01. Saat 02.17
Öncelikle merhaba.
Evet, sen. Elindeki telefonu tutup şu an bu satırları okuyan kişi.
Biraz yaklaşsana. Korkma, sana bir şey yapacak değilim. En azından şimdilik.
Benim adım Alev Soylu.
Yirmi altı yaşındayım. Kahvemi şekersiz içerim, yalan söyleyen insanlardan nefret ederim ve insanların beni hafife almasına tahammül edemem.
Ha, bir de seri katilim.
Ne öyle gözlerini büyüttün? Sanki ilk defa duyuyorsun.
Şimdi beni kafanda canlandırmaya çalışıyorsun, değil mi? Siyah kıyafetler, dağınık saçlar, belki gözlerimin altında morluklar... İnsanlar katillerin mutlaka tuhaf görünmesi gerektiğine inanıyor. Ne kadar komik.Ben gayet normal görünüyorum.
Hatta dün karşı komşum bana gülümsedi ve çörek ikram etti.
Kabul ettim.
Kadıncağızın haberi yoktu tabii, karşısında duran kadının üç gündür polislerin uykusunu kaçırdığından.
Neyse. Konuyu dağıtmayalım.
Saat 02.17.
İstanbul'un üzerine çöken yağmur, sokak lambalarının ışığını bulanıklaştırıyordu. Siyah paltomun yakasını kaldırıp ara sokağın başında durdum. Soğuk, parmaklarımın arasından içeri sızıyordu.
Telefonum titredi.
Bilinmeyen numara.
Mesajı açtım.
"Seni bulacağım, Alev."
Dudaklarımda istemsiz bir gülümseme belirdi.Önce kendini bul da gel, canım benim."
Mesajı sildim.
Sonra başımı kaldırıp sokağın sonundaki binaya baktım.
Bu gece bir ceset bulunacaktı.
Ve bu kez her şey biraz farklı olacaktı.
Çünkü kurbanımın cebine, orada olmaması gereken bir şey bırakmıştım.
Bir fotoğraf.
Benim fotoğrafım değildi.
Onun fotoğrafı da değildi.
Fotoğrafta, yıllar önce öldüğü söylenen bir adam vardı.
Mahir Sancak.
Adamı tanımıyordum.En azından kendime öyle söylüyordum.
02. Üçüncü kurban
Sabah saat 06.40'ta telefonum yeniden çaldı.
Bu defa arayanı tanıyordum.
Komiser Demir Arslan.
Ah, Demir...
İnsanların sabrını sınamak için özel olarak yaratılmış bir adam olduğuna yemin edebilirim. Otuz iki yaşında, inatçı, uykusuz ve gereğinden fazla meraklı.
Üstelik son iki haftadır benim peşimde.
Telefonu açtım.
"Efendim, komiserim? Sabah sabah sesini duymak beni duygulandırdı."
Karşı taraftan kısa bir sessizlik geldi."Alev Soylu?"
"Yok, teyzesi. Kendisi daha uyuyor."
"Alev, nerede olduğunu biliyorum."
Yatağımda doğruldum. Perdemin arasından içeri süzülen gri ışığa baktım.
"Harika. Adresi de biliyorsan kahvaltıya gel. Peynirimiz var ama zeytin bitmiş."
"Dalga geçmeyi kes."
"Sen de hayatı bu kadar ciddiye almayı kes. Bak, kırışacaksın."
Demir'in nefes alışını duydum. Sinirlenmişti.
Güzel...
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
seri ktil ve poliss yenir omega5 Askimmm mükemmmelll olmuşş
Mükemmel diyecek tek bir lafım yok
Fav kadın karakter belli knk, alev, bu kadar
İlk öncelikle bu bölümü baya beğendim güzeldi kitabın böyle kelimeleride baya güzeldi tebrik ederim yazmanın devamını diliyorum canım
Yenii kitabın hayırlı olsunnnn😍
Yorum
Yorum bulunamadı.