Farklı Dünyalar

Bölüm 2•

İkinci Bölüm: Koridor

Tema:
Bade'nin dilinden

Teneffüs zili çaldı. Bir. Zil sesi. Her zil sesi aynı. Ama her teneffüs farklı. Bazıları dayanılır, bazıları değil.

Kitabımı kapattım. Yavaşça. Çünkü acele edersem dikkat çekerim. Dikkat çekersem, görünür olurum. Görünür olursam, hedef olurum. Ve ben hedef olmaktan yoruldum.

Ama kalkmam lazım. Çünkü oturursam, "yine yalnız oturuyor" derler. Kalkarsam, "nereye gidiyor bu?" derler. Her seçenek yanlış. Her seçenek bir laf. Ve ben laflardan yoruldum.

Kalktım.

Koridora çıktım.

───

Koridor. Kalabalık. Sesler. Gülüşmeler. Fısıltılar. Hangisi bana? Hangisi değil? Bilmiyorum. Ama hepsi bana gibi. Hepsi.

Başımı öne eğdim. Adımlarımı saydım. 1, 2, 3, 4... Kaç adım? Bilmiyorum. Ama sayıyorum. Çünkü sayarsam, düşünmem. Düşünmezsem, acımam.

Kantin tarafına yürüdüm. Su almak için. Su içmek için değil — bir şey yapmak için. Bir şey yaparsam, yalnız görünmem. Yalnız görünmezsem, acımam. Acımazsam, yaşarım. Galiba.

Su aldım. Otomat. 3 TL. Attım. Bir. Düştü. İki. Su geldi. Üç. Aldım.

Ve döndüm.

───

Tam o anda gördüm onları. Umay ve Şevval. Koridorun diğer ucunda. Yan yana. Fısıldaşıyorlar. Gülüyorlar. Başları birbirine yakın. Sanki bir sır paylaşıyorlar. Ve ben... ben o sırrın dışındayım.

Kalbim sıkıştı. Bir. Nefes al. İki. Ver. Üç. Al. Dört. Ver.

Yürüdüm. Onlara doğru. Çünkü Bade kaçmaz. Bade dayanır. Bade... Bade yalnız.

Yaklaştım. On adım. Beş. Üç. Bir.

"Selam."

İkisi de döndü. Aynı anda. Aynı gülümseme. Aynı gözler. Aynı... hiçbir şey.

"Bade! Canım!"

Umay gülümsedi. Elini kaldırdı — bir an. Sonra indirdi. Sarılmadı. Hiç sarılmaz zaten. Ben de artık beklemiyorum. Çünkü beklemek... beklemek yoruyor.

Şevval ise omzuma dokundu. Hafifçe. Bir an. Sonra çekti. Ama dokundu. Umay hiç dokunmaz. Şevval bazen dokunur. Bazı temaslara katlanır. Omuz, kol, el. Ama sarılmak? O da yok. İkisi de yok. Ama Şevval en azından dokunuyor. Umay hiç.

Ve ben... ben bu farkı sayıyorum. Kaç kez dokundu? Bilmiyorum. Ama sayıyorum. Çünkü dokunulmak, var olmak gibi. Ve ben var olmak istiyorum.

"Ne yapıyorsunuz?"

"Hiç," dedi Umay. "Konuşuyoruz işte."

"Ne konuşuyordunuz?"

Bir an sustular. Bir saniye? İki? Saydım. İki saniye. Ve o iki saniyede, dünyamın en uzun sessizliği vardı.

"Şey... ders işte," dedi Şevval. "Matematik sınavı vardı ya."

"Evet," dedi Umay. "Onu konuşuyorduk."

Yalan. Ama yüzlerinde yalan yazmıyor. Yüzlerinde gülümseme yazıyor. Ve gülümseme, en iyi maske. En iyi yalan. En iyi bıçak.

───

"Ben de size katılabilir miyim?"

Bu cümle. Bu cümle her seferinde daha zor. Çünkü her seferinde biraz daha yalvarıyorum. Biraz daha küçülüyorum. Biraz daha... ben olmaktan çıkıyorum.

Umay baktı. Şevval'e baktı. Sonra bana.

"Tabii ki canım. Sen bizim canımızsın."

Şevval: "Aynen. Ne demek. Sen bizim en yakınımızsın."

Gülümsediler. İkisi de. Ama gözleri... gözleri gülmedi.

Ve ben... ben inandım. Yine. İnanmak istedim. Çünkü inanmazsam, yalnız kalırdım. Ve yalnızlık... yalnızlık ölüm gibi.

Ama içimden bir ses dedi:

Yalan.

Ve o ses, haklıydı.

───

Yanlarına oturdum. Kantin masası. Üç kişi. Ama ben... ben dördüncü gibiydim. Ya da beşinci. Ya da hiç.

Konuşuyorlardı. Ben dinliyordum. Ama dinler gibi yapıyordum. Çünkü konuşmaya çalışsam, sözüm kesilir. Kesilirsem, susarım. Susarsam, yok olurum. Zaten yokum.

Umay bir şey anlattı. Şevval güldü. Ben de güldüm. Ama neye güldüğümü bilmiyorum. Sadece gülmem gerekiyordu. Çünkü gülmezsem, "ne oldu, suratın neden asık?" derler. Ve o zaman açıklamam gerekir. Açıklayamam. Çünkü açıklarsam, "alıngan" olurum. "Paranoyak" olurum. "Sorun çıkaran" olurum.

O yüzden gülüyorum. Kaç kez güldüm bugün? Saymadım. Ama sayısız. Ve hiçbiri gerçek değil.

───

Bir an oldu. Umay anlatırken elini masaya koydu. Benim elim yakındı. İki santim? Üç? Saydım. Ama dokunmadı. Hiç dokunmadı. Sadece yakındı. Ve yakın olmak, dokunmak değil. Yakın olmak, dokunmamayı seçmek. Ve Umay, her seferinde dokunmamayı seçiyor.

Şevval ise bir ara bana döndü, "Bade, sen ne düşünüyorsun?" dedi. Ve sorduğunda elini koluma koydu. Bir saniye. İki. Üç. Sonra çekti. Ama koydu. Ve o an, bir an, kendimi gerçek hissettim. Çünkü biri bana dokundu. Biri beni gördü. Biri... biri beni sordu.

Ama Umay? Umay sadece baktı. Ve baktığında, gözleri başka bir yere bakıyordu. Belki Şevval'e. Belki koridora. Belki kaçış yoluna. Ama bana bakmıyordu. Bana bakmıyordu.

───

Zil çaldı. İki. Teneffüs bitti. Kalktık. Umay ve Şevval önden gitti. Ben arkadan. İki adım geriden. Hep iki adım. Ne bir fazla, ne bir eksik. Çünkü bir fazla olsam, yalnız kalırım. Bir eksik olsam, onlara çarparım. Ve çarpmak... çarpmak rahatsız eder. Rahatsız edersem, "sosyal pil" biter. Ve pil biterse, giderler.

Sınıfa girdik. Umay ve Şevval yan yana oturdu. Ben arkaya. Pencere kenarı. Kendi yerim. Kimse yanıma oturmasın diye. Kimse oturmuyor zaten.

Ders başladı. Öğretmen anlattı. Ben dinledim. Ya da dinler gibi yaptım. Arada Umay'a baktım. O da bana baktı. Bir an. Bir saniye. Sonra çevirdi.

Ve o an, içimden bir şey koptu. Yine. Kaçıncı kez? Sayısız.

───

Ders bitti. Zil. Üç. Herkes kalktı. Ben kalkmadım. Biraz oturdum. Çünkü kalkarsam, koridora çıkarsam, yine yalnız kalırım. Ve yalnızlık... yalnızlık ölüm gibi. Ama burada da yalnızım. Her yerde yalnızım. Sadece farklı şekillerde.

Telefonuma baktım. Umay'dan mesaj var mı? Yok. Zaten yok. Kaç gün oldu mesaj atmayalı? Bilmiyorum. Saymadım. Ama artık saymıyorum. Çünkü sayarsam, acı büyür. Acı büyürse, ben küçülürüm. Ve ben zaten yeterince küçüğüm.

───

Koridora çıktım. Yürüdüm. Başım öne eğik. Adımlarımı saydım. 1, 2, 3...

Ve sonra... sonra bir şey oldu.

Karşıdan biri geliyordu. Uzun boylu. Emir Alp. Yanında kankası vardı. Adını bilmiyorum. Ama önemli değil. Önemli olan o değil. Önemli olan... Emir Alp bana baktı.

Bir an. Bir saniye? İki? Saymadım. Ama o an... o an sayılar durdu. Yine.

Gözlerine baktım. O da bana baktı. Ve bu sefer... bu sefer gülümsemedi. Acımadı. Sadece baktı. Ama öyle bir baktı ki... sanki beni gördü. Gerçekten gördü. İçimdeki her şeyi değil belki. Ama beni. Bade'yi. Sadece Bade'yi.

Ve sonra geçti. Gitti. Ama o an... o an içimde bir şey kaldı. Adını koyamadığım bir şey. Sıcak mı, soğuk mu, acı mı, tatlı mı... bilmiyorum. Ama bir şey.

Elimi kalbime koydum.

Kaç atış? Saymadım.

Ama o an, ilk kez, saymayı unuttum. Yine.

İkinci Bölüm Sonu

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

Zeyno
@Zeyno•2 hafta önce

Çok güzel bir bölümdü yine emeğine sağlık canımm 🤍🤍