ALEV SOYLU
2.BÖLÜM---YALANCI
"Bir ceset daha bulundu," dedi.
Gülümsemem yavaşça kayboldu.
"Öyle mi?"
"Adı Selim Karaca. Otuz sekiz yaşında. Son görüldüğü yer dün gece senin bulunduğun sokağın iki bina arkası."
İçimde bir şey kıpırdadı.
Selim Karaca.
Bu isim benim listemde yoktu.
Yatağın kenarından kalktım.
"Üzücüymüş."
"Alev."
"Ne?"
"Bu kez cesedin yanında seninle ilgili bir şey bulduk."Elim, komodinin üzerindeki kahve fincanına uzanırken durdu.
"Ne buldunuz?"
Demir'in sesi alçaldı.
"Bir fotoğraf. Arkasında da tek bir cümle yazıyor."
Bekledim.
"Sıradaki kurbanı Alev seçecek."
Odanın içindeki sessizlik bir anda ağırlaştı.
Sonra güldüm.
Gerçekten güldüm.
"Demir, senin polis teşkilatında çalıştığına emin miyiz? Bence bir tiyatro grubuna katılmalısın. Dramatik konuşmalarda yeteneklisin.""Alev, bu bir oyun değil."
"Benim için de değil zaten."
Telefonu kapattım.
Ve ilk defa o sabah kahvemi içmek istemedim.
Çünkü birisi benim oyunumun kurallarını biliyordu.
Daha kötüsü mü?
Birisi kendi kurallarını yazmaya başlamıştı.
03. Küçük bir sır
Şimdi sana bir şey söyleyeceğim.
Ama aramızda kalsın.
Ben insanları öldürmeye bir gecede başlamadım. Hiçbir şey bir gecede başlamaz zaten. İnsanlar bunu anlamıyor. Her şeyin bir nedeni, bir başlangıcı, bazen de kimsenin görmek istemediği bir geçmişi vardır.Benim geçmişim mi?
Oraya henüz gelmedik.
Acele etme.
Her şeyi hemen öğrenmek istiyorsunuz. Sonra da hikâyenin heyecanı kalmadığında şikâyet ediyorsunuz. Biraz sabırlı olun.
Önce şu küçük meseleyi halletmem gerekiyor.
Dolabımı açtım. Siyah ceketimin cebinde katlanmış bir kâğıt buldum.
Ben koymamıştım.
Eminim.
Kâğıdı açtım.Üzerinde üç isim yazıyordu.
Selim Karaca.
Mahir Sancak.
Alev Soylu.
Son ismin altında kırmızı bir çizgi vardı.
Ve en altta, aceleyle yazılmış tek bir cümle:
Bir katil, kendi hikâyesinin kahramanı olduğunu sanır.
Kâğıdı elimde tutarken çenem gerildi.
"Kim olduğunu bilmiyorum," diye fısıldadım. "Ama yanlış kapıyı çaldın."
Sonra başımı kaldırıp aynadaki yansımama baktım.
Saçlarım omuzlarıma dökülüyordu.Yüzümde ne korku vardı ne de şaşkınlık.
Yalnızca öfke.
Çünkü birileri beni korkutmaya çalışıyordu.
Ve ben korkutulmaktan nefret ederdim.
Telefonumu aldım, Demir'in numarasını buldum ve aradım.
İlk çalışta açtı.
"Bir şey mi hatırladın?"
"Hayır, komiserim. Sana bir tavsiye vereceğim."
"Seni dinliyorum."Cesedin yanındaki fotoğrafı incele. Arka yüzünü değil, fotoğrafın kendisini."
"Ne demek bu?"
"Demek istediğim, fotoğrafın çekildiği yerde başka biri daha var."
Demir sustu.
"Sen bunu nereden biliyorsun?"
Gülümsedim.
"Çünkü ben olsam fotoğrafı öyle bırakmazdım."
"Alev, sen—"
Telefonu kapattım.
Evet, biraz kabalık ettim.
Ama adamın da biraz düşünmeye ihtiyacıPencereme yürüdüm. Karşı binanın çatısında bir siluet duruyordu.
Kımıldamıyordu.
Beni izliyordu.
Perdeyi yavaşça kapattım.
Sonra sana döndüm.
Evet, sana. Hâlâ buradasın.
Güzel.
Şimdi sana bir soru soracağım.
Sence Selim Karaca'yı kim öldürdü?
Ben mi?
Yoksa benim adımı kullanarak beni tuzağa düşürmeye çalışan o zavallı mı?
İyi düşün bu hikayede hataya yer yok...
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
ÇOOK İYİİİİ
Yorum
Yorum bulunamadı.