DUYGU 2

Bölüm 1•

BÖLÜM 1

Tema:
                                        Duygu Sargan 

Her haftaki rutinim gibi yine mezarlığa gelmiştim. Tabiki Baran da buradaydı. İlk önce o gelirdi genelde. Hemen ardından da ben ziyaret ederdim bebeğimi.

Beni ölü olarak biliyordu. Böylesi daha iyiydi. Bebeğimi kaybettiğim gün gerçekleri açıklamama bile izin vermemişti. Dinlememişti bile.

Onun yüzünden bebeğimi de kaybetmiştim. Şimdiyse kendi her gün bu mezarlıkta sürünüyordu. Bu kadarının fazla olduğunun bende farkındaydım ama içimde ona olan kimim bitmiyordu.

Belki bir gün biterdi ama ne zaman olacağını ben bile bilmiyordum.

Uzaktan Baran'ın ne yaptığını izliyordum. Mezarları arkasına almış, yönünü karşıda duran Karadeniz dağlarına çevirmiş, birşeyler mırıldanıyordu. 

Baran'ın beni ölü bilmesinden yana iki yıl geçmişti. Trabzon'da bir yere taşınmıştım. Bebeğimin mezarını haftada birkez ziyaret ediyordum. Her geldiğimde Baran da burada oluyordu. Önce onun gitmesini bekleyip sonra bebeğimle özlem gideriyordum.

Kendimi ölü göstermemin nedeni Baran'dı. Küçücük birşeyde bile beni dinlemeyip bağırıp çağırmıştı. Onun yüzünden ben bebeğimi kaybetmiştim. Onunla iki ay bile geçirememiştim. Herşey Baran yüzünden olmuştu. Onu asla affetmeyecektim.

Baran'ı izlemeye devam ederken elinin belinde duran silaha gittiğini gördüm. İlk birkaç saniye ne yaptığını gözlemledim. Silahı alıp bir süre inceledi. Ardından namlunun ucunu kafasına doğrulttuğunu gördüm.

Anında gözlerimi belerttim. Kendi canına kıyamazdı değil mi? Bunu yapmamalıydı. Peki ya ben şuan ne yapmalıydım? Aramızda yaklaşık elli metre vardı. Yetişebilir miydim? Yetişirdim.

Saklandığım yerden çıkarak var gücümle koşmaya başladım. Arkasını dönüktü. Ona yaklaştığımda bir hışımla kafasına doğrulttuğu silahı gökyüzüne çevirdim. Çevşrdiğim saniyede kurşun gökyüzüne yükselmişti.

"Ne yaptığını sanıyorsun?" Ağlamaktan kan çanağı olmuş gözlerine gözlerimi kitledim.

"Sen... Duygu," Anlamsız gözlerle bana bakarken en ufak bir söz bile etmedim. Herşeyi kendi anlamalıydı.

"Hayır bu gördüğüm halisülasyonlardan birisi olmalı." Halisülasyon mu görüyordu?

"Baran."

"Olmaz Duygu öldü. Ben gömdüm onu." Kendini kandırıyordu. Yaşadığıma inanmak istemiyordu.

"Kendi ellerimle gömdüm. Toprağı ben attım üzerine." Lafını yarıda böldüm.

"Baran ben yaşıyorum." Sesim kısık çıkmıştı. İlk saniyelerde Baran sadece baktı. Ardından hiç beklemeden öne atılıp sarılmaya başladı.

Kokusunu özlediğimi fark etmiştim. Bir anlığına beynimde geçmişte yaşadıklarımız canlanmıştı. Sıkıca gözlerimi yumdum.

"Peki neden? Neden ölü taklidi yaptın." Geri çekildim ve aradaki mesafeyi açtım.

"Neden mi? Senin yüzünden benim çocuğum öldü." O gün aklıma geldi. "Bir kere sormamıştın neden yaptın diye! Hayır hiç mi düşünmedin benim karım bana ihanet etmez bu işde bir iş var diye!"

"Duygu." Lafımı bölmesine izin vermedim.

"Zorundaydım, o gün o dosyaları vermek zorundaydım. Babam beni tehtit etmişti. Bulunduğumuz bölgenin heryerinde bombalar döşeliydi. Ama tabiki Baran beyimiz hiç sorgulamamış."

"Özür dilerim." Kafamı salladım.

"Kalp bir kere parçalanır Baran. Bir daha da eskisi gibi olmaz." Gözlerimden akan damlaları sildim.

"Çocuğumu benden almışken bir özürle bunu telafi edemezsin."

"Duygu'm" Sarılmaya çalıştı ama bir adım geri çekildim.

"Git buradan. Bir daha da kendi canına kıymaya çalışmak gibi bir hata yapma."

"Geri geleceğim." Arkasını dönüp mezarlığın çıkışına doğru ilerlemeye başladı. Bense kafamı zeytin ağacının dibinde duran iki mezara çevirdim.

Birinde daha doğmayan bebeğim yatarken diğer yanda kimsesiz bir kadın yatıyordu. Mezarlara doğru ilerledim ve bebeğimin mezarının önünde durdum.

"Annem, ben geldim." Elimle kabir toprağını avuçladım. "Bu gün çiçek getiremedim ama özür dilerim."

Gözlerimden yaşlar dökülmeye başladı. Mezarın tam yanına uzandım.

"Babanı affet olur mu? O böyle olmasını istemezdi. Hatta seni herşeyden korurdu. Ben affetmesem de sen affet."
 
                                       §

Evimin balkonunda oturmuş kahvemi yudumlarken yapan karı seyrediyordum. Dün mezarlıkta Baran ile karşılaştıktan sonra hayatım iyi gitmiyordu. Aklımdan çıkmıyordu. Sanki oraya yerleşmiş gibiydi.

Onu düşünmemek için birsürü resim çizmiştim, şarkılar dinlemiştim ama çıkmıyordu. Aklımdan çıkmıyordu.

Kahvemden son bir yudum daha alıp oturduğum yerden kalktım. Kar biraz önce yağmaya başlasa bile soğuk hava kendini hissettiriyordu.

İçeri geçtim ve balkonun kapısını kapattım. Salona doğru ilerlerken bir anda gözlerim dolmaya başladı. Bunun ne anlama geldiğini biliyordum.

Sessizce dolan gözlerimi kolumun tersiyle sildim. Derin bir nefes alıp televizyonun kumandasını almak için sağ tarafında duran koltuğa doğru yöneldim.

Kumandayı alacakken az önce koltuğun üstüne attığım telefona ardı ardına mesaj gelmeye başladı. Kaşlarımı çatarak telefona uzandım. Mesaj bilinmeyen bir numaradan gelmişti. Kim olduğunu bilmiyordum.

Üstten mesaja tıklayıp bildirimin geldiği uygulamaya ardından da sohbete girdim.

Bilinmeyen numara: Konuşmamız lazım.
Bilinmeyen numara: Ben Baran.
Bilinmeyen numara:Duygu mesajlara bak.
Sen: Ne konuşacağız Baran.
 Bilinmeyen numara:Kendimi açıklamama izin ver.
Sen:Baran sen anlamıyor musun? Git kapımdan. Birdaha da evime gelme. Engellerim seni bak.
Bilinmeyen numara: Lütfen. Sadece konuşmama izin ver.

Sıkıca gözlerimi kapattım. Derin bir nefes aldıktan sonra yazmaya devam ettim.

Sen: Sadece beş dakika. Birdaha yüzümü göremeyeceksin.
Bilinmeyen numara: Tamam, aşağıdayım.

Oturduğum yerden kalktım. Kapıya doğru ilerledim ve kapının hemen yan tarafında duran askılıktan uzun ve ince kumaşlı kabanımı alıp giyindim.

Hemen sağında duran anahtarı da alıp evden çıktım.

Dışarıya göz gezdirdiğimde yaklaşık yirmi metre uzaklığımdaki siyah jeepi gördüm. Karşımda duran arabadaki Baran beni görmüş olacakki arabadan aşağı indi.

Ona biraz daha yaklaştığında gözlerinin kan çanağı olduğunu gördüm. Kendi başına dik de duramıyordu.

"Sen, içtin mi?"

"Biraz."

"Buradan hiç biraz gibi görünmüyor. Neyse ne söyleyeceksen söyle sonrada defolup git buradan!"

"Duygu," Biraz bekledikten sonra tekrar konuşmaya başladı. "Ben böyle olsun istemezdim. Neden kendi çocuğuma zarar vermek isteyeyim. Hem bilmiyordum. Bende o sırada öğrendim senin hamile olduğunu."

Söylediklerinin mantık çerçevesinde değerlendirirsek biraz da olsa haklılık payı vardı. Ama bu onu affedeceğim anlamına gelmiyordu.

"İki yıldır senin kokunu arıyorum. Senin kokun gitmesin diye ben senin kıyafetlerini yıkatmıyorum. Özür dilerim o gün sadece biraz fazla tepki gösterdim ama sinirliydim. Sinirima karşı çıkamadım. Ben seni kırmak istemem ki."

"Ama kırdın. İstemeden de olsa kırdın."

"Duygu,"

"Baran, git. Git ve birdaha mümkünse gelme." Arkamı dönüp gidecektim ki kolumdan tutup beni kendine çekti.

Bir anda ne olup bittiğini anlayamadan dudaklarını dudaklarıma yasladı. Öpmüyordu. Sadece bekliyordu. Belkide iki yılın acısını çıkartıyordu.

Geri çekilmedim ama ona katılmadım da. Saniyeler ardından dudaklarımdan ayrıldı. Birşey demeye kalmadan arabasına binip gitmişti.

Elimi dudaklarıma götürdüm. Uzun süre ardından beni öpmesi küçük bir şok dalgası vermişti. Gözlerimi kapattım. Kendimi bir süreliğine sessizliğe bıraktım.

Tekrar dairemin olduğu apartmana girdim. Eve girdiğimde içimi bir huzursuluk kapladı. Acaba Baran yaşadığımı diğerlerine söylemiş miydi?

Onunla tekrar karşılaşmak istemiyordum. Biraz uyumam lazımdı. Koridordan çıkıp sağ tarafta duran odama girdim.

Yatağın üzerindeki örtüyü kaldırıp içine girdim. Üstümü örttükten sonra kendimi huzurlu bir uykunun kollarına bıraktım.

                                       §

Arabamla kliniğe doğru yola çıkmıştım. Bugün müşterim yoktu ama kafamı dağıtmam lazımdı. En azından eski dosyaları inceleyerek bir süreliğine midemde hissettiğim stresten kurtulabilirdim.

Kliniğin kapısına yaklaştığımda dışarıda duran siyah Audi'leri gördüm. Arabaların plakalarına baktığımda Baran'ın arabası olduğunu anladım. Arabalarının kendine özgü plakaları vardı.

Arabamı park edip kliniğe doğru yürümeye başladım. Sağ tarafta duran Baran'ı hiç takmadan kliniğin kapısını açıp içeri girdim.

"Duygu," Baran'ın bana seslenmesini önemsemeden çalışma masamın bulunduğu odaya geçtim. Kapıyı kapattığı gibi kapı tekrar açıldı. İçeri giren tabikide Baran'dı.

Yüzümdeki o gıcık ifadeyi bozmadan sandalyeme oturdum.

"Sana birdaha karşıma çıkma demiştim." Ses tonum gereğinden fazla hissiz çıkmıştı.

"Bense çıkmayacağım dememiştim."

"Ne istiyorsun Baran?"

"Seni," Anlamsızca ona baktım. "Sevdiğim kadını bir kere kaybettim, birkez daha kaybetmeye niyetim yok. Ne olursa olsun seni geri alacağım ve seni geri aldığımda herşeyi en baştan döşeyeceğiz." 

Dudaklarımdan bencilce bir kahkaha çıktı.

"Seninle olmak şurada dursun, yüzüne bile bakmayacağım."

"Göreceğuz bakalum." Şive yapmıştı. Tanıdığım kadarıyla şive yapan Baran istediğini alırdı. Ama bu sefer istediği olmayacaktı.




Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

nisanesintisi
@nisanesintisi•1 hafta önce

Eline emeğine sağlık canım çok güzel olmuş yeni gördüm ikinci kitabı yazdığını 💕

Kizilseker
@Kizilseker•3 hafta önce

Çokkk güzelll olmuşş