Gizli Nefes

Bölüm 1•

1. BÖLÜM: Kırık Dilli Okul

Tema:
Sonbahar, Meşe Lisesi'nin üzerine bir ağıt gibi çökmüştü.

Yağmur atıştırmaya başlayalı saatler olmuş, gri bulutlar gökyüzünü öyle bir sarmıştı ki sanki güneş bu şehirden sonsuza dek küsmüştü. Okulun ana binasının yosun tutmuş taş duvarları, bu kasvetli havada daha da ürpertici görünüyordu. Yağmur damlaları, binanın doğu cephesindeki çatlak pencere pervazlarına vuruyor, tıpkı görünmez birinin sabırsız parmakları gibi tıkırdıyordu. Bahçedeki asırlık çınar ağacının yaprakları, sanki habercisi oldukları fırtınanın ağırlığını taşıyamıyormuşçasına tek tek, ağır ağır toprağa düşüyordu. Her düşen yaprak, ıslak asfaltta sarı bir leke bırakıyor, sonra rüzgârın insafına kalıyordu.

Okulun dördüncü katı, diğer katlara göre daha sakindi. Bu kat, idare ve rehberlik odalarına ayrılmıştı. Bu yüzden öğrencilerin koşuşturma sesleri, kahkahaları ya da küfürleri buraya ulaşmaz, olsa olsa duvarların arasına boğuk bir uğultu olarak sızardı. Rehberlik odasının kapısı her zamanki gibi aralıktı. Kapının üzerindeki "Rehber Öğretmen – Sevda Demir" yazısı, yılların verdiği yorgunlukla hafifçe eğrilmişti.

İçeride zaman akmıyordu.

Sıkışmıştı.

Sevda Hanım, okulun on beş yıllık rehber öğretmeni, masasının arkasında oturuyor, gözlüğünü düzeltip duruyordu. Kırklı yaşlarının ortasında, saçlarına aklar düşmüş, yüzüne derin çizgiler kazınmış bir kadındı. Bu okulda nice öğrenci hikâyesi dinlemiş, nice yara sarmıştı. Ama şu an karşısında oturan sessiz kız, onu çaresizliğin doruklarına taşıyordu.

"— Ceylin Hanım, gerçekten anlamakta güçlük çekiyorum. İki yıl. Tam iki yıl geçti aradan. Ben sizinle defalarca görüştüm, raporları okudum, terapistlerin notlarını inceledim. Ama Şeyma'nın bu kadar içine kapanması... Tek bir hece bile söylememesi... Bu, seçici mutizmden öte bir durum gibi."

Sesi, telleri kopmuş bir kemanın son denemesine benziyordu; hem umutluydu hem de derin bir kırıklık taşıyordu. Ellerini masanın üzerinde birleştirdi, kalemiyle oynayarak konuşmaya devam etti.

"— Terapiye de gitmek istemiyor. Resim yaptırmayı denedik, ifade edemedi. Müzik dinletiyoruz, yüz ifadesi bile değişmiyor. Yazmayı denedik, kalemi eline almıyor. Ceylin, ben ne yapacağımı şaşırdım."

Ceylin, sandalyenin ucunda, sanki her an fırlamaya hazır bir yay gibi oturuyordu. On yedi yaşının verdiği gençliğe rağmen omuzları, kırk yaşındaki bir kadının ağırlığını taşıyordu. Siyah saçları iki yandan örülmüş, yüzüne sert ve aynı zamanda kırılgan bir ifade yerleşmişti. Gözleri, kardeşinden hiç ayrılmıyordu. Bir eliyle Şeyma'nın ince, solgun parmaklarını kavramıştı. Öyle sıkı tutuyordu ki parmak boğumları beyazlamıştı.

Şeyma ise...

O başka bir evrendeydi.

Bacaklarını sandalyenin altına toplamış, üzerine bol gelen gri hırkasının içinde kaybolmuştu. Kumral saçlarının bir tutamı lastik tokadan kurtulmuş, sağ gözünün önüne düşmüştü. Ama onu geri itme zahmetine bile girmiyordu. Kahverengi gözleri, odanın en loş köşesine, kitaplığın yanındaki duvara sabitlenmişti.

