Son Bahar

Bölüm 1•

Giriş

Tema:

Geçmiş~4 yıl önce

6 Ekim

En sevdiğim çiçek, Sardunya

Bilir misiniz? Sardunyalar güneş aldığı sürece hep çiçek açabilir ancak, güneş alamazsa direkt solmaya başlar.

Sardunyalar, Güneşsiz bir hiçtir.

Kapının hemen yanında bir dresuar vardı üzerinde ise saksıda duran üç tane çiçek; ilk saksıda solmuş bir paskalya kaktüsü, ikincisinde gül sonuncusunda ise sardunya vardı.

Paskalya kaktüsü ölen kardeşimin en sevdiği çiçekti… O öldükten sonra evi temizleyenlerden biri yanlışlıkla kaktüsün yerini değiştirmiş ve direkt güneş alan bir yere koymuş. Halbuki paskalya kaktüsü bir kaktüs olsa da direkt güneş alması onu soldurmuş.

Çiçekleri sulamak için mutfakta sulama ibriğine su doldururken evin üst katından gelen silah sesiyle ibriği kenara fırlatıp hemen üst kata koştum. İki saniye kafa dinleyemezdim zaten!

İkinci kata ulaştığımda ablamı gördüm… ama yerde, kanlar içinde yatıyordu.

Hemen ablamı kucağıma alıp merdivenlerden koşarak eksi birinci kata indim, orada bizim hazırladığımız bir hastane ortamı vardı. Ablamı sedyeye yatırıp yukarı katta kalan özel doktorumuza haber vermek için telefonumu çıkardığım anda odanın kapısının açıldığını gördüm.

Abim gelmişti. Benim, ablamı kucaklayıp aşağıya indiğimi görmüş olacak ki yanında doktor da vardı. Doktor ablama bakabilsin diye geri çekildim ve abimin yanına gittim. Doktor, ablamın yanına geçerken abimde beni kolunun altına alıp “Alina” dedi, çok sakin gözüküyordu ama gözlerinin içinde kendiyle olan o savaşı görebiliyordum. ”Sana bir şey olmadı dimi,” hafifçe dişlerini sıktı ama ben görmeyeyim diye ablamın olduğu tarafa baktı “bir daha sakın…Sakın ablanın, İrina’nın canı tehlikede olsa bile kendi canına kıyma”

Hiçbir cevap vermedim,

O da sesini çıkarmadı,

Çünkü ikimizde biliyorduk ki ailem için canım pahasına savaşırdım.

Ablama bakmayı sürdürürken aklıma bir şey geldi. Ablamın bir kız çocuğu vardı ve o da yukarıda olmalıydı. Peki o neredeydi? Hiç sesi çıkmıyordu ablamı öyle gördüğümde kafa karışıklığından hiç aklıma gelmemişti. Hemen abime dönüp “Vera, Vera nerde?” dedim

Abimin yüzü gerildi ve “Sen burada kal, ben hemen bakıp geliyorum” dedi koşar adım odadan çıkarken. O odadan çıktıktan birkaç saniye sonra bir ses beni yerime sabitleyip bembeyaz kesilmemi sağlamıştı.

Doktorun ablamı bağladığı ve benim ne olduğunu bile bilmediğim cihazdan geliyordu bu ses. Ben ne kadar bu cihazın ne olduğunu bilmesem de çıkan sesi çok net biliyordum.

Bu ses beni geçmişe götürüyordu. Geçmişe, en derinlere. Cihazdan çıkan o uzun tiz ses, ablamın öldüğünün bir göstergesiydi. Ablam ölmüştü. Aynı kardeşim Elena gibi o da bize veda etmişti.

Elena genç yaşta, biri tarafından kaçırılıp, öldürülmüştü. Elena’nın ölümü bütün Aileyi kötü etkilemişti, intikam bile alamamıştık, onu kimin öldürdüğünü asla bulamamıştık ve şimdi birini daha kaybetmiştik... Ailenin kadınlarının kaderleri hep aynıydı… Annem, Anastasia zehirlenerek öldürülmüştü. Sabah uyandığımızda annem yatakta ağzından beyaz köpükler akarak yatıyordu.

Ya ben? Bana bir suikast girişimde bile bulunulmamıştı.

Sıra bendeydi ve ben bunun farkındaydım.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları