Seyser

Bölüm 1•

FRENE BASMAYI BİLMEYENLER

Tema:

08.10 | ANKARA

Alarmımın üçüncü kez çalmasıyla gözlerimi araladım. Yastığımın altında kalan telefonumu bulup alarmı susturduktan sonra birkaç saniye tavana baktım.

Üniversitenin ikinci yılına başlamıştım. Hacettepe Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi'nde okuyordum. Üniversite sınavına hazırlanırken hedefim belliydi. Çok çalışmış, istediğim sıralamayı elde etmiş ve hayalini kurduğum bölüme yerleşmiştim.

Şimdi ise önümde, en az sınav senem kadar yoğun geçeceğini bildiğim bir yıl vardı.

Hemşirelik benim için yalnızca bir diploma değildi. İnsanların en savunmasız anlarında yanlarında olabilmek, doğru zamanda doğru müdahaleyi yapabilmek ve bir insanın hayatında gerçekten fark yaratabilmek istiyordum.

Elbette bütün bunları isterken sabahın sekizinde yataktan kalkmak zorunda kalacağımı hesaba katmamıştım.

Yataktan kalkıp banyoya ilerledim. Aynanın karşısında durduğumda omuzlarıma kadar uzanan düz, koyu kahverengi saçlarımı taradım. Yüzümü yıkadıktan sonra saçlarımı açık bıraktım.

Üzerime siyah kumaş pantolonumu ve beyaz gömleğimi giydim. Çantama ders notlarımı, stetoskopumu ve kalem kutumu yerleştirdikten sonra odadan çıktım.

Mutfağa girdiğimde annem kahvaltı hazırlıyordu.

"Bugün de erken çıkıyorsun."

"Uygulama dersim var."

"Bir şeyler ye bari."

Masadaki tosttan bir parça koparıp ağzıma attım.

"Yiyorum işte."

Annem kaşlarını kaldırdı.

"Senin yemek yemek anlayışınla benimki biraz farklı."

Gülümsedim.

"Akşam görüşürüz."

Çantamı omzuma takıp evden çıktım.

09.05 | HACETTEPE ÜNİVERSİTESİ

Beytepe kampüsüne vardığımda her zamanki kalabalıkla karşılaştım. Bir tarafta ellerinde kahveleriyle derslerine yetişmeye çalışan öğrenciler, diğer tarafta çimlerin üzerinde oturup sohbet eden gruplar vardı.

Telefonum titredi.

Ece: NEREDESİN?

Ben: Kampüsteyim.

Ece: Kantine gel. Sana bir şey göstereceğim.

Ben: Dersim var.

Ece: Beş dakika!

Ben: Senin beş dakikanın en az yarım saat olduğunu ikimiz de biliyoruz.

Ece: Konu çok önemli.

Telefonu kapatıp kantine doğru ilerledim.

Ece'yi gördüğümde elinde kahvesiyle telefonuna bir şeyler gösteriyordu. Yanında da İrem vardı.

"Ne oldu? Yine kimin hayatını mahvettiniz?"

Ece başını kaldırıp bana baktı.

"Öncelikle günaydın."

"Günaydın. Şimdi anlat."

İrem telefonunu bana doğru çevirdi.

Ekranda koyu renkli, çamurlu bir yarış otomobili vardı. Üzerinde çeşitli sponsor logoları bulunuyordu.

"Bu kim?" diye sordum.

Ece heyecanla öne eğildi.

"Bugün Ankara'da bir rally etkinliği varmış. Dün akşam da tanıtım videosu paylaşmışlar."

"İyiymiş."

"İyiymiş mi?"

"Ne dememi bekliyorsun?"

İrem gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

Ece telefonunu biraz yukarı kaydırdı.

"Şimdi asıl konuya geliyoruz. Şuna bak."

Ekranda bir fotoğraf açıldı.

Koyu kahverengi, dalgalı saçları alnına hafifçe düşmüş bir çocuk, yarış otomobilinin yanında duruyordu. Üzerinde siyah bir tişört vardı. Bir eli cebindeydi, diğeriyse otomobilin kapısına dayanmıştı.

Fotoğraftaki en dikkat çekici şey gözleriydi.

Kehribar.

"Kim bu?"

Ece'nin yüzünde kendinden emin bir gülümseme belirdi.

"Aras Yalın."

"Aras Yalın?"