Duvarda eski bir saat asılıydı. Saniye kolu kırılmış, yelkovan kadrana yapışmış, akrep ise belirsiz bir sayıyı gösteriyordu.

Şeyma'nın baktığı şey o muydu?

Yoksa duvardaki bir nokta mı?

Yoksa bambaşka bir zamana, bambaşka bir mekâna mı bakıyordu?

Belli değildi.

Gözleri, tıpkı dudakları gibi kilitliydi.

Ceylin dişlerini sıktı, sonra derin bir nefes aldı. Başını Sevda Hanım'a çevirdiğinde gözlerindeki koruyucu ateş her zamankinden parlaktı.

"— Ben hallederim, Sevda Hanım."

Sesi öncekinden daha net, daha sert çıkmıştı.

"— O benim kardeşim. Onu koruyacağım. Sadece... bugün onu yalnız bırakmasak olur mu? İlk gün. Sınıfta... bilirsiniz işte, insanlar bakıyor. Fısıldaşıyorlar. Çocuklar acımasız olabiliyor. Yanında olmam lazım."

Sevda Hanım başını yavaşça salladı. Kalktı, Ceylin'in omzuna dokundu. Dokunuşu bir kuş tüyü kadar hafifti ama taşıdığı anlam ağırdı. Sonra Şeyma'nın önüne çömeldi. Gözleri aynı hizaya geldiğinde Şeyma'nın bakışlarını yakalamaya çalıştı. Ama o gözler, duvardaki kırık saatin ardında bir yere, kimsenin gidemediği bir ülkeye bakıyordu.

"— Şeyma, tatlım. Bugün okulun ilk günü. Ablan hep yanında olacak. Kendini nasıl hissedersen hisset, burada güvendesin. Tamam mı? Sana söz veriyorum."

Sessizlik.

Cevap yoktu.

Zaten beklenen de buydu.

Ama tam o anda herkesin gözden kaçırdığı bir şey oldu. Şeyma'nın sol eli, hırkasının cebinde titreyerek bir şeyi kavradı.

Minik, kırık bir deniz kabuğu parçası.

Pürüzlü, keskin ve eskimiş.

Başparmağı, kabuğun kırık yüzeyini gayriihtiyari okşadı. Bu, onun görünmez duasıydı. İçinde kopan fırtınanın tek dışavurumu.

Ve o fırtına, bugün okulun diğer ucunda kopacak fırtınadan habersizdi.

───

Okulun ana girişinin hemen sağındaki boş fen laboratuvarı, yıllardır öğrencilerin uğrak yeri olmaktan çıkmıştı.

Sebebi basitti: Burası, Musa ve çetesinin mekânıydı.

Okul yönetimi bile buraya karışmazdı. Çünkü geçen yıl laboratuvarın eski dolaplarına bir çivi çakmaya kalkan müdür yardımcısı, ertesi gün arabasının lastiklerini patlamış bulmuştu. Suçlu belliydi ama ispatlanamamıştı. O günden beri bu oda "yasak bölge" ilan edilmişti. Bu da Musa'nın ekmeğine yağ sürmekten başka bir işe yaramamıştı.

İçerisi, terk edilmişliğin ve ergenliğin tuhaf bir karışımıydı. Kırık mikroskoplar, tozlanmış deney tüpleri, dolapların üzerine sprey boyayla yazılmış yazılar... Havada, sigara dumanıyla tebeşir tozunun birbirine karıştığı ağır bir koku asılıydı. Pencerelerden sızan gri ışık, sıraların üzerine çökmüş gölgeleri ve sigara dumanının halkalarını dans ettiriyordu.

Beş erkek bu mekânda toplanmıştı. Her biri kendine göre bir pozisyon almış, yeni dönemin adımlarını planlıyordu.

Kadir, tahtanın hemen önündeki masanın üzerine çıkmış, ayaklarını boşluğa sarkıtarak oturuyordu. Elindeki metal çakmağı sürekli yakıp söndürüyordu.

Çak...

Çak...

Çak...

Alevin her belirip kayboluşunda yüzündeki kemikli gölgeler yer değiştiriyor, sinsi gülümsemesi bir kaybolup bir beliriyordu. Çetenin beyni değil, belki de dilini en iyi kullananıydı. Sözleriyle insanları manipüle etmekte üstüne yoktu.

"— Şimdi arkadaşlar," dedi Kadir, çakmağı bir kez daha yakıp söndürürken. "Bu yıl gelenler geçen yıllara benzemiyor. Özellikle dört kız var, dikkat ettiniz mi? Geçen yıl kayıtları yoktu. Yeni. Taze. Duruma müsaitler."

Kayra, laboratuvar masalarından birinin üzerine bağdaş kurmuş, sırtını duvara yaslamıştı. Yüzünde sürekli bir sırıtış vardı. Sanki hayat onun için sonsuz bir eğlenceden ibaretti. Kumral saçları dağınık, gözleri muzip, elleri sürekli hareket hâlindeydi. Şimdi de bir pipet parçasını dişleriyle çiğniyordu.

"— Gördüm, gördüm! Şu esmer, uzun saçlı olan... Fena değil. Hatta bayağı iyi. Adı neydi? Elif miydi? Bana uyar beyler."

"— Sana ancak o uyar zaten," diye mırıldandı Haktan, odanın en karanlık köşesinden.

Haktan konuştuğunda herkes bir an dururdu. Sebebi sesinin gücü değil, nadirliğiydi. Çetenin en irisi, en kaslısı ve en sessiziydi. Omuzları bir kapı eşiği kadar geniş, kaşları iki kalın çizgi hâlinde alnına yapışmıştı. Gölgelerin içinde öylece duruyor, gözleriyle konuşuyordu. Şimdi de kollarını göğsünde birleştirmiş, duvara yaslanmış, sadece dinliyordu.

Kadir sırıttı.

"— Haktan'a da şu sarı, dalgalı saçlı olan. Damla mıydı ne? Sessiz sakin duruyor. Haktan'ın tam istediği tip."

Haktan bir şey söylemedi. Ama gözlerinde bir an, onaylamaya benzer bir ışık yanıp söndü.

Demek ki o da gözüne kestirmişti.

Göktuğ, pencerenin önünde ayakta duruyordu. Sırtını okulun soğuk camına yaslamış, kollarını göğsünde bağlamıştı. Dışarıda yağmur hızlanmış, damlalar camı dövüyordu. Göktuğ'un önündeki yağmurlu manzara, yüzünün keskin hatlarına vuran soğuk ışıkla birleşince onu eski bir tablodaki figür gibi dondurmuştu. Sırım gibiydi; uzun boylu, ince ama kaslı. Çetenin en sessizi belki de Haktan'dan bile sessiziydi ama en tehlikelisi tam da buydu. Göktuğ konuşmaz, sadece yapardı. Duygularını asla belli etmezdi. O, satranç tahtasında bir kale gibiydi; duygusuz, hesaplı ve yıkıcı.

"— Elmas," dedi Göktuğ.

Tek bir kelime.

Ama herkes anladı.

O, seçimini yapmıştı. İsmi ağzından bir ağırlık gibi düştü; sessiz, soğuk ve kesin.

Sıra Kadir'e geldiğinde çakmağı son kez çaktı. Alev bu sefer daha uzun süre yandı. Gözleri, alevin içinde bir şey arar gibi dalıp gitti.

"— Abla bana," dedi. "Ceylin. Dik başlı, omuzları hep yukarıda, bakışları meydan okuyor. Onu ehlileştirmek... keyifli olacak."

Gülümsemesi genişledi.

Bu gülümseme diğerlerinden farklıydı. İçinde bir yırtıcılık, bir sahiplenme arzusu vardı.

Ve sonra odadaki bütün bakışlar, şimdiye kadar tek kelime etmemiş olan lidere çevrildi.

Musa.

Tahtanın hemen önünde, tek başına ayakta duruyordu. Sırtını tahtaya yaslamıştı. Beyaz tebeşir tozu, lacivert okul hırkasının omzuna hafifçe bulaşmıştı. Hırkanın kollarını dirseklerine kadar sıyırmıştı. Sol bileğinde her zamanki deri bilekliği vardı. Onu hiç çıkarmazdı. Kimse nedenini bilmez, sormaya da cesaret edemezdi.

Siyah saçları alnına dökülmüştü; nemli havada hafifçe dalgalanıyordu. Yüzü, on yedi yaşında bir çocuğa ait olmayacak kadar keskindi. Çene hattı bir bıçak sırtı gibi, elmacık kemikleri belirgin, burnu hafif kemerliydi.

Ama asıl ürkütücü olan gözleriydi.

Koyu kahverengi, neredeyse siyah.

Ve hiçbir şey anlatmıyorlardı.

Ne öfke ne neşe ne de merhamet.

Sadece derin, dipsiz bir kuyu.

Kollarını göğsünde birleştirmişti. Başı hafifçe öne eğikti. Tavrı, etrafındaki her şeyin onun kontrolünde olduğunu söylüyordu. Öyle ki Kadir'in çakmağı bile sessizleşmişti.

Musa, tartışma boyunca konuşmamıştı. Sadece dinlemişti. Ama şimdi herkes seçimini yapmışken sıranın ona geldiğini biliyordu.

Pencereden dışarı baktı.

Yağmur hızlanmıştı.

Okulun arka bahçesindeki dar yolda beş kız yürüyordu. Dördü önde, omuz omuza vermiş, belli ki sağanaktan korunmaya çalışıyorlardı. Ama en arkada yürüyen diğerlerinden farklıydı. Ne koşuyor ne de yağmurdan sakınıyordu. Adımları ağır, omuzları düşüktü. Üzerine bol gelen gri hırka rüzgârda savruluyor, sanki kızı sarıp kavramak istiyordu. Kumral saçları ıslanmış, boynuna yapışmıştı. Yürüyüşünde etraftan kopuk bir şey vardı; sanki yağmur onun için yağmıyordu, sanki o bu okula ait değildi.

Şeyma.

Musa'nın gözleri o kızı bulduğu anda bir şey oldu.

Göğsünün sol tarafında, tam kalbinin üzerinde, daha önce hiç hissetmediği bir şey kıpırdadı. Bir kas seğirmesi, bir sinir sıkışması, belki de bir kasılma. Anlık bir şeydi ama Musa'nın kalbi yıllar sonra ilk kez ritmini şaşırdı.

Yüzüne yansımadı.

Gözleri aynı karanlıkla bakmaya devam etti.

Ama içinde, dipsiz kuyunun duvarlarına bir taş düştü ve ses çıkarmadan battı.

Bu histen nefret etti.

"— Şeyma," dedi Musa.

Sesi, o ana kadar odada duyulan bütün seslerden farklıydı. Düz, ifadesiz, tartışmaya yer bırakmayan bir tondu.

"— Şeyma bende."

Bir an odadaki hava değişti.

Kadir, çakmağını kapatıp Musa'ya baktı. Kayra, pipet parçasını çiğnemeyi bıraktı. Haktan bile gölgelerin içinden başını hafifçe kaldırdı. Göktuğ ise hiçbir şey yapmadı; sadece baktı.

Çünkü Musa'nın sesinde daha önce duymadıkları bir şey vardı.

Ne heves ne de bir oyuncak bulmuş olmanın zaferi.

Garip bir saplantının ilk kıvılcımı.

Ya da kırılacak bir şeyin beklentisi.

Musa, gözlerini pencereden ayırdı ve karanlık bakışlarını odadaki diğerlerine çevirdi.

"— O konuşamıyormuş, değil mi?"

Bu bir soru değildi.

Bir tespitti.

Kadir başını salladı.

"— Öyle diyorlar. Travma. İki yıldır tek kelime yok."

Musa'nın dudaklarının kenarında bir gülümsemenin gölgesi belirdi. Ama bu gülümsemede ne sıcaklık vardı ne de neşe. Bir avcının, avını ilk kez gördüğü andaki gerilimli tatminine benziyordu.

"— Güzel. O zaman sessizliğini ben bozarım."

Sözleri havada bir tehdit gibi asılı kaldı.

Ama Musa'nın içinde bu sözlerin ardında başka bir şey saklıydı.

Bozmak mı istiyordu, yoksa o sessizliğin içine düşüp kaybolmak mı?

Kendisi bile bilmiyordu.

Bildiği tek şey, kumral saçlı, gri hırkalı kızın gözlerini gördüğü anda içinde bir şeyin yerinden oynadığıydı.

Ve Musa, yerinden oynayan şeylerden nefret ederdi.

───

Ders zili, okulun bütün koridorlarında aynı anda çaldı. Kulakları tırmalayan metalik ses, duvarları titreterek sınıflara yayıldı. Meşe Lisesi'nin çatısı altındaki bütün hayatlar bu sesle birlikte harekete geçti. Sınıflar boşaldı, ayak sesleri koridorları doldurdu; kahkahalar, çığlıklar, küfürler ve kitap çarpmaları birbirine karıştı.

Ama bu kaosun içinde beş kız bir kale gibi ilerliyordu.

Ceylin, kardeşinin elini hâlâ bırakmamıştı. Sanki bırakırsa Şeyma bir duman gibi dağılıp gidecekti. Kardeşinin ince, soğuk parmaklarını sıkıca kavramış, koridorda adeta onun kalkanı olmuştu. Başı dik, omuzları gergin, bakışları çevreyi tarıyordu. Her sese, her gölgeye, her bakışa karşı tetikteydi. On yedi yaşında bir genç kız değil de yavrusunu koruyan bir dişi aslan gibiydi.

Elif, hemen sol çaprazlarında yürüyordu. Kısa siyah saçları, sivri çenesi ve canlı yeşil gözleriyle çetenin dikkatini ilk çeken kızdı. Ama o bunun farkında bile değildi. Şu an sadece saçları sırılsıklam olduğu için sinirliydi.

"— Şu yağmura bak ya! İlk günden sırılsıklam olduk. Saçlarım kuş yuvasına döndü. Okulun ilk günü böyle mi olur?"

Damla, Elif'in hemen yanı başında, hafif bir tebessümle yürüyordu. Kumral saçları dalga dalga omuzlarına dökülüyor, yürüdükçe salınıyordu. Yeşil gözleri, Elif'in gözlerinin canlılığından farklı olarak daha sakin, daha derindi; ormanın içindeki bir göl gibiydi. O, grubun sessiz gücüydü. Hep dinler, az konuşur ama konuştuğunda tam yerinde söylerdi.

"— Elif, beş dakikadır yağmura söyleniyorsun. Kabul et, yağmur yağmasaydı da şikâyet edecek bir şey bulacaktın."

"— Tabii bulurdum! Bu okulda o kadar çok şikâyet edecek şey var ki..."

Elmas en arkada yürüyordu. Siyah saçlarını sıkı bir atkuyruğu yapmıştı. Gözleri sürmeli, bakışları keskindi. Çantasını tek omzuna asmıştı; duruşuyla "Bana bulaşma," der gibiydi. O, grubun en mesafelisiydi. Ama bu mesafe soğukluktan değil, kendini korumaktan kaynaklanıyordu. Elmas, içindeki yumuşak kalbi saklamak için böyle sert durduğunu düşünüyordu. Oysa gerçekte, o kalbi görmek isteyen birinin fazla çaba göstermesi gerekmiyordu.

"— Arkadaşlar," dedi Elmas, sesi alçak ama uyarıcıydı. "O çocukları gördünüz, değil mi?"

Elif'in şikâyeti anında kesildi. Damla'nın tebessümü soldu. Ceylin ise başını çevirmeden, dişlerinin arasından konuştu.

"— Gördük."

"— Ne çocukları?" diye sordu Elif ama sesinden aslında bildiği anlaşılıyordu. Sadece birinin yüksek sesle söylemesini istemiyordu.

Elmas başını hafifçe yana eğdi.

"— Şu arka koridordaki beşli. Karanlıkta bekleyen gölgeler gibi. Gözlerini bize dikmişlerdi. Özellikle de Şeyma'ya."

Ceylin'in yürüyüşü bir an duraksadı. Kardeşinin elini daha da sıktı. Şeyma'nın parmakları hâlâ soğuk ve hareketsizdi. Ama Ceylin'in avcundaki teri hissedebiliyor muydu? Bunu anlamak imkânsızdı.

"— Kim olduklarını biliyorum," dedi Ceylin. Sesi buz gibiydi. "Bu okulun zorbaları. Musa ve çetesi. Herkes onlardan korkar. Geçen yıl bir çocuğu hastanelik ettikleri söyleniyordu."

"— Musa?" diye tekrarladı Elif. "Ne biçim isim o? Kulağa korkutucu gelmiyor."

"— İsme bakma," dedi Ceylin, gözlerini ilk kez arkadaki arkadaşlarına çevirerek. "Bakışlarına bak. O çocukta iyi bir şey yok. Gözleri... bomboş. İçinde hiçbir şey yokmuş gibi."

Elmas, bu sözlere başını sallayarak katıldı.

Bir an için beşi de sustu.

Sadece ayak sesleri ve yağmurun pencerelere vuran tıkırtısı duyuluyordu.

Tam o sırada Şeyma'nın başı hafifçe kalktı. Kahverengi gözleri, koridorun sonundaki yangın merdiveninin kapısına takıldı.

Orada kimse yoktu.

Ama Şeyma bir şeyi izliyor gibiydi.

Ceylin bunu fark etti. Midesine bir soğukluk yayıldı.

"— Şeyma? Ne oldu?"

Cevap yoktu.

Zaten olmazdı.

Ama Şeyma'nın bakışları o kapının önünde asılı kalmıştı. Tıpkı biraz önce laboratuvarın penceresinden onu izleyen bir çift karanlık gözün şimdi orada durduğunu hisseder gibiydi.

İçgüdüleri beyninden daha hızlı çalışıyordu.

Tehlikeyi ses çıkarmadan hissetmek...

Bunda ustaydı.

Ve gerçekten de yangın merdiveninin gölgesinde, kapının hemen ardında Musa duruyordu. Kollarını göğsünde kavuşturmuş, aralık kapıdan koridoru izliyordu. Kızların geçişini, Ceylin'in dik duruşunu, Elif'in söylenişini, Damla'nın sakinliğini, Elmas'ın tetikte bakışlarını...

Ve Şeyma'yı.

Özellikle de Şeyma'yı.

Kız koridorun sonuna bakınca Musa'nın kalbi bir kez daha şaştı.

Gördü mü?

Hissetti mi?

İmkânsız.

Kapı aralıktı, kendisi gölgelerin içindeydi.

Ama nasıl...

Şeyma bakışlarını geri çevirdiğinde Musa nefesini tuttuğunu fark etti. Kendi kendine sinirlendi. Bu kız, daha ilk günden onu etkilemeye başlamıştı. Ve bu, Musa'nın planında yoktu.

Onun planı basitti: Zorbalık, korku, kontrol.

Ama şimdi işin içine merak girmişti.

Sessizliğin ardında ne vardı?

O kahverengi gözler ne saklıyordu?

Musa, gölgelere gömüldü. Parmakları istemsizce kapının soğuk metalini kavradı.

"— Şeyma," diye mırıldandı. Bu sefer sesi yalnızca bir nefesten ibaretti. "Senin sessizliğini bozmak değil... O sessizliğin içinde ne olduğunu öğrenmek istiyorum."

Ve bu düşünce, onu en çok korkutan şey oldu.

Çünkü Musa öğrenmek istemezdi.

O sadece yapardı.

Ama Şeyma, daha ilk günden onun bütün kurallarını altüst etmişti.

───

Zil sustuğunda koridorlar yavaş yavaş tenhalaştı. Ceylin ve kızlar sınıflarına ulaşmışlardı. Şeyma, ablasının yanındaki sıraya oturdu. Çantasını açmadı, defterini çıkarmadı. Sadece oturdu ve aynı boş bakışla tahtaya baktı.

Ama cebindeki eli hâlâ o kırık deniz kabuğunu sıkıyordu.

Minik, keskin, eski...

Tıpkı hatıraları gibi.

Musa ise kendi sınıfına doğru yürürken koridorun duvarına yumruğunu geçirdi. Alçı biraz çatırdadı, parmak boğumları sızladı. Ama bu acı, içindeki o anlamsız kıpırtıyı bastırmaya yetmedi.

O gün, Meşe Lisesi'nde iki farklı fırtına göz göze gelmişti.

Biri susarak kükreyen, diğeri gürültüsünden kendi sesini duyamayan.

Ve bu iki fırtınanın çarpışmasından kimin sağ çıkacağı, daha ilk günden merak konusuydu.

Oyun başlamıştı.

Şeyma'nın sessizliği, Musa'nın karanlığına karşı.

Ve bu savaşın kazananı henüz belli değildi.

📖 Birinci Bölümün Sonu


Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

beliz
@beliz•3 hafta önce

Emeğine sağlık canım 🤍