Farklı Dünyalar

Bölüm 1•

Birinci Bölüm: Sabah

Tema:
Bade'nin dilinden

Sabah alarm çalmadan uyandım. Bu bir başarı sayılır mı? Bilmiyorum. Ama sayıyorum.

6:47.

Yataktan çıkmadan önce saydım: Bugün kaçıncı gün? 11. sınıfın kaçıncı günü? Bilmiyorum. Saymayı bıraktım. Ama beynim sayıyor. Ben istemesem de sayıyor. Sanki içimde bir sayaç var ve o sayaç asla durmuyor.

6:48. Kalktım.

6:52. Abdest aldım. Suyun soğukluğunu hissettim — iyi geldi. Soğuk, bazen tek gerçek şey.

6:55. Namaz kıldım. Ellerim açıldı, dilim dua etti. Ama içimden geçen tek şey şuydu: Yarın okul var. Yine.

Duadan sonra bir an durdum. Yatağımın kenarına oturdum. Ellerimi yüzüme kapattım. Nefes aldım. Verdim. Aldım. Verdim.

Kaç nefes? Saymadım. Ama beynim saydı. Nefes alıp vermek bile bir sayı oldu.

───

7:10. Aynanın karşısına geçtim. Başörtümü taktım. İğneleri tek tek. 1. iğne. 2. iğne. 3. iğne. Hep aynı yerlerine. Hep aynı düzen. Çünkü düzen varsa, kaos yok. Kaos yoksa, ben varım. Galiba.

Makyaj yaptım. Evde. Sadece evde. Çünkü dışarıda makyaj yapsam, "Bak, süslendi" derler. "Kime süslendi?" derler. "Namaz kılıyorsun ama makyaj da yapıyorsun" derler. Derler de derler.

O yüzden makyajım evin içinde kalıyor. Aynanın karşısında güzelim. Ama koridorda... koridorda görünmezim.

Aynaya baktım. Uzun uzun.

Sen kimsin?

Bade.

Başka?

Bilmiyorum.

───

7:25. Kahvaltı. Annem masada. Tost. Çay. Zeytin. Peynir.

"Günaydın kızım."

"Günaydın anne."

"İyi misin?"

Bu soru. Bu soru. Her sabah. Aynı soru. Aynı cevap.

"İyiyim."

Bir. Bugünün ilk "iyiyim"i. 365 günlük seriden bir yenisi. Kaçıncı? Saymadım. Ama artık sayamayacak kadar çok.

Annem baktı. Bir an. Sanki bir şey görmek istedi. Ama görmedi. Ya da gördü de, sormadı. Belki ikisi de korkuyoruz.

"Bugün dersin var mı?"

"Var. Matematik."

"Zor mu?"

"Değil."

İki. Yalan sayısı iki oldu.

Annem çayını karıştırdı. Kaşığı fincana vurdu. Tık. Tık. Tık. Üç kez. Ben saydım. O saymadı. O sadece çayını karıştırdı. Ben ise... ben yaşıyorum ve sayıyorum. Aynı anda. Aynı bedende. Yorgun.

───

7:40. Çantamı hazırladım. Kitaplar. Defterler. Kalemler. Her şey yerli yerinde. Çünkü düzen varsa, kontrol var. Kontrol varsa, ben varım.

Kapıdan çıkarken annem seslendi:

"Bade."

Döndüm.

"Bugün... bugün iyi bir gün olur inşallah."

Gülümsedim. O gülümseme. O yalan gülümseme. Ama annem inandı. Ya da inanmak istedi. Bilmiyorum.

"İnşallah anne."

───

7:55. Okulun kapısı. Büyük, demir, ağır. Her sabah aynı kapı. Her sabah aynı ağırlık.

İçeri girdim. Koridor. Kalabalık. Sesler. Gülüşmeler. Fısıltılar. Hangisi bana? Hangisi değil? Bilmiyorum. Ama hepsi bana gibi geliyor. Hepsi.

Başımı öne eğdim. Adımlarımı saydım. 1, 2, 3, 4... Sınıfa kadar kaç adım? Bilmiyorum. Ama sayıyorum. Çünkü sayarsam, düşünmem. Düşünmezsem, acımam.

Sınıfın kapısındayım. 

Dur.

Bir nefes. İki nefes. Üç.

Kapıyı açtım.

───

Sınıf. Aynı yüzler. Aynı bakışlar. Aynı... hiçbir şey. Kimse bakmadı. Kimse görmedi. İyi mi? Kötü mü? Bilmiyorum. Ama alıştım. Görünmez olmak, bazen güvenli. Bazen de en acı şey.

Sırama oturdum. Pencere kenarı. Arka sıra. Kendi seçimim. Kimse yanıma oturmasın diye. Kimse oturmuyor zaten.

Çantamdan kitabımı çıkardım. Matematik. Sayılar. İronik. Ben zaten sayılarla boğuşuyorum, bir de matematik.

Zil çaldı.

Ders başladı.

───

Öğretmen anlattı. Ben dinledim. Ya da dinliyor gibi yaptım. Arada pencereden dışarı baktım. Ağaçlar. Rüzgar. Yapraklar. Kaç yaprak? Saymadım. Ama beynim saydı. Yine.

Teneffüs zili.

Herkes kalktı. Gruplar oluştu. Gülüşmeler. Fısıltılar. Ben yerimde kaldım. Kitabımı açtım. Okudum. Ya da okur gibi yaptım.

Sonra duydum. Arkamdan. İki kız. Adlarını biliyorum ama söylemeyeceğim. Çünkü onlar da birer isim. Ama benim için birer acı.

"Bak, yine yalnız."

"Zaten hep yalnız."

"Kendi düşen ağlamaz."

Güldüler. Kaç kez güldüler? Saymadım. Ama içimden bir şey kırıldı. Yine. Kaçıncı kez? Sayısız.

───

Başımı öne eğdim. Gözlerim doldu ama ağlamadım. Ağlamayacağım. Artık ağlamayacağım. Çünkü ağlarsam, kazanırlar. Ve ben kaybetmekten yoruldum.

Ama ellerim titriyor. Her zaman titriyor. Ağlamasam da titriyor. Sanki bedenim, zihnimden önce pes ediyor.

Telefonuma baktım. Mesaj var mı? Yok. Kimden? Kimse. Zaten kimse yok.

Ama sonra... sonra bir şey oldu.

Kapı açıldı. Biri girdi. Sınıfın kapısı değil — koridorun kapısı. Sınıfın önünden geçen biri. Uzun boylu. Emir Alp.

Geçti. Ama geçerken... bir an durdu. Bana baktı. Sadece bir an. Bir saniye? İki saniye? Saymadım. Ama o an... o an sayılar durdu.

Gözlerine baktım. O da bana baktı. Ve sonra geçti. Gitti.

Kalp atışım hızlandı. Neden? Bilmiyorum. Korktum mu? Belki. Ama korku değildi bu. Başka bir şey. Adını koyamadığım bir şey.

Elimi kalbime koydum.

Kaç atış? Saymadım.

Ama o an, ilk kez, saymayı unuttum.

───

Birinci Bölüm Sonu


Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

tatli1tutku
@tatli1tutku•6 gün önce

Farklı ve güzel ❤️🌹okumak için can atıyorum

Zeyno
@Zeyno•2 hafta önce

Emeğine sağlık yazarım 🤍