"Yirmi üç yaşında. Profesyonel rally pilotu. Birkaç sezondur yarışıyor. Geçen sezon da oldukça iyi dereceler elde etmiş."

İrem araya girdi.

"Bir de fazlasıyla yakışıklı."

Fotoğrafa bir kez daha baktım.

"Eh, fena değil."

Ece elini masaya vurdu.

"Fena değilmiş! Kızım, gözlerin mi bozuk?"

Gülerek telefonunu kendisine geri uzattım.

"Benim derse yetişmem gerekiyor. Siz de biraz sakinleşin."

"Akşam etkinliğe gidiyoruz, haberin olsun."

"Ben gelmiyorum."

"Geliyorsun."

"Ece..."

"İkinci sınıf olduk diye hayatımız sadece anatomi, fizyoloji ve farmakolojiden ibaret olmak zorunda değil."

Çantamı omzuma yerleştirdim.

"Akşam bakarız."

Ece arkamdan seslendi.

"Bu, geleceğin anlamına geliyor!"

Cevap vermeden kantinden çıktım.

13.40 | HEMŞİRELİK FAKÜLTESİ

Öğleden sonraki dersimiz beklediğimden daha yoğun geçmişti.

Hocamızın anlattığı konuyla ilgili tuttuğum notları gözden geçirirken önümdeki sayfaya birkaç ekleme yaptım. Bir önceki haftanın konularıyla bağlantı kurduğumda bazı noktalar daha anlamlı hâle geliyordu.

Yanımdaki İrem kalemini masaya bıraktı.

"Sen gerçekten hiç yorulmuyor musun?"

Gözlerimi defterimden ayırmadan cevap verdim.

"Yoruluyorum."

"Hiç öyle görünmüyorsun."

"Çünkü yorulunca ders çalışmayı bırakmıyorum."

İrem gözlerini devirdi.

"Allah sabır versin."

Gülümseyerek defterimi kapattım.

Dersin ardından kütüphaneye geçip bir süre çalıştım. Sınavlara daha aylar vardı ama konuları son haftaya bırakmayı hiçbir zaman sevmezdim. Bir konuyu gerçekten öğrenmeden diğerine geçmek bana göre değildi.

Saatler sonra çantamı toplayıp kütüphaneden çıktığımda telefonumda Ece'den gelen mesajları gördüm.

Ece: Saat kaçta çıkıyorsun?

Ben: Yeni çıktım.

Ece: Harika. Hazırlanıyoruz.

Ben: Ben gelmiyorum demedim mi?

Ece: Demedin.

Ben: Ece.

Ece: Yarım saat sonra evinin önündeyiz.

Telefonu kapatıp derin bir nefes aldım.

Bazen arkadaşlarımın benim adıma verdiği kararlarla mücadele etmek, bütün bir dönem boyunca çalışmaktan daha yorucuydu.

20.35 | ANKARA

Üzerime siyah bir pantolon ve koyu renkli bir bluz giymiş, saçlarımı açık bırakmıştım. Ece'nin arabasına bindiğimde ikisi de fazlasıyla heyecanlı görünüyordu.

"Sonunda!" diye bağırdı Ece.

"Bir saat boyunca beni ikna etmeye çalıştığın için teşekkür ederim."

"Ne demek."

İrem arka koltuktan güldü.

"Bugün güzel bir akşam olacak."

"Umarım."

Etkinliğin düzenlendiği alana vardığımızda kalabalık çoktan toplanmıştı. Yarış otomobilleri yan yana dizilmiş, insanlar araçların fotoğraflarını çekmek için çevrelerinde toplanmıştı.

Motor sesleri, müzik ve kalabalığın uğultusu birbirine karışıyordu.

Açıkçası bu kadar büyük bir organizasyon beklemiyordum.

Ece koluma girdi.

"Şimdi sana Aras'ı göstereceğim."

"Bir insanı bulmak için bu kadar uğraşman beni korkutuyor."

"Sus."

Kalabalığın arasından ilerlerken birkaç yarış otomobilinin önünden geçtik.

Sonra Ece aniden durdu.

"İşte!"

Bakışlarımı çevirdiğimde onu gördüm.

Koyu renkli yarış otomobilinin yanında duran adamın üzerinde siyah bir tişört ve koyu renk pantolon vardı. Koyu kahverengi, dalgalı saçları alnına düşüyordu. Bir arkadaşıyla konuşurken başını hafifçe geriye atıp güldü.

Ardından yüzünü çevirdi.

Kehribar gözleri kalabalığın arasında dolaştı.

Ece kolumu sıktı.

"İnanılmaz değil mi?"

"Araba mı, çocuk mu?"

"İkisi de!"

Gülerek başımı iki yana salladım.

"Seninle konuşmak gerçekten yorucu."

Tam o sırada Aras'ın yanındaki adam ona seslendi.

"Aras, beş dakikaya hazırlanmamız gerekiyor."

Aras başını sallayıp otomobilin kapısını kapattı.

Biz de biraz ilerleyerek araçları incelemeye başladık.

Bir süre sonra telefonum çaldı. Arayan annemdi.

"Efendim?"

"Kızım, nerede olduğunu haber vereyim dedim."

"Arkadaşlarımla etkinlikteyim. Birazdan dönerim."

"Tamam, dikkatli ol."

Telefonu kapattığım sırada kalabalığın diğer tarafında bir hareketlilik başladı.

Bir otomobilin motoru çalıştırılmıştı.

İnsanlar araçların çevresinden uzaklaşırken ben de Ece'nin yanına geçtim.

Aras, otomobilinin başındaydı.

Yarış tulumunun üst kısmını beline kadar indirmiş, kaskını elinde tutuyordu. Yanındaki ekiple kısa bir konuşma yaptıktan sonra otomobiline bindi.

Motorun sesi yükseldi.

Ece heyecanla koluma girdi.

"Başlıyor!"

Gözlerimi otomobilden ayırmadan başımı salladım.

Ve birkaç saniye sonra koyu renkli otomobil hareket etti.

22.10 | ETKİNLİK ALANI

Etkinlik sona erdiğinde kalabalık yavaş yavaş dağılmaya başlamıştı.

Ece ve İrem biraz ileride fotoğraf çekilirken ben telefonumla ilgileniyordum.

"Biraz kenara çekilir misiniz?"

Başımı kaldırdım.

Karşımda Aras Yalın duruyordu.

Yakından bakıldığında fotoğraflardakinden daha farklı görünüyordu. Saçları biraz dağılmış, yüzünde yarışın ardından oluşan yorgunluk belirmişti.

Elindeki kaskı diğer eline geçirdi.

"Özür dilerim, geçmem gerekiyor."

Bir adım kenara çekildim.

"Tabii."

Tam yanımdan geçecekken durdu.

"Bir şey sorabilir miyim?"

Bakışlarımı ona çevirdim.

"Tabii."

"Az önce yanınızda iki arkadaşınız vardı. Onları mı arıyorsunuz?"

"Hayır. Biraz ilerideler."

Başını salladı.

"Anladım."

Ardından bakışları elimdeki üniversite kartına kaydı.

"Hacettepe?"

"Öyle."

"Hangi bölüm?"

"Hemşirelik."

Kısa bir an yüzüme baktı.

"Zor bölüm."

"Kolay olduğunu söyleyen olmadı zaten."

Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

"Haklısınız."

"Yarış pilotluğu da pek kolay görünmüyor."

Bu kez gülümsemesi biraz daha belirginleşti.

"Değil."

"İyi akşamlar."

"İyi akşamlar, hemşire hanım."

Arkasını dönüp uzaklaştı.

Ben de telefonumu çantama koyarak arkadaşlarımın yanına ilerledim.

Ece beni görür görmez koluma girdi.

"NE KONUŞTUNUZ?"

"Bir şey konuşmadık."

"Nasıl yani?"

"Yol sorduk."

"Yol mu?"

"Birbirimize iyi akşamlar diledik. Bitti."

İrem kahkaha attı.

"Sen gerçekten inanılmazsın."

Omuz silktim.

"Ne var?"

Ece başını iki yana salladı.

"Bir gün senin bu sakinliğin yüzünden delireceğim."

Gülerek arabaya doğru yürüdüm.

O gece benim için yalnızca arkadaşlarımla geçirdiğim sıradan bir akşamdan ibaretti.

Aras Yalın için de öyle miydi, bilmiyordum.

Ama ertesi gün telefonumda tanımadığım bir numaradan gelen mesajı gördüğümde, o akşamın düşündüğüm kadar sıradan olmadığını anlayacaktım.

Henüz hiçbir şey başlamamıştı.

Ama bazı yolların kesişmesi için aynı yöne bakmak gerekmiyordu.

Bazen yalnızca aynı viraja girmek yeterliydi.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları