Son Bahar
1. Bölüm:Kaybedilenler
~Şimdiki zaman
Ablamın ölümünün üstünden tam dört yıl geçmişti. Ablam öldükten sonra toparlanmamız zor olmuştu, özellikle de Vera için.
O gün abim onu odada dolapta saklanırken bulmuştu o zamanlar daha 8 yaşındaydı, çok küçüktü.
Biz ne kadar mafya olsak da onu ölümden uzak büyütmeye çalışmıştık…Ama başarısız olmuştuk işte. Vera’yı bir psikolog görüştürmeye başlamış ve zamanla onu annesinin ölümüne alıştırmıştık ancak babası Sergei, çok zor bir süreç geçirmiş, kızına dahil bakamamıştı. Kızı olmasa kendi canına bile kıyacağını biliyordum. Sadece Vera için yaşıyordu.
Peki ben? Alina Vorova’ya o günden sonra ne mi olmuştu? Ablam öldükten birkaç ay sonra hukuk fakültesinden mezun olup stajlarımı tamamlamıştım ve ablamın istediği gibi, Vorova ailesinin avukatı olmuştum. Zorlu bir süreçti ama ailemi her yönden savunmam için ve ablamla kardeşimin intikamını almaya çalışırken şayet yaptığımız bir şey ortaya çıkarsa bile bu suçlamaları geri çevirebilmeyi kolaylaştırabilmesi için bunu yapmam gerekiyordu. Tabii bu yaptıklarım benim itibarımı temiz tutabilmek için de yaptığım şeylerdi çünkü dışarıdan bakıldığında itibar sahibi biri gibi görünsem de içeriden o kadar karanlıktım ki…
Vorova ailesindeki herkes öyleydi. Abim, Dmitri Vorova; dışarıdan medikal ürünler satan ünlü bir firmanın sahibi olarak gözükse de aslında ailenin yasadışı deniz ticareti işini kendi üstlenmişti. Babam, Victor Vorovada; dışarıdan bakıldığında eskiden çok ünlü olan bir cerrah ama aslında kendisi hem organ kaçakçılığı için insanların organlarını cerrahi işlemlerle vücudundan çıkarıp satıyor hem de Rus yeraltı lideri. Annem, Anastasia Vorova; (Yarı Türk yarı RUS) dışarıdan eski bir Anesteziyolog olarak görünür ama ta kendisi babam ameliyata girmeden önce organı alınacak insana anestezi yapıp hayati fonksiyonlarını izler.
Son olarak ben Alina Vorova herkes beni yetenekli bir avukat olarak görüyor ama aslında ben Vorovka Duş -Ruh hırsızı- (Воровка душ) adıyla çoğu ülkede aranan ama asla bulunamayan bir seri katildim. Bu dört yıl içinde gittikçe güçlenmiş ve ablamla kardeşimin katillerini bulmaya yaklaşmıştım.
Omuzumun altına gelen koyu kahve saçlarımı toplayıp odanın çıkışına yöneldim, kiliseye gidecektik. Odadan çıktığım gibi ilk önce bir aşağı kattaki yeğenim Vera’yı görmek istediğimden aşağıya indim ve odasının kapısını hafifçe tıklatıp içeri girdim.
O da siyahlara bürünmüştü, ama o kadar çok ablama benziyordu ki… ah, ablam burada olsaydı da kızını bu halde görbilseydi keşke. Vera bana ifadesiz bir şekilde bakıp geri az önce baktığı fotoğrafa baktı. Biraz yaklaştığımda fotoğrafı görmeye başladım. Fotoğrafta ablam kucağında Vera’yla salıncakta sallanıyordu, çok güzel bir fotoğraftı.
Vera geri bana dönüp “Annem…Annem çok güzel değil mi?” dedi. Başımı olumlu anlamda salladım. Evet gerçekten de çok güzeldi ablam
“Vera…Hadi gel, kiliseye. Abim bizi bekliyordur.” Dedim ve onun kolundan hafifçe kavrayıp oturduğu yerden kaldırmaya çalıştım. O da bana uyum sağlayıp oturduğu yataktan kalktı.
“Teyze sen aşağıya in ben babamı çağırıp geleyim olur mu?” dedi.
Kafamı hafifçe aşağı doğru eğip ona baktım “Bence baban şu an seni kapıda bekliyordur bile aşkım.” dedim, bunu söylediğimde yüzünde kırık bir tebessüm oluşmuştu.
Merdivenlerden aşağıya inemeyecek kadar yorgun hissediyordum o yüzden asansöre doğru ilerledim, asansör geldiğinde Vera’yla birlikte asansöre bindik ve kapı arkamızdan yavaşça kapandı. Kapı geri açıldığında içeriden ilk Vera çıktı, bende onun arkasından ilerledim. Sokak kapısının oraya vardığımda ilk önce görüş açıma Sergei eniştem girdi, tahmin ettiğim gibi oradaydı. Yanında da abim Dimitri bir telefon görüşmesi yapıyordu, babam büyük ihtimalle jipte bekliyordu.
450 dönümlük bir arsada yaşıyorduk ve burada bir sürü arabamız da bulunuyordu. Bunlar için çok çalışmıştık, bir şekilde başarmıştık ama kayıplar da vermiştik…
Kapıda Mercedes G kasa vardı kiliseye onunla gidecektik, araba da bizim gibi siyahtı.
Eniştem bizi gördüğünde hemen Vera’ya doğru koştu ve onu kocaman kucakladı. O sıralarda abimin de telefon konuşması bitmiş bizim yanımıza yürüyordu.
“Hadi gidelim” dedi. Yanımıza geldiğinde, ilk önce Vera’ya ardından da bana sımsıkı sarıldıktan sonra birlikte arabaya ilerledik. Kimse konuşmuyordu, konuşamıyordu.
Arabaya bindiğimde babamın içeride olmadığını fark ettim. Normalde arabaya ilk onun binip bizi beklemesi gerekiyordu, her sene böyle yapıyorduı ama şimdi…Şimdi neredeydi.
Abime dönüp “Abi, babam nerede” diye sordum. Abim yolcu koltuğunda , Sergei eniştem ve Vera arkada benimle oturuyordu ama şoför koltuğu boştu yoksa bugün şoförsüz mü gidecektik veya şoförle ilgili bir aksaklık mı olmuştu.
Abim arkaya bakıp “Birazdan gelir, şoförle ilgili bir aksaklık olmuş” dedi.
Tam da tahmin ettiğim gibi olmuştu. Zaten bu tarz şeylere alışkın olduğum için hiç tepki vermeden önüme döndüm, kim mafyalardan oluşan bir aileye sızmak istemezdi ki, şoförlerimizi ve korumalarımızı özel olarak seçiyorduk ve buraya gelene kadar çok ağır dürüstlük sınavlarına sokuyorduk çünkü ancak bu şekilde onlara güvenebiliyorduk. Birkaç dakika sonra babam da arabaya gelmişti, Şoföre ne olduğunu bilmiyordum, umurumda da değildi hatta kiliseden çıkınca ilk iş onun yanına gidip cezasını vermelerine yardım edecektim.
En zevk aldığım şeylerden biri bize ihanet edenlere işkence etmekti. Ne yapabilirim ki? Acayip zevkli oluyordu.
O hain şoför yüzünden şu an büyük ihtimalle bütün korumalar ve şoförler sorguya alınmıştı ama bizim sorgularımız öyle normal sorgulara benzemezdi çünkü bizde artık acıma diye bir duygu kalmamıştı.
Abim arabayı bir kenara park ettiği anda herkes arabadan indi. Normalde her yere bir sürü koruma ile giderdik ama bugün sorguda oldukları için yanımızda hiç koruma yoktu ancak kimse tedbiri elden bırakmamıştı, herkesin belinde silahları vardı görüyordum.
Eniştem ablam öldükten sonra bir sürü intikam planı yapmış, ne kadar öyle bir adam olmasa da silah kullanmayı dahil öğrenmişti ve bu dört yıl içinde güçlenmişti, hem de baya.
Silah kullanmayı öğrendiğinde içten içe onunla alay etmiştim çünkü bu benim için çok küçük bir şeydi ama sonradan fark ettim ki bu adam eskiden bir karıncaya bile zarar vermezdi, -Ölü karısı Rus yeraltı liderinin kızı olmasına rağmen- ciddi anlamda değişmişti.
İçeriye ilk babam sonra abim, Sergei eniştem ve Vera girdi en sona ise yine ben kalmıştım, ablama karşı derin bir pişmanlık duyduğumdan her sene en son ben kiliseye girerdim, öyle isterdim.
İçeriye adımımı attığım an sağ omzumun üstünden bir şey geçtiğini hissettim ve hemen arkamı döndüm, biri vardı ama aynı zamanda yoktu da, susturucu takılmış bir silahtan bana kurşun sıkılmıştı, bana, bana sıkılmıştı,
Demek benim de sıram gelmişti…
Bugün birinin öleceği belliydi ama o ne ben ne de ailemden biri olacaktı.
Geri önüme dönüp içeriye girdim. Kurşunun nereye gittiğine de baktım ama ortalıkta görünmüyordu.
Abim gözlerini kısmış bana bakarken soğukkanlı bir şekilde, gözlerimi kıpmaya başladım. Üç kere normal hızda kırptım sonra üç kere biraz daha yavaş kırptım ve son olarak yeniden üç kere normal hızla kırptım gözlerimi.
Bu morse alfabesinde SOS, tehlike demekti.
İşaret parmağımı kalbimin üstüne hafifçe vurup kendimi işaret ettim. Hedefin ben olduğunu anlaması için.
Biliyordum, hedef bendim ancak hedefe ulaşamayacaklardı.
Hemen anladı ve gözlerini fal taşı gibi açıp etrafa bakmaya başladı, beni gören babam da silahına davranıp Sergei’ya, Vera’yı güvenli şekilde arabaya ulaştırmasının talimatını verdi.
Sergei Vera’yı kucaklayıp kilisenin arka kapısından dikkatlice çıktı. Vera için şu an en güvenli yer arabaydı çünkü araba kurşun geçirmezdi. Vera sadece şaşkınca etrafa bakıyordu, konuşamıyordu bile. Gözlerimi kırptığımı görmüş ama ne anlama geldiğini çözebilmiş gibi değildi.
Vera kiliseden çıktığına göre artık beni durdurabilecek hiçbir şey de yoktu.
Silahımı belimden çıkarıp boşluğa doğrulttum, kimseyi göremiyordum, büyük ihtimalle hala dışardaydı. Onu yakalayıp şu an bedenimi saran tüm bu siniri ondan çıkartmak istiyordum o yüzden hemen çıkış kapısına doğru koşuyordum ki arkadan bir kolun beni tutuğunu fark ettim, çok sinirli olduğum için kim olduğunu düşünmeden kolumu tutan kolu tuttum ve arkaya doğru büktüm.
Kiliseyi “Çıt” diye bir ses doldurduğunda yaptığım şeyin yeni farkına varmıştım, ya abime falan zarar verdiysem? Bu gibi sorular zihnimde yankılanırken arkamı döndüm ve hiç tanımadığım, siyah smokinli, otuzluyaşlarında görünen omuzundan vurulmuş bir adam gördüm.
Hem omzundan vurulmuş hem de benim tarafımdan kolu kırılmıştı, da bu adam kimdi? Ve neden vurulmuştu? Ne oluyordu burada tanrı aşkına?
Ben bunları düşünürken abim geldi, bana bir göz atıp iyi olduğumu gördükten sonra az önce beni kolumdan tutan adamın karşısına geçip onu sertçe itti ve “Bir daha dokun!” diye bağırdı.
Ama bu normal bir bağırma değildi…Yılların acısını taşıyordu bu sözler. Herkes aileden birine bir şey olacak korkusuyla yaşıyordu artık, herkes bu konuda hassaslaşmıştı. Abim bir kere daha yeri göğü inletecek bir sesle “Ne yaptığını sanıyorsun sen? Ne hakla benim kardeşime dokunursun” dedi.
Ama tam o anda kilisede bir ses daha yankılandı, bir silah sesi. O sesin ardından karın boşluğumda hafif bir acı ve vücudum da anlık bir hissizlik yayıldı. Keşke o hissizlik sürseydi ama sürmedi ve yerini derin bir acıya bıraktı. Son hatırladığım şey abimin o adamı bırakıp benim adımı haykırarak yanıma gelmesi ve beni kucaklamasıydı.
Dimitri Vorova
Kardeşim, kardeşim; kahretsin kardeşim vurulmuştu. Yine, yine birini koruyamamıştım.
Çaresizlik hissi bütün bedenimi sararken bütün kiliseyi inletecek bir sesle “ALİNA!” diye bağırdım, boğazına yapıştığım adamı bırakıp onun yanına koştum ve kucağıma aldım.
Koruyamamıştım, kahretsin yine, yine, yine koruyamamıştım. Yarası karın boşluğundaydı ölüm riski neredeyse yoktu ama eğer kurşun hayati organlarından birine denk geldiyse… ah bunu düşünmek dahil istemiyordum.
Yarasına tampon yapmak için cebimden mendilimi çıkartıp karın boşluğundaki deliğe bastırdım ve diğer elimle de silahımı çıkarıp doğrulttum.
O kadar küçük kalıyordu ki kucağımda, o kucağımda olsa bile hem yarasına tampon yapıp hem de silahımı doğrultabiliyordum. Gözleri kapanmıştı ama bilinci hala yerindeydi, bu tarz durumlar çoğu zaman olurdu ama bizden birine asla, asla olamazdı, artık izin veremezdim.
Etrafa bakarak arabaya doğru ilerledim, arabaya vardığımda, arabada Vera’nın olduğu aklıma geldi o arabadayken yarı baygın ve bizim ailemizden olan birini arabaya koyamazdım. Zaten zor zamanlar geçirmişti bu ona artık çok ağır gelirdi.
Ondan telefonu çıkarıp babamı aradım. Telefon açılınca hemen “Baba, baba Alina vuruldu etrafı aramayı bırak kilisenin arkasına gel.” dedim. Nefes nefesteydim neredeyse konuşamayacak kadar sinirliydim. Babam hiçbir şey demeden direkt telefonu kapattı. Büyük ihtimalle onunda durumu şu anda benden farksızdı.
Arama bittiği gibi kilisenin arkasına doğru koştum, Alina’yı kucağımda gözleri kapalı bir şekilde durduğunu gördükçe sinir seviyem yükseliyordu çünkü kimseyi koruyamamıştım, herkes gitmişti; bir tek o ve ablamın biricik emaneti, Vera kalmıştı ve onları canım pahasına koruyacaktım, kendime bu konu da yemin bile etmiştim.
Dışarıdan ne kadar üzgün gözükmesem de içten içe çok üzgündüm…Çok. Onların ölmesinde benim bir suçum yoktu belki ama ablam, İrina öldükten sonra onların en büyükleri ben olmuştum, onların korumam lazımdı. Denemiştim ancak olmamıştı.
Kilisenin arkasına vardığımda babamın bize doğru koştuğunu ve arkalarından da ailenin özel sağlık aracının bize doğru hızla geldiğini gördüm ve daha hızlı koşmaya başladım.
Yanlarına vardığımda, aracın kapıları hemen açıldı ve Alina’yı içeriye aldılar, içeride bir hemşire ve özel doktorumuz bulunuyordu.
Birkaç dakika sonra duyduğum sesle arkamı döndüğümde babamı gördüm, gözlerinin içindeki o yoğun hüzünle bana “Hayati tehlikesi neredeyse yokmuş, kurşun hayati organlarını teğet geçmiş…sen…sen iyi misin?”
Bana fiziksel olarak nasıl olduğumu sormuyordu…ruhen…ruhen nasıl olduğumu soruyordu. Kötüydüm, çok kötüydüm hemde, ama bunu ona nasıl söyleyebilirdim ki? Herkesin güçlü kalması gerek bir zamanda bende dik durmalıydım o yüzden “Hayır, hayır iyiyim, ya sen?” dedim ama hiç inanmışa benzemiyordu.
O da kötüydü, hem de çok kötüydü sormama gerek bile yoktu, anlaşılıyordu ama konuyu dağıtmam için sormam gerekmişti.
“Konuyu dağıtmaya çalışma, zaten çok belli,kötüsün” bir süre bekledi ve “Dik durma Dimitri…Dik durma oğlum bugünlük olsa bile durma, senin de dinlenmeye ihtiyacın var. Farkındayım son altı yıldır çok zor zamanlar geçiriyoruz, sende dik durmaya çalışıyorsun ama senin de dinlenme vaktin geldi…Eğer benden çekiniyorsan…Ben dik dururken sen güçsüz durmak istemiyorsan, izin veriyorum oğlum, izin veriyorum güçlü durmak zorunda değilsin” dedi “Bir günlük bile olsa dinlenmeye ihtiyacın var, hepimizin ihtiyacı var. Bugünlük bile olsa dinlenmemiz lazım çünkü bundan sonra nefes almaya bile vaktimiz olmayacak oğlum. Yarın sabah seni eski, güçlü Dimitri olarak görmek istiyorum.” Tepkisiz ve yorgun gözlerle ona bakınca içten içe onun bu isteğini kabul etmediğimi anlamıştı o yüzden devam etti ve “Bana bak oğlum bende yoruldum, bende dinleneceğim. Lütfen bu isteğimi kabul et Dimitri, lütfen…” dedi.
Tanrım! onun bu isteğini şimdi nasıl reddedebilirdim ki? Babam kimseye yalvaracak türden bir insan değildi ama resmen bana yalvarmıştı!
“Tamam…” dedim umutsuz bir kabullenişle ama tam o anda sağlık aracından bir ses yükseldi, artık herkesin ezbere bildiği o ses. Bu uzun, tiz ses bizim bütün hayatımızı değiştirmişti ve değiştirmeye devam edecek gibi de görünüyordu.
Kardeşimin, Alina’nın kalbi durmuştu…
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları