Gizli Nefes
Bölüm 2•
2. BÖLÜM: Taşlar Yerinden Oynuyor
Tema:
Pazartesi sabahı, Meşe Lisesi'nin koridorları her zamankinden daha kasvetliydi.
Hafta sonunun ardından yağmur dinmiş, yerini soğuk bir rüzgâra bırakmıştı. Güneş hâlâ görünmüyordu. Bulutlar, okulun çatısını bir yorgan gibi örtmüş; sanki içeride olup bitenlerin dış dünyadan habersiz kalmasını sağlamıştı. Saat henüz sekiz buçuktu ama koridorlar, teneffüslerdeki boğucu kalabalığa hazırlanmaya başlamıştı. Duvarlardaki sıva çatlakları, yerlere atılmış çiğnenmiş kâğıtlar, havalandırmadan yayılan bayat hava…
Her şey sıradan bir günün habercisi gibiydi.
Ama sıradan olmayan bir şey vardı.
O gün, avcılar harekete geçmişti.
Musa ve çetesi, ilk dersin bitmesine beş dakika kala laboratuvarın kapısında toplanmıştı. Hiçbirinin elinde kitap yoktu. Zaten hiçbiri derse girmemişti. Okulun öğrencilerden uzak tuttukları bu odada, yeni haftanın ilk planı konuşuluyordu. Sigara dumanı hâlâ havada asılıydı. Eski tahtanın üzerindeki tebeşir izleri, odanın kasvetli görüntüsünü tamamlıyordu.
“Plan basit,” dedi Kadir. Çakmağını her zamanki gibi yakıp söndürüyordu. Sesi bir yılanın tıslaması kadar sakindi ama kelimelerinin altında zehir vardı. “Herkes kendi hedefini bir şekilde köşeye sıkıştıracak. Kimisi sözle, kimisi başka yollarla… Duruma göre hareket ederiz. Ama hiçbiri bugün rahat bir gün geçirmeyecek. Anlaşıldı mı?”
Kayra sırıttı. O sırıtış, yüzünün ayrılmaz bir parçasıydı. Ancak bugün gözlerindeki heyecan her zamankinden daha belirgindi.
“Anlaşıldı. Şu Elif'i bana bırakın. Kızın dili pek uzun galiba. Biraz haddini bildirmek lazım.”
“Sana mı kaldı haddini bildirmek?” diye mırıldandı Haktan, her zamanki gibi gölgelerin arasından.
Ama bu kez sesinde belli belirsiz bir sinir vardı.
Haktan'ın öfkesini belli etmesi, işlerin ciddiyetini gösteriyordu. Genellikle taş gibi sessizdi. Ne düşündüğünü anlamak, yüzündeki en küçük değişikliği yakalamaktan daha zordu.
Kadir ona döndü.
“Sakin ol, dev adam. Senin Damla'nın sesi soluğu çıkmıyormuş zaten. Ne yapacaksın, duvara mı yaslayacaksın?”
Haktan cevap vermedi. Koca elleri yumruk oldu, ardından yavaşça gevşedi. Duvarın kenarında sessizce durmaya devam etti.
Göktuğ her zamanki gibi pencerenin önündeydi. Sırtı arkadaşlarına dönük, bakışları yağmurun çamura çevirdiği okul bahçesindeydi. Hiç konuşmadı. Zaten konuşmasına gerek yoktu. Herkes onun Elmas'ı hedef alacağını biliyordu.
Nasıl davranacağını ise kimse sormadı.
Çünkü Göktuğ'un yöntemlerini sorgulamak, Musa'ya meydan okumakla eşdeğerdi.
Ve Musa…
Hâlâ tahtanın önünde duruyordu. Kollarını göğsünde birleştirmiş, başını hafifçe öne eğmişti.
Hafta sonu boyunca o kumral saçlı, gri hırkalı kızı aklından çıkaramamıştı. Geceleri dönüp durmuş, tavana bakmış, o kahverengi gözleri düşünmüştü.
Neden?
Kızda ne vardı? Sessizliği mi dikkatini çekmişti? Yoksa gözlerinin ardına saklanmış, kimsenin ulaşamadığı o derin acı mı?
Saçmalık.
Musa kendi kendine kızdı.
O, böyle biri değildi. Hiçbir zaman da olmamıştı. İlişkiler, duygular, yakınlık… Hepsi onun gözünde gereksiz ayrıntılardı.
Onun tek derdi vardı:
Kontrol. Güç. Korku.
Şimdi ise bir kızın sessizliği yüzünden düşüncelerini susturamıyordu.
“Musa,” dedi Kadir, çakmağını kapatırken. “Senin hedefin… Şeyma. Konuşamıyor diyorlar. Ee, ne yapacaksın? Korkutamazsan sesini çıkaramaz ki.”
Musa başını kaldırdı. Karanlık gözleri Kadir'i buldu.
“Korkutmak için sese gerek yok.”
Sesi öylesine soğuk ve netti ki odadakiler bir an sustu. Kayra'nın sırıtışı bile yarım kaldı. Kadir çakmağını cebine koydu.
Musa devam etti:
“O zaten korkuyor. Gözlerinden belli. Ama ben neden korktuğunu öğrenmek istiyorum. Öğrendiğimde de korktuğu şeyle yüzleşmesini sağlayacağım.”
Bu, odadaki en karanlık cümleydi.
Ancak Musa'nın kendi kendine bile itiraf edemediği başka bir düşüncesi vardı.
Onun sessizliğinde beni çeken bir şey var. Nedenini öğrenmeliyim.
Bu düşünceden hoşlanmıyordu.
Musa zihnini toparladı ve laboratuvarın kapısını açtı.
“Hadi. Zil çalmak üzere. Herkes ne yapacağını biliyor.”
Ardından koridora dağıldılar.
İlk hedef Elif'ti.
Elif, kantinden simit almak için arkadaşlarından ayrılmıştı. Yanında ne Ceylin ne Damla ne de Elmas vardı. Bu fırsatı değerlendiren Kayra, sessizce arkasından yaklaştı.
Elif kuyrukta beklerken telefonuna bakıyor, bir yandan da kantinciye laf yetiştiriyordu.
“Abi, şu simidi biraz hızlı versene. Ders zili çalacak. Bekleye bekleye bünye kaldırmıyor artık.”
Tam o sırada omzuna bir el dokundu.
Elif arkasını döndüğünde Kayra'yı karşısında buldu. Çocuğun sırıtışı her zamanki gibi rahatsız ediciydi.
“Simit mi alıyorsun, güzelim? Kilo yapmaz mı sana?”
Elif yeşil gözlerini kıstı ve Kayra'yı baştan aşağı süzdü. Ağzını küçümseyerek eğdi.
İçindeki sabır, o anda tükenmişti.
“Sana ne lan? Beslenme danışmanım falan mısın? Ayrıca bana güzelim deme. Senin gibi bitmiş bir suratın ağzına yakışmıyor.”
Kayra'nın sırıtışı bir anlığına dondu. Ancak hemen toparlandı. Elif'in sivri dili, işleri onun gözünde daha eğlenceli hâle getiriyordu.
Bir adım daha yaklaştı ve sesini alçalttı. Çevredeki birkaç öğrenci onlara bakmaya başlamıştı ama kimse araya girmiyordu. Kayra'nın arkasında Musa'nın bulunduğunu herkes biliyordu.
“Sert çıktın ama… Severim böylelerini. Boşuna uğraşma, güzelim. Bu okulda sana kimse sahip çıkmaz. Arkandaki ablan mı? O da yakında Kadir'in olacak. Haberiniz olsun.”
Elif'in yüzündeki ifade değişti. Sinirinin yerini kısa süreli bir gerginlik aldı.
Yine de geri adım atmadı.
“Sen kimsin ya? Kendini ne sanıyorsun? Git başkasını korkut. Ben simidimi alırım, sen de yoluna bakarsın.”
Simitini aldı ve arkasını dönerek yürümeye başladı.
Kayra ise arkasından seslendi:
“Simitini iyi ye, güzelim. İleride benim sayemde yiyeceksin çünkü!”
Elif duymazdan geldi. Ancak midesine bir ağırlık çökmüştü. Simidin tadı bile kaçmıştı.
Koridorda hızlı adımlarla ilerlerken içinden bir ses, Bunlar başımıza bela olacak, diyordu.
Ve bu bela daha yeni başlıyordu.
Aynı dakikalarda kantinin diğer ucunda Damla, sessizce oturmuş bir sonraki dersin kitabını karıştırıyordu.
Yanında kimse yoktu. Ceylin ve Elmas, Şeyma'yı revire götürmüştü. Sabah kendini iyi hissetmediğini söyleyen Şeyma'nın biraz dinlenmeye ihtiyacı olduğunu düşünmüşlerdi. Elif de kantine gitmişti.
Damla, “Ben burada beklerim,” demişti.
Pişman olacağını henüz bilmiyordu.
Haktan, gölgelerin arasından çıkmış gibi yanına yaklaştı. İri gövdesiyle Damla'nın önünde durunca kızın görüş alanı tamamen kapandı.
Damla kitabından başını kaldırdı. Yeşil gözleri Haktan'ın yüzüne çevrildi.
Korktu mu?
Belki.
Ama bunu belli etmedi.
Damla, arkadaşları arasında en sakin olanıydı. Öfkesini kontrol etmekte başarılıydı. Karşısındakini anlamakta ise her zaman o kadar başarılı sayılmazdı. O yalnızca sakin kalmayı bilirdi. Sakin kalırsa sorunların da geçeceğine inanırdı.
“Ben Haktan,” dedi iri yapılı çocuk.
Sesi, görünüşünün aksine oldukça boğuktu ve kısaydı. Sanki konuşmaktan hoşlanmıyor, kelimeleri yalnızca gerektiğinde kullanıyordu.
“Biliyorum,” dedi Damla sakince. Kitabını kapattı. “Sen ve arkadaşların daha ilk günden adınızı duyurmayı başardınız.”
Haktan cevap vermedi.
Yalnızca ona baktı.
Bakışları Damla'nın kumral, dalgalı saçlarında, ardından kitabı tutan ellerinde gezindi. Sonra eğilerek kitabı kızın elinden aldı.
Damla'nın elleri boşlukta kaldı.
“Kitap mı okuyorsun?” diye sordu Haktan.
Sesindeki tehdit, kelimelerinden daha belirgindi.
“Burada kitap okuyan kızları sevmem.”
“Sevme,” dedi Damla. Sakin görünmeye çalışıyordu ama sesindeki hafif titremeyi kendisi bile fark etmişti. “Zaten senin sevmene ihtiyacım yok. Kitabımı geri ver.”
Haktan kitabı tek eliyle havaya kaldırdı. Damla'nın oturduğu yerden uzanarak alamayacağı kadar yüksekte tutuyordu.
“Gel al o zaman.”
Damla hemen ayağa kalkmadı. Durumu nasıl kontrol edebileceğini düşünüyordu. Haktan'ın istediği tepkiyi vermek istemiyordu ama kitabının onun elinde olması da canını sıkmıştı.
Haktan bir süre daha bekledi. Ardından kitabı sertçe masaya fırlattı.
Kitap masanın kenarına çarpıp yere düştü. Sayfaları kıvrıldı.
“Bu işin sonu kötü bitecek, güzelim,” dedi Haktan, arkasını dönerek. “Ablan seni her zaman koruyamaz.”
Damla kitabını yerden aldı. Eğilen sayfayı dikkatlice düzeltmeye çalıştı.
Eli titriyordu.
Ama ağlamadı.
Korktuğunu onlara göstermeyecekti.
Elmas, yangın merdiveninin yakınında tek başına durmuş, telefonuna bakıyordu.
Göktuğ'un yaklaştığını fark etmemişti. Zaten Göktuğ böyle biriydi: Sessizdi, dikkat çekmezdi. Varlığı çoğu zaman ancak çok yakınına geldiğinde hissedilirdi.
Elmas telefonunu cebine koyup arkasını döndüğünde onu tam karşısında buldu.
Aralarındaki mesafe rahatsız edici derecede azdı.
Elmas'ın kalbi hızlandı ama yüzüne hiçbir şey yansımadı. Onun da duygularını gizlemek için kullandığı bir maskesi vardı.
“Çekil,” dedi buz gibi bir sesle. “Yolumdan.”
Göktuğ çekilmedi.
Yalnızca baktı. Gözleri, Elmas'ın yüzünde bir şey arıyor gibiydi. Sonra dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.
Göktuğ'un gülümsediğini ilk kez gören biri, bunun gerçekten bir gülümseme olup olmadığından emin olamazdı.
“Gidecek bir yerin yok,” dedi. Sesi fısıltıdan biraz yüksekti. “Hepiniz için aynı şey geçerli. Bu okulda kayboldunuz. Kimse sizi bulamayacak.”
Elmas başını dikleştirdi. Siyah atkuyruğu omzunun gerisinde kaldı. Gözlerini Göktuğ'dan ayırmadı.
“Senin kim olduğunu, neyin nesi olduğunu bilmiyorum. Ama bana bulaşma. Pişman olursun.”
Göktuğ bir adım geri çekildi.
Bu, geri adım atmaktan çok, karşısındakini incelemek için mesafesini ayarlayan birinin hareketiydi.
“Pişman olacak olan sensin,” dedi.
Ardından gözlerini Elmas'tan ayırmadan geri geri yürüdü. Köşeyi dönüp gözden kaybolduğunda bile Elmas bir süre olduğu yerde kaldı.
Sonunda derin bir nefes aldı.
Eli farkında olmadan yumruk olmuştu. Tırnakları avucuna batıyordu ama bunu ancak parmaklarını gevşettiğinde fark etti.
İçinde yükselen tek şey öfkeydi.
Ceylin, revirin önünde volta atıyordu.
Şeyma içeride, sedyenin kenarında oturmuş boşluğa bakıyordu. Hemşire, fiziksel bir sorun görünmediğini ve biraz dinlenmesinin iyi olacağını söylemişti.
Ceylin, kardeşinin yaşadığı sıkıntının yalnızca fiziksel olmadığını biliyordu.
Şeyma hep yorgundu.
Ruhu da bedeninden farksızdı.
Ceylin ise kardeşinin yükünü hafifletmeye çalışırken kendi içindeki yorgunluğu çoğu zaman görmezden geliyordu.
Tam o sırada Kadir göründü. Ellerini ceplerine sokmuştu; çakmağı parmaklarının arasında döndürüyordu. Bu kez onu yakmıyordu.
Sanki asıl amacı başka bir şeyi tutuşturmaktı: Ceylin'in öfkesini.
“Ceylin,” dedi yapmacık bir saygıyla. “Seninle biraz konuşalım mı?”
Ceylin dönüp ona baktı. Bakışları öylesine keskindi ki Kadir'in sırıtışı bir anlığına bozuldu.
Sonra yeniden eski hâline döndü.
“Konuşacak bir şey yok,” dedi Ceylin. “Sen ve çeten kardeşimden de arkadaşlarımdan da uzak durun. Yoksa…”
“Yoksa ne?” Kadir bir adım yaklaştı. “Ne yapacaksın? Öğretmene mi söyleyeceksin? Müdüre mi? Onların hepsi bizden korkar. Çünkü biz bu okulda adaletin ta kendisiyiz.”
Ceylin öfkeyle güldü.
“Adalet mi? Siz beş it kopuk, adaletten ne anlarsınız? Yaptığınız tek şey, kendinizden güçsüz gördüğünüz insanları ezmek. Ama biz sandığınız kadar güçsüz değiliz. Hele ben hiç değilim. Bunu aklına sok.”
Kadir bir an sessiz kaldı.
Sonra çakmağını yaktı. Küçük alev, ikisinin arasında bir anlığına parladı.
“Güçlüsün, evet. Ama güçlü olmak yetmez. Bu okulda yalnızsınız. Yalnız kalanlar da er ya da geç pes eder.”
Ceylin cevap vermedi.
Arkasını dönerek revirin kapısını açtı ve içeri girdi. Şeyma'nın yanına oturduğunda Kadir'in sözleri hâlâ kulaklarında yankılanıyordu.
Yalnızsınız.
Belki de öyleydiler.
Ama Ceylin, yalnızlığın onları yenmesine izin vermeyecekti.
Ve sıra, asıl yüzleşmeye gelmişti.
Musa, teneffüsün bitmesine üç dakika kala Şeyma'nın sınıfının kapısına dayandı.
İçeride yalnızca Şeyma vardı. Ceylin hâlâ revirdeydi. Diğer kızlar da farklı yerlere dağılmıştı.
Şeyma her zamanki gibi cebindeki deniz kabuğunu okşuyordu. Başparmağı, kabuğun pürüzlü yüzeyinde yavaşça dolaşıyordu. Bakışları tahtaya sabitlenmişti.
Musa kapıyı itti ve içeri girdi.
Ayak sesleri boş sınıfta yankılandı.
Şeyma başını çevirmedi. Ancak parmaklarının hareketi durdu. Deniz kabuğunu avucunda daha sıkı kavradı.
İçgüdüleri, birinin geldiğini söylüyordu.
Hem de tehlikeli birinin.
Musa, Şeyma'nın sırasına kadar yürüdü ve tam önünde durdu. Kollarını göğsünde birleştirerek karanlık gözlerini kıza dikti.
“Şeyma, değil mi?”
Ses tonu emrediciydi. Sanki cevap beklemiyor, yalnızca kendi sözlerinin doğrulanmasını istiyordu.
Şeyma başını kaldırmadı. Kahverengi gözleri tahtadan yavaşça kayarak Musa'nın ayakkabılarına takıldı.
Siyah, eski, uçları aşınmış bir spor ayakkabı…
Ama sahibi, okulda karşısına çıkabilecek en tehlikeli insanlardan biriydi.
Şeyma bunu hissediyordu.
“Bana bak,” dedi Musa. “Kafanı kaldır ve bana bak.”
Şeyma kıpırdamadı.
Dudakları sımsıkı kapalıydı. Bakışları hâlâ ayakkabılardaydı.
Musa'nın içinde bir öfke dalgası yükseldi.
Kimse ona karşı gelmezdi. Kimse onu görmezden gelmezdi.
Bu kız, kim olduğunu sanıyordu?
Musa eğildi ve ellerini sıranın iki yanına koydu. Yüzü Şeyma'nın yüzüne yaklaştı. Kızın nefes alışındaki düzensizliği fark edecek kadar yakındı.
“Bana bak, dedim.”
Bu kez sesi daha alçak, daha tehditkârdı.
Şeyma'nın kirpikleri titredi.
Sonra ağır bir hareketle başını kaldırdı. Kahverengi gözleri, Musa'nın karanlık gözleriyle aynı hizaya geldi.
Musa o an nefesini tuttu.
Şeyma'nın gözlerinde gördüğü şey, beklediği gibi değildi.
Korku yoktu.
Ya da en azından, yalnızca korku yoktu.
Çaresizlik de yoktu.
Gözlerinin ardında, derin ve eski bir acı saklıydı. Öyle ağır bir acı ki Musa, bir anlığına kendi öfkesini bile unuttu.
Bu kızın bakışları onunkilerden daha karanlıktı.
Ama o karanlık nefretten değil, geçmişte açılmış ve kapanmamış bir yaradan doğuyordu.
Musa dışarıdan bakıldığında hâlâ taş gibi soğuktu. Yine de içinde bir şey yerinden oynamıştı.
“Konuşsana,” dedi.
Sesindeki hafif değişikliği kendisi de fark etti. Bundan hoşlanmadı.
“Neden konuşmuyorsun? Korkuyor musun?”
Şeyma cevap vermedi.
Dudakları hafifçe aralandı. Sanki söylemek istediği bir şey vardı ama kelimeler boğazında düğümlenmişti.
Bir an sonra dudaklarını yeniden kapattı.
Musa bu küçük hareketi fark etti.
O an, Şeyma'nın sessizliğinin ona meydan okumak için seçilmiş bir yol olmadığını anladı. Kız gerçekten konuşmuyordu.
Bu farkındalık, Musa'nın içinde açıklayamadığı bir huzursuzluk yarattı.
Onu asıl rahatsız eden, Şeyma'nın kendisinden korkmaması değildi.
Kızın bakışları, istemediği bir duyguyu hatırlatmıştı ona.
Merhameti.
Musa bu duygudan nefret ediyordu. Çünkü merhamet, kontrol edemediği şeylere karşı duyduğu zayıflığı hatırlatıyordu.
“Seninle işim bitmedi,” dedi dişlerinin arasından. Kendini toparlamaya çalışıyordu. “Bu okulda rahat edeceğini sanıyorsan yanılıyorsun. Ablan, arkadaşların… Hiçbiri seni her zaman koruyamaz. Anladın mı?”
Şeyma gözlerini kırpmadan ona baktı.
Tek bir kelime etmedi.
Ama o sessizlik, Musa'nın duvarlarına çarpa çarpa geri dönüyordu.
Musa birden doğruldu. Öfkesini kontrol edemeyerek sıraya yumruğunu vurdu.
Sıra sarsıldı. Şeyma'nın kalemliği yere düştü ve kalemler etrafa saçıldı.
Şeyma irkildi ama yerinden kalkmadı. Başını yavaşça eğdi, ellerini kucağında birleştirdi. Deniz kabuğu avucunun içinde kayboldu.
Musa kapıya yöneldi.
Çıkmadan önce durdu. Başını çevirmeden, omzunun üzerinden konuştu.
“Seni çözeceğim, Şeyma. O sessizliğinin altında ne var, tek tek ortaya çıkaracağım. Sonra da… öğrendiklerimi kendi lehime kullanacağım.”
Ardından sınıftan çıktı.
Kapı sertçe kapandı.
Şeyma tek başına kalmıştı.
Yere saçılmış kalemler, sarsılmış sıra, hafifçe titreyen elleri…
Ve gözünden süzülen tek bir damla yaş.
Sessizce.
Kimse görmeden.
Yaş, avucundaki deniz kabuğuna düştü. Şeyma parmaklarını kapattı ve başını biraz daha eğdi.
Musa soğuk ve mesafeli duruşunu korumuştu. Ama Şeyma'nın gözlerinde gördüğü acı, zihninde beklemediği bir iz bırakmıştı.
Kıza karşı duyduğu öfke ile adını koyamadığı merak arasında sıkışıp kalmıştı.
Koridorda yürürken ellerinin titrediğini fark etti.
Sinirden mi?
Yoksa kendisinin bile anlamlandıramadığı o tuhaf huzursuzluktan mı?
Bilmiyordu.
Bildiği tek şey, Şeyma'nın gözlerini aklından çıkaramayacağıydı.
Bu düşünce onu öfkelendiriyordu.
Laboratuvarın kapısına vardığında Kayra ve Kadir onu bekliyordu. Kayra'nın yüzünde o alışıldık sırıtış, Kadir'in elinde ise çakmak vardı. Haktan duvarın kenarında sessizce duruyor, Göktuğ pencerenin önünden dışarı bakıyordu.
“Nasıldı?” diye sordu Kayra. “Küçük dilsiz korktu mu bari?”
Musa ona öyle bir baktı ki Kayra'nın sırıtışı anında silindi.
O bakışta, daha önce görmediği bir öfke vardı.
Ama bu öfkenin kime yöneldiğini anlayamadı.
“O kız,” dedi Musa dişlerinin arasından. “Benden korkmadı.”
Bir an sessizlik oldu.
Kadir bile çakmağını kapattı.
“Ee?” diye sordu. “Ne yapacağız?”
Musa, laboratuvarın kırık penceresinden okulun arka bahçesine baktı. Yağmur yeniden başlamıştı.
“Plan değişti,” dedi. “Şimdilik ona doğrudan dokunmayacağız. Onu izleyeceğiz. Çözeceğiz. Neden sustuğunu, neden o gözlerle baktığını öğreneceğiz.”
Bir an durdu.
Sonra bakışları sertleşti.
“Ve bir gün, neyden korktuğunu öğrenirsem bunu kendi lehime kullanacağım.”
Kimse itiraz etmedi.
Ama Musa'nın zihninde, söylediği sözlerden farklı bir düşünce dolaşıyordu.
Onun gözlerinde ne gördüm ben?
Bu sorunun cevabını bulmak istiyordu.
Hem de düşündüğünden çok daha fazla.
Oyun değişmişti.
Ve hiçbir şey, planlandığı gibi gitmeyecekti.
📖 İkinci Bölümün Sonu
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları