca ikisi de birbirinin açıklarını kolladı.
Elis hızlıydı.
Rakibinin saldırılarından sıyrılıyor, doğru anı yakaladığında karşılık veriyordu. Kalabalık her başarılı hamlesinde daha da yükseliyordu.
Ben ise ringin kenarında, gözlerimi ondan ayırmadan duruyordum.
Her şey yolunda gidiyor gibiydi.
Ta ki Elis bir anda sendeleyene kadar.
Önce bunu yorgunluğa bağladım.
Ardından yüzünü buruşturduğunu gördüm. Elini kısacık bir an karnına götürüp tekrar savunma pozisyonuna geçti.
Kalbim sıkıştı.
"Elis!" diye seslendim.
Beni duymadı.
Rakibi yeniden saldırdığında Elis geri çekildi. Fakat bu kez hareketleri eskisi kadar hızlı değildi.
Bir sonraki hamlede aldığı darbe karnına isabet etti.
Her şey bir saniyeden kısa sürede gerçekleşti.
Elis'in yüzündeki ifade değişti.
Nefesi kesilmiş gibi geriye doğru sendeledi. Bir eli karnına giderken dizlerinin bağı çözüldü.
Ve yere çakıldı.
"ELİS!"
Kalabalığın uğultusu bir anda kulaklarımda boğuklaştı.
Ringin kenarındaki engeli aşarak yanına koştum. Dizlerimin üzerine çöktüğümde Elis'in yüzü bembeyazdı.
"Elis, bana bak!"
Gözlerini açmaya çalıştı.
"Adrian..."
Sesi o kadar zayıftı ki içimde bir şey koptu.
"Buradayım. Tamam mı? Yanındayım."
Elimi omzuna koydum. Diğer elimle yüzünü kontrol ederken nefes alışının düzensiz olduğunu fark ettim.
"Birisi ambulans çağırsın!" diye bağırdım. "HEMEN!"
Elis parmaklarıyla bileğimi tuttu.
"Mideme..."
"Konuşma. Lütfen, konuşma."
"Karnım... Çok acıyor."
Yutkundum.
Bir insanın sesindeki korkuyu duymakla sevdiğin insanın sesinde o korkuyu duymak arasında dağlar kadar fark vardı.
Ben şimdi ikincisini yaşıyordum.
"Dayan," diye fısıldadım. "Ne olur dayan."
Onu dikkatlice kucağıma aldım. Birileri yol açarken hiç kimseye bakmadım. Tek düşündüğüm, onu bir an önce hastaneye yetiştirmekti.
Yedi yıl boyunca onu uzaktan sevmiştim.
Şimdi kollarımdaydı.
Ve ben, onu kaybetme ihtimaliyle ilk kez gerçekten yüzleşiyordum.
Hastanenin acil servis kapısından içeri girdiğimde doktorlar Elis'i hemen sedyeye aldılar.
Onunla birlikte ilerlemeye çalıştım ama bir hemşire önümde durdu.
"Buradan sonrasına giremezsiniz."
"Ben onunla geldim!"
"Doktorlar müdahale ediyor. Lütfen bekleyin."
"İyi mi? Bana sadece iyi olup olmadığını söyleyin!"
Hemşire sakin kalmaya çalışarak beni bekleme alanına yönlendirdi.
Kapılar kapandığında olduğum yerde kaldım.
Ellerime baktım.
Üzerlerinde hâlâ Elis'in elini tuttuğum anın sıcaklığı varmış gibi hissediyordum. Parmaklarımı yumruk yapıp tekrar açtım.
Telefonum çaldığında irkildim.
Volkan.
Aramayı açtım.
"Adrian, neredesiniz? Dövüş biteli çok oldu."
Gözlerimi kapattım.
"Volkan..."
Sesimdeki şeyi anlaması için tek kelime yetmişti.
"Ne oldu?"
"Elis yaralandı."
Telefonun diğer ucundaki sessizlik, bir ömür sürdü.
"NE DEMEK YARALANDI?"
"Dövüş sırasında karnına darbe aldı. Yere düştü. Onu hastaneye getirdim."
"ADRIAN, ONA BİR ŞEY OLURSA—"
"Volkan!" diye bağırdım. "Ben de biliyorum!"
Nefesim kesilmişti.
"Ben de onun başına bir şey gelmesini istemiyorum. Doktorlar içeride. Henüz bir şey bilmiyorum."
Volkan'ın sesi değişti. Öfkesi kaybolmamıştı ama altında başka bir şey vardı.
Korku.
"Geliyorum."
Telefon kapandı.
Ben de bekleme alanındaki sandalyeye çöktüm.
Dakikalar geçiyordu.
Her dakika bir öncekinden daha ağırdı.
Sonunda doktorlardan biri kapıdan çıktı.
Ayağa öyle hızlı kalktım ki sandalyem geriye devrildi.
"Elis nasıl? İyi mi? Bilinci açık mı?"
Doktor elini kaldırarak sakinleşmemi istedi.
"Hastamızın bilinci açık. Aldığı darbe nedeniyle karın ağrısı yaşamış. Şu an gerekli kontrolleri yapıyoruz."
"Bir şeyi var mı?"
"Henüz bütün sonuçları değerlendirmeden kesin konuşamam. Ancak kan tahlilinde beklenmedik bir bulguya rastladık."
Kalbim yeniden hızlandı.
"Ne bulgusu?"
Doktor kısa bir an durdu.
"Hastamız hamile."
Dünya sustu.
Gerçekten sustu.
Doktorun dudakları hareket etmeye devam ediyordu ama söylediklerinin geri kalanı zihnime ulaşmıyordu.
Hamile.
Elis hamileydi.
"Kaç haftalık?" diye sorabildim sonunda.
"İlk değerlendirmeye göre yaklaşık altı haftalık olabilir. Ancak bunu kesinleştirmek için ultrason bulgularını ve diğer kontrolleri değerlendirmemiz gerekiyor."
Altı hafta.
Zihnimde tarihler birbirine karıştı.
Elis'in Türkiye'de olduğu günler...
Buraya gelmeden önceki hayatı...
Ve sonra, aklıma tek bir isim geldi.
Serkan.
Elis'in geçmişinde kalan, adını duyduğumda bile yüzündeki ifadeyi değiştiren adam.
Bir anda her şeyin anlamı değişmişti.
Bu bebek Adrian'ın değildi.
Serkan'ındı.
Doktor konuşmayı sürdürdü.
"Karın bölgesine aldığı darbe nedeniyle gebeliği ve kendi sağlığını dikkatle değerlendirmemiz gerekiyor. Şu anda kesin bir sonuca varmadan sizi korkutmak istemem. Gerekli kontroller devam ediyor."
Başımı salladım ama tek bir kelime bile söyleyemedim.
Serkan.
Elis'in çocuğunun babası Serkan'dı.
Ve ben, sevdiğim kadının başka bir adamdan hamile olduğunu hastane koridorunda öğreniyordum.
Canım yanmıştı.
Bunu inkâr edemezdim.
Fakat Elis'in içeride, korku ve belirsizlikle tek başına kalma ihtimali, kendi hislerimden çok daha ağır geliyordu.
Onun geçmişini bilmiyordum. Serkan'la arasında ne yaşandığını, neden ayrı olduklarını, Elis'in bu gebelik hakkında ne düşündüğünü bilmiyordum.
Bildiğim tek şey, onun iyi olması gerektiğiydi.
Elis'in de bebeğinin de...
Gerisi sonra düşünülebilirdi.
Volkan hastaneye ulaştığında koridorun diğer ucundan bana doğru yürüyordu.
Yüzündeki ifade, onu tanımayan birinin bile yolundan çekilmesine yeterdi.
"Nasıl?" diye sordu.
"Doktorlar kontrollerini yapıyor."
"Ne demek kontrollerini yapıyor?"
"Volkan, elimden gelen her şeyi yaptım."
Bana baktı.
O an gözlerindeki öfkenin altında yatan şeyi fark ettim.
Kız kardeşine bir şey olmasından korkuyordu.
Ve onu bu hâlde görmeye dayanamıyordu.
"İçeride mi?" diye sordu.
Başımı salladım.
Tam o sırada doktor yeniden yanımıza geldi.
"Hastamızın yakınları siz misiniz?"
"Evet," dedi Volkan. "Ben ağabeyiyim."
Doktor ikimize de baktı.
"Hastamızın ilk kontrolleri tamamlanmak üzere. Şimdilik gözetim altında tutacağız. Gebelikle ilgili bulguyu kendisine de açıklamamız gerekiyor."
Volkan'ın yüzündeki ifade değişti.
"Gebelik mi?"
Gözlerimi kapattım.
İşte şimdi olmuştu.
Doktor, Volkan'a kısa bir açıklama yaptı. Volkan tek kelime etmeden dinledi.
Doktor uzaklaştığında bana döndü.
"Elis hamile mi?"
"Öyle görünüyor."
"Sen bunu ne zamandır biliyorsun?"
"Az önce öğrendim!"
Sesim koridorda yankılandı.
"Volkan, ben de senin kadar şaşkınım. Dövüş sırasında düştü. Onu buraya getirdim ve doktor söyledi."
Volkan çenesini sıktı.
"Çocuğun babası kim?"
Bir an sustum.
"Serkan."
Volkan'ın bakışları keskinleşti.
"Serkan mı?"
"Elis'in geçmişinden biri olduğunu biliyorum. Daha fazlasını bilmiyorum."
Volkan yüzünü çevirdi.
"Bu iş iyice karıştı."
"Volkan, onunla konuşmalısın."
"Konuşacağım."
Birkaç saniye boyunca birbirimize baktık.
Sonra Volkan başını çevirip duvara yumruk atmamak için kendini zor tuttu.
"Ben onu buraya gözümün önünde tutmak için getirdim. Başına bir şey gelmesin diye..."
Sesi ilk kez kırılmıştı.
"Onu korumam gerekiyordu."
"Bu senin suçun değil."
"Sen ne anlarsın, Adrian?"
Haklıydı.
Hiçbir şey anlamıyordum.
Çünkü ben onun ağabeyi değildim. Elis'in çocukluğundan beri yanında değildim. Onu korumak için dünyayı karşıma almam gerekmemişti.
Ben yalnızca yedi yıldır onu seven bir adamdım.
Ve bazen sevmek, elinden hiçbir şey gelmeden beklemekten ibaretti.
Elis'in yanına girmemize izin verildiğinde gözleri açıktı.
Yatağa uzanmış, yüzünü pencereye çevirmişti. Serum takılı kolunu yavaşça hareket ettirirken kapının açıldığını duyup başını çevirdi.
Önce Volkan'ı gördü.
Ardından beni.
"Bu ne biçim bir karşılama?" diye mırıldandı. "Bir dövüş kaybettik diye bütün aile toplantısı hastanede mi yapılıyor?"
Volkan'ın yüzü gerildi.
"Elis!"
"Tamam, tamam. Bağırma. Başım ağrıyor."
Volkan yatağının yanına gidip elini tuttu.
"Bir daha böyle bir şeye kalkışmayacaksın."
"Volkan..."
"Bu bir rica değil."
Elis gözlerini devirdi.
"İnanılmazsın."
"Sen de inanılmaz derecede sorumsuzsun."
İkisini izlerken istemsizce gülümsedim.
Elis'in yüzünde hafif bir rahatlama belirmişti. Ağabeyinin yanında kendini güvende hissediyordu.
Sonra bakışları bana döndü.
"Adrian."
Yanına yaklaştım.
"Buradayım."
"Benim için mi bekledin?"
Bu soru o kadar basitti ki cevap vermek kolay olmalıydı.
Ama değildi.
"Elbette."
Gözlerimin içine baktı.
"Teşekkür ederim."
Başımı salladım.
Doktorun söylediklerini hatırlıyordum. Elis'e hamile olduğunu açıklamamız gerekiyordu.
Volkan bunu benden önce yapmaya karar verdi.
"Elis, doktor seninle ilgili bir şey söyledi."
Elis'in yüzündeki gülümseme yavaşça silindi.
"Ne oldu?"
Volkan bir an duraksadı.
"Yapılan tahlillerde hamile olduğun ortaya çıkmış."
Elis'in bakışları boşluğa kaydı.
Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Sonra kısık bir sesle sordu:
"Ne?"
"Hamilesin, pequeña rosa."
Elis'in parmakları çarşafı sıktı.
"Hayır..."
Gözlerini kapattı.
"Hayır, bu mümkün değil."
Volkan onun elini daha sıkı tuttu.
"Elis..."
"Kaç haftalık?"
Doktorun söylediği tahmini süreyi aktardım.
"Yaklaşık altı hafta."
Elis'in yüzündeki ifade değişti.
O an zihninde hesaplamalar yaptığını biliyordum.
Çünkü bir süre sonra dudaklarından tek bir isim döküldü.
"Serkan."
Odaya ağır bir sessizlik çöktü.
Elis gözlerini açtığında bakışları doluydu ama gözyaşları henüz dökülmemişti.
"Bu çocuk..." Sesi titredi. "Serkan'ın."
Volkan'ın çenesi kasıldı.
"Elis, onunla ne yaşadığını bilmiyorum. Ama şu anda önemli olan senin sağlığın."
Elis başını iki yana salladı.
"Ben bunu beklemiyordum."
Elini karnına götürdü.
O küçücük hareketi izlerken göğsümün ortasında bir ağırlık hissettim.
Elis'in karnında bir bebek vardı.
Serkan'ın bebeği.
Benim sevdiğim kadının geçmişinden kalan bir bağ.
"Serkan biliyor mu?" diye sordum.
Elis başını kaldırdı.
"Hayır."
"Biliyor olsaydı sana ulaşır mıydı?"
Bu soruyu sorduğum anda pişman oldum.
Elis'in yüzü kapandı.
"Bilmiyorum, Adrian."
Bir süre sustuktan sonra devam etti.
"Serkan'la aramızda yaşananları şimdi anlatmak istemiyorum. Henüz kendim bile ne hissedeceğimi bilmiyorum."
Başımı salladım.
"Anlatmak zorunda değilsin."
Elis gözlerini yüzümde gezdirdi.
"Benden nefret ediyor musun?"
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Ne?"
"Ben bir çocuk bekliyorum ve babası Serkan. Hayatımın nasıl bir hâl alacağını bilmiyorum. Buraya yeni geldim. Daha kendime bir düzen kuramadan..."
Sesi kesildi.
İlk kez onu bu kadar çaresiz görüyordum.
Elis Ateş, dünyanın en tehlikeli insanlarından bazılarının karşısına çıkmıştı. Silahların, tehditlerin, ölümün karşısında bile geri adım atmamıştı.
Ama şimdi geleceği hakkında hiçbir şey bilmiyordu.
Ve bu belirsizlik onu korkutuyordu.
"Elis," dedim yavaşça. "Bana bak."
Gözlerini kaldırdı.
"Senin hakkında kötü bir şey düşünmüyorum. Beni anlıyor musun? Ne yaşarsan yaşa, bu seni daha az değerli biri yapmaz."
Dudakları aralandı ama konuşmadı.
"Şu an tek yapman gereken kendini toparlamak ve doktorların söylediklerini dinlemek. Geri kalan her şeyi adım adım halledersin."
"Ya halledemezsem?"
"Yardım alırsın."
"Ya kimse yardım etmek istemezse?"
Bu kez cevap vermeden önce düşündüm.
Çünkü söyleyeceğim şeyin, hayatımın geri kalanını değiştirebileceğini biliyordum.
"Ben yardım ederim."
Elis gözlerini yüzümde gezdirdi.
"Sen mi?"
"Evet, ben."
"Adrian, bunu yalnızca bana acıdığın için söylüyorsan..."
"Acımıyorum."
Sesim beklediğimden sert çıkmıştı.
Biraz yumuşayarak devam ettim.
"Sana acımıyorum, Elis. Sana saygı duyuyorum. Seni tanıyorum. Ve şu an ihtiyacın olan şeyin, seni yargılayan başka biri olmadığını biliyorum."
Bakışları yavaşça yumuşadı.
"Teşekkür ederim."
Yine aynı kelime.
Yine o mesafeli sıcaklık.
İçimdeki duyguları saklayarak ona gülümsedim.
Ama bu kez susmak istemiyordum.
Çünkü onun yalnız kalma korkusunu gördüğümde, aklıma bir fikir gelmişti.
Yanlış olabilirdi.
Beni hayatının geri kalanında kendinden nefret ettirebilirdi.
Ama en azından bir seçenekti.
"Elis, sana bir teklifim var."
Kaşlarını hafifçe kaldırdı.
"Ne teklifi?"
Derin bir nefes aldım.
"Benimle evlen."
Odanın içindeki bütün sesler kesilmiş gibiydi.
Elis birkaç saniye yüzüme baktı.
Sonra gözlerini kırpıştırdı.
"Ne?"
"Benimle evlenmeni istiyorum."
"Adrian, şaka mı yapıyorsun?"
"Hayır."
"Az önce hamile olduğumu öğrendim. Hastanedeyim. Karnım ağrıyor. Sen de bana evlenme teklif ediyorsun."
"Farkındayım."
"Sen aklını mı kaçırdın?"
"Biraz olabilir."
Elis inanamayarak başını iki yana salladı.
"Adrian!"
"Dinle, lütfen."
Sesimi alçalttım.
"Sana âşıkmışım gibi davranmanı istemiyorum. Benden bir şey hissetmeni de beklemiyorum. Bu evlilik ikimizin de kabul ettiği şartlarla olacak."
Yüzündeki şaşkınlık yavaşça yerini ciddiyete bıraktı.
"Nasıl şartlar?"
"Anlaşmalı bir evlilik. İkimiz de neye evet dediğimizi bileceğiz. Birbirimizin hayatına saygı duyacağız. Senin kararlarına karışmayacağım. İstemediğin hiçbir şeyi yapmak zorunda kalmayacaksın."
Bir an duraksadım.
"Ve bu bebeği büyütmek istersen, bunu tek başına yapmak zorunda kalmayacaksın."
Elis'in gözleri doldu ama ağlamadı.
"Adrian, sen neden böyle bir şey yapasın ki?"
Çünkü seni yedi yıldır seviyorum.
Çünkü senin üzülmeni izlemek, kendi kalbimin kırılmasından daha fazla acıtıyor.
Çünkü senin yanında olabilmek için senden hiçbir şey istememeyi bile öğrendim.
Ama bunların hiçbirini söylemedim.
"Seni tanıyorum," dedim yalnızca. "Ve sana güveniyorum."
Elis başını eğdi.
Uzun süre konuşmadı.
Ben de onu cevap vermeye zorlamadım.
Sonunda başını kaldırdı.
"Bunu yalnızca bebeğim için mi yapıyorsun?"
Kalbim acıdı.
"Hayır."
"Öyleyse neden?"
Gözlerinin içine baktım.
"Çünkü bu hayatta tek başına kalmak zorunda değilsin."
Elis'in dudakları titredi.
Sonra yüzünü başka tarafa çevirdi.
"Biraz düşünmem gerekiyor."
Başımı salladım.
"Elbette."
Ayağa kalkmak üzereydim ki sesini yeniden duydum.
"Adrian?"
Döndüm.
"Eğer kabul edersem..."
Sustu, sonra devam etti.
"Benden bir gün bunun karşılığını istemeyeceğine söz verebilir misin?"
İçimdeki bütün umutları bir kenara bıraktım.
"Veriyorum."
Elis derin bir nefes aldı.
"Tamam."
Kaşlarım çatıldı.
"Tamam derken?"
"Seninle evleneceğim."
Bir an boyunca ne diyeceğimi bilemedim.
Bunca yıldır hayalini kurduğum tek şey, onun bir gün bana kendi isteğiyle yaklaşmasıydı.
Ama hayallerimdeki gibi olmamıştı.
Elis bana âşık olduğu için değil, hayatı altüst olduğu için benimle evlenmeyi kabul ediyordu.
Ve ben, bunu bilerek onun elini tutacaktım.
Çünkü bazen insan sevdiği kişiye kavuşmakla, onun yanında kalabilmek arasında bir seçim yapmak zorunda kalırdı.
Ben ikincisini seçmiştim.
Volkan odaya geri döndüğünde Elis'in elini tutuyordum.
Bizi öyle görünce bakışları önce ellerimize, ardından yüzüme kaydı.
"Ben yokken ne oldu?"
Elis bana baktı.
Sonra ağabeyine döndü.
"Adrian'la evlenmeye karar verdik."
Sessizlik.
Öyle bir sessizlikti ki Volkan'ın birkaç saniye boyunca nefes almayı bile unuttuğunu düşündüm.
Sonra yavaşça bana döndü.
"Ne yaptınız?"
"Anlaşmalı bir evlilik," dedim.
Volkan'ın yüzündeki ifade giderek sertleşti.
"Sen benim kız kardeşimle evlenmek istediğini mi söylüyorsun?"
"Evet."
"Elis'in hamile olduğunu öğrenir öğrenmez mi?"
"Evet."
"Çocuğun babasının Serkan olduğunu bile bile mi?"
Bu kez cevap vermeden önce derin bir nefes aldım.
"Evet."
Volkan'ın gözleri öfkeyle parladı.
"Sen aklını mı kaçırdın, Adrian?"
"Bu soruyu bugün üçüncü kez duyuyorum."
"Komik olduğunu mu sanıyorsun?"
"Hayır."
Ayağa kalktım.
"Volkan, onu zorlamadım. Teklifimi kabul edip etmemek tamamen onun kararıydı. Kabul etmek zorunda değildi. İstemezse bu konu burada biter."
Volkan'ın bakışları sertleşti.
"Amacın ne?"
Bu soruya verebileceğim onlarca cevap vardı.
Ama yalnızca birini seçtim.
"Elis'in yalnız kalmamasını istiyorum."
"Onun yalnız kalacağını kim söyledi?"
"Kimse. Ama şu anda neyle karşı karşıya olduğunu ikimiz de biliyoruz. Hayatında büyük bir değişiklik var ve bununla başa çıkmak için zamana ihtiyacı olacak."
Volkan'ın çenesi kasıldı.
"Ben onun ağabeyiyim. Ona bakabilirim."
"Biliyorum."
"Öyleyse neden?"
Bir an gözlerimi Elis'e çevirdim.
O da bana bakıyordu.
"Çünkü onun yanında olmak istiyorum."
Volkan'ın bakışları keskinleşti.
"Senin bu kadar düşünceli biri olduğunu bilmiyordum."
"Benim de senin bu kadar öfkeli biri olduğunu bilmiyordum."
"Adrian!"
"Volkan," diye araya girdi Elis.
İkimiz de ona döndük.
Elis doğrulmaya çalıştı. Volkan hemen yardım etmek istedi ama kız kardeşi eliyle durmasını işaret etti.
"Bu benim kararım," dedi. "Adrian bana bir teklif sundu. Ben de kabul ettim. Kimse beni zorlamadı."
Volkan'ın yüzündeki ifade yumuşamadı.
"Elis, bu kararını düşünmek için daha fazla zamana ihtiyacın var."
"Belki. Ama ben kararımı verdim."
"Bir evlilik, bir anlaşma imzalayıp bitirebileceğin kadar basit değil."
"Biliyorum."
"Hayır, bilmiyorsun." Volkan'ın sesi bu kez daha alçaktı. "Ben seni korumak istiyorum. Birinin seni incitmesine izin vermeyeceğim."
Elis'in yüzü yumuşadı.
"Biliyorum, hermano."
Ardından ağabeyinin elini tuttu.
"Ama benim yerime karar vermeni istemiyorum. Bu benim hayatım. Ne yapacağıma ben karar vermeliyim."
Volkan gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
Sonra bana döndü.
"Eğer ona bir zarar verirsen..."
"Biliyorum."
"Hayır, bilmiyorsun. Dünyanın öbür ucuna kaçsan bile seni bulurum."
"Kaçmayı düşünmüyorum."
Bir süre daha birbirimize baktık.
Sonunda Volkan, kız kardeşinin yanına oturdu.
"Bu evlilik hakkında konuşacak çok şeyimiz var."
Elis hafifçe gülümsedi.
"Yarın konuşuruz. Şu anda gerçekten uyumak istiyorum."
Volkan onun alnına bir öpücük kondurdu.
"Dinlen, pequeña rosa."
Ardından kapıya yöneldi. Çıkmadan önce bana son bir kez baktı.
O bakışın anlamı açıktı.
Bu evlilik yalnızca bir imzadan ibaret olmayacaktı.
Çünkü ben onun kız kardeşiyle evlenmeye hazırlanıyordum.
Üstelik çocuğunun babasının Serkan olduğunu bile bile...
Kapı kapandığında yeniden Elis'e döndüm.
"İyi misin?"
Yorgun bir gülümsemeyle başını salladı.
"Biraz korkuyorum."
Elini tuttum.
"Ben de."
"Sen neden korkuyorsun?"
Çünkü seni seviyorum.
Çünkü seninle aynı evde yaşayacak, aynı masaya oturacak, belki her sabah gözlerimi açtığımda seni göreceğim.
Ve sen, bunların hiçbirinde benim sana duyduğum sevgiyi bilmeyeceksin.
"Çünkü hayatımız değişmek üzere," dedim.
Elis parmaklarımı hafifçe sıktı.
"Umarım doğru bir karar vermişizdir."
Ben de elini sıktım.
"Umarım."
Ama içimden geçen tek şey şuydu:
Ben yedi yıldır seni seviyorum, Elis Ateş.
Seninle evlenmek, benim için bir anlaşmadan çok daha fazlası.
Biliyorum, kalbinde Serkan'ın yeri var. Biliyorum, taşıdığın çocuğun babası ben değilim. Biliyorum, belki de hiçbir zaman bana benim seni sevdiğim gibi bakmayacaksın.
Ama senin geçmişini değiştiremem.
Yalnızca geleceğinde yanında olmayı seçebilirim.
Ve eğer bu evlilik senin için yalnızca bir anlaşmaysa bile, buna razıyım.
Yeter ki bir gün bu evliliğin içinde kendini yalnız hissetme.
Yeter ki bir gün, bu yabancı kalbin benimkine çarptığını fark et.
Çünkü ben çoktan senin oldum.
Sen bunu hiç bilmesen bile.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları