Seyser

Bölüm 2•

Beklenmedik Mesaj

Tema:

08.30 | ANKARA

Sabah telefonumun alarmıyla uyandığımda ilk yaptığım şey, yastığımın altında kalan telefonumu bulmak oldu. Alarmı susturup birkaç saniye tavana baktıktan sonra yataktan kalktım.

Üniversitenin ikinci yılına başlamıştım. Hacettepe Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi'nde okuyordum. Üniversite sınavına hazırlanırken kendime koyduğum hedefler vardı ve bunların büyük bir kısmına ulaşmıştım. Şimdi ise önümde, en az sınav senem kadar yoğun geçeceğini bildiğim bir yıl duruyordu.

Hemşirelik benim için yalnızca bir bölüm değildi. İnsanların en zor anlarında yanlarında olabilmek, doğru zamanda doğru müdahaleyi yapabilmek ve bir insanın hayatında fark yaratabilmek istiyordum.

Banyoya geçip yüzümü yıkadım. Omuzlarıma kadar uzanan düz, koyu kahverengi saçlarımı tarayıp açık bıraktım. Üzerime siyah kumaş pantolonumu ve beyaz gömleğimi giydikten sonra çantamı hazırladım.

Mutfağa girdiğimde annem kahvaltı yapıyordu.

"Bugün kaçta çıkacaksın?"

"Akşamüstü. Önce dersim var, sonra kütüphaneye geçeceğim."

"Yine mi kütüphane?"

Gülümsedim.

"Anne, üniversite okuyorum."

"Farkındayım kızım. Ama biraz da kendine vakit ayır."

"Merak etme, ayırıyorum."

Kahvaltımı yaptıktan sonra evden çıktım.

10.15 | HACETTEPE ÜNİVERSİTESİ

Kampüse girdiğimde telefonum titredi. Ece arıyordu.

"Alo?"

"Hanımefendi, günaydın."

"Hayırdır, bu resmiyet?"

"Dün akşamki beyefendiyi düşündün mü?"

Gözlerimi devirdim.

"Sabah sabah başlama."

"Bir şey soruyorum."

"Hayır, düşünmedim."

"Yalan."

"Ece, saat daha on."

"Aşkın saati mi olur?"

"Senin gerçekten ders çalışmaya ihtiyacın var."

Kahkaha attı.

"Tamam, tamam. Kantindeyiz. Gel."

Telefonu kapatıp kantine ilerledim.

Ece ve İrem her zamanki masalarında oturuyorlardı. Yanlarına oturup çantamı sandalyeye bıraktım.

Ece, daha ben ağzımı açmadan telefonunu önüme koydu.

"Bak."

Ekranda dün akşamki yarıştan bir video vardı. Aras'ın otomobili viraja giriyor, ardından oldukça kontrollü bir şekilde çıkıyordu.

"Ne güzel sürüyor, değil mi?"

"Yarış pilotu sonuçta."

"Senin hiçbir şeye heyecanlanmaman mümkün mü?"

"Olabilir."

İrem araya girdi.

"Bu arada dün akşam Aras'ın seni sorduğunu gördüm."

Elimdeki kahve fincanını masaya bıraktım.

"Ne?"

Ece'nin yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.

"Etkinlik bittikten sonra bizim yanımızdan geçerken seni sormuş. Hatta hemşirelik okuduğunu öğrenmiş."

"Zaten kendisine söylemiştim."

"Adını da sormuş."

Bir an sustum.

"Adımı mı?"

İrem başını salladı.

"Ben de duydum."

Gözlerimi ikisinin arasında gezdirdim.

"İyi de bunun neresi önemli?"

Ece iki elini havaya kaldırdı.

"Seninle uğraşmak gerçekten zor."

Gülerek ayağa kalktım.

"Dersime geç kalacağım. Görüşürüz."

Arkamdan Ece'nin sesi yükseldi.

"Bir gün bu kadar sakin olmayı bırakacaksın!"

14.20 | HEMŞİRELİK FAKÜLTESİ

Öğleden sonraki dersimiz beklediğimden daha yoğun geçmişti.

Hocamız, önceki haftalarda işlediğimiz konular üzerinden sorular yöneltiyordu. Sınıfta herkes dikkatle dinlerken ben de notlarımın arasında ilgili başlığı bulup sayfayı açtım.

"Bu durumda öncelikli değerlendirmemiz gereken şey nedir?"

Sınıfta kısa bir sessizlik oldu.

Elimi kaldırdım.

Hocamız başını bana çevirdi.

"Buyurun."

Soruyu dikkatlice açıklayıp cevabımı verdim. Ardından gerekçemi de anlattım.

Hocamız başını onaylar şekilde salladı.

"Güzel. Özellikle öncelik sıralamasını doğru kurmanız önemli."

Notlarıma geri döndüm.

Ders boyunca birkaç soru daha cevapladım. Konulara hâkim olmak hoşuma gidiyordu. Çünkü benim için başarılı olmak yalnızca sınavlardan yüksek not almak değildi. Öğrendiklerimi doğru zamanda kullanabilecek kadar iyi anlamak istiyordum.

Dersin bitmesiyle defterimi kapattım. Çantamı toplarken telefonumun ekranında bir bildirim belirdi.

Instagram'dan gelen yeni bir mesaj isteğiydi.

Gönderen kişinin profil fotoğrafına baktığımda bir an duraksadım.

Aras Yalın.

Kaşlarımı hafifçe kaldırıp profiline girdim. Doğrulanmış hesabı, yarış otomobilleriyle çekilmiş fotoğrafları ve antrenman videolarıyla doluydu.

Mesaj isteğini açtım.

Aras Yalın:

Merhaba. Umarım yanlış zamanda yazmıyorumdur.

Birkaç saniye ekrana baktım.

Ardından ikinci mesaj geldi.

Dün akşam tanışmıştık. Hacettepe'de hemşirelik okuyordunuz, değil mi?

Mesajın altındaki küçük profil fotoğrafına yeniden baktım.

Beni nereden bulduğunu merak etmiştim. Sonra dün akşam etkinliğin resmî hesabında paylaşılan fotoğraflar aklıma geldi. Ece, fotoğraflardan birini hikâyesinde paylaşmış ve beni de etiketlemişti.

Demek ki oradan bulmuştu.

Telefonu birkaç saniye elimde tuttuktan sonra cevap yazdım.

Ben:

Merhaba. Evet, doğru. Dün akşam tanışmıştık.

Mesajı gönderdikten sonra çantamı omzuma taktım. Tam sınıftan çıkıyordum ki yeni bir bildirim geldi.

Aras Yalın:

Güzel. Yanlış kişiye yazmadığıma emin olmak istedim.

İstemeden gülümsedim.

Ben:

Peki, emin oldunuz mu?

Aras Yalın:

Oldum. Teşekkür ederim.

Telefonu kapatmak üzereyken bir mesaj daha geldi.

Aras Yalın:

Bir de dün akşam için teşekkür etmek istemiştim. Kısa bir sohbetti ama aklımda kaldı.

Bu kez ne yazacağımı düşünmek için birkaç saniye bekledim.

Ben:

Rica ederim. Umarım yarışınız da güzel geçmiştir.

Aras Yalın:

Fena değildi. Ama bir dahaki sefere daha iyisini yapmayı düşünüyorum.

Ben:

Başarılar o hâlde.

Aras Yalın:

Teşekkürler, hemşire hanım.

Mesajlaşma burada sona erdi.

Telefonu çantama koyup sınıftan çıktım.

Bunun üzerine uzun uzun düşünmeye niyetim yoktu. Sonuçta yalnızca tanıştığım biriyle birkaç mesajlaşmıştım.

En azından benim için durum bundan ibaretti.

18.45 | ANKARA — YARIŞ EKİBİNİN GARAJI

ARAS

"Şunu bir daha söyle."

Başımı kaldırıp önümdeki adama baktım.

"Ne?"

"Viraja giriş hızını."

Önümdeki bilgisayarda yarışın telemetri kayıtları açıktı. Yanımdaki koltuğa oturan Mert, ekrana bakarak kalemini çevirdi.

"Aras, yedinci virajda gereksiz yere hız kaybediyorsun."

"Kaybetmiyorum."

"Kaybediyorsun."

"Hayır."

Mert derin bir nefes aldı.

"Seninle çalışmak neden bu kadar zor?"

"Çünkü haklıyım."

Gözlerini devirdi.

"Bir gün şu kendine güvenini biraz azalt."

Güldüm.

"Direksiyon başında azaltmamı istemezsin."

Mert cevap vermek yerine önümdeki ekrana döndü.

Garajda birkaç kişi otomobillerin bakımıyla ilgileniyordu. Takımın yeni yarış takvimi hazırlanmış, önümüzdeki haftanın antrenmanları belirlenmişti.

Telefonum masanın üzerinde titredi.

Ekrana baktığımda organizasyon ekibinden gelen bir mesajı gördüm. Cumartesi günü düzenlenecek gençlik ve spor etkinliği için katılımcıların listesi gönderilmişti.

Mesajı açıp dosyayı inceledim.

Mert omzumun üzerinden ekrana baktı.

"Ne var?"

"Cumartesi programı."

"Yine etkinlik mi?"

"Öyle görünüyor."

"Senin biraz dinlenmeye ihtiyacın var."

"Yarış haftasına giriyoruz. Dinlenmek için zamanım olacak."

Mert güldü.

"Seninle tartışılmıyor."

Telefonu yeniden masaya bıraktım.

Bir süre bilgisayardaki kayıtlarla ilgilendim. Ancak aklım ara sıra dün akşamki etkinliğe kayıyordu.

Koyu renk saçları, sakin bakışları ve konuşurken hiç acele etmeyen tavrıyla dikkatimi çekmişti.

Üstelik tanıştığımızda yarış pilotu olduğumu öğrenmesine rağmen benden imza istememiş, fotoğraf çekilmek için peşimden gelmemişti.

Sadece konuşmuştu.

Telefonumu yeniden elime aldım.

Instagram'da etkinliğin etiketlendiği fotoğraflara bakarken onun hesabını bulmam uzun sürmedi. Ece'nin hikâyesinde etiketlenmişti.

Önce mesaj yazıp yazmamak konusunda tereddüt ettim.

Sonra en azından tanışıklığımızı sürdürmenin bir sakıncası olmadığını düşündüm.

Mesaj isteğini gönderdim.

Cevap geldiğinde istemeden gülümsedim.

Mert başını bana çevirdi.

"Ne oldu?"

"Bir şey yok."

"Yine mi?"

"Yine ne?"

"Son birkaç dakikadır telefonuna bakıp duruyorsun."

"İşimle ilgileniyorum."

Mert kahkaha attı.

"Tabii. İşin adı da Instagram olmuş."

Telefonu masaya bırakıp bilgisayarı kendime doğru çektim.

"Önündeki verilere bak."

"Tamam, patron."

Başımı iki yana salladım.

Ama yüzümdeki gülümsemeyi de engelleyemedim.

21.30 | ANKARA

Eve geldiğimde oldukça yorgundum. Çantamı odama bıraktım, üzerimi değiştirdim ve çalışma masama oturdum.

Önümde açık duran ders notlarına göz gezdirirken telefonumun ekranı aydınlandı.

Ece'den mesaj gelmişti.

Ece: YARIN NE YAPIYORSUN?

Ben: Ders çalışacağım.

Ece: Yine mi?

Ben: Evet.

Ece: Bir gün seninle ilgili bir plan yapacağım ve sen o planı bozmayacaksın.

Ben: O günü merakla bekliyorum.

Ece: Cumartesi günü bir etkinliğe gidiyoruz.

Ben: Yine mi?

Ece: Bu sefer üniversitelerin de katıldığı bir spor etkinliği. Sağlık ekibinde gönüllü öğrenci arıyorlarmış. Bölüm başkanımız da duyuru yapmış.

Mesajı okuyunca ilgim biraz arttı.

Ben: Sen de mi başvurdun?

Ece: Tabii ki.

Ben: Güzel. En azından bu sefer mantıklı bir şey yapıyoruz.

Ece: Bir de tahmin et hangi takımın katılacağını öğrendim.

Bir süre ekrana baktım.

Ardından yeni bir mesaj geldi.

Ece: ARAS YALIN'IN TAKIMI.

İstemsizce güldüm.

Ben: Ece, senin gerçekten başka bir hayatın yok mu?

Ece: VAR. AMA BU DAHA EĞLENCELİ.

Telefonu masaya bıraktım.

Cumartesi günü bir spor etkinliğinde gönüllü sağlık ekibinde görev almak kötü bir fikir değildi. Aksine, bölümüm açısından güzel bir deneyim olabilirdi.

Aras'ın orada olmasıysa benim için yalnızca küçük bir ayrıntıydı.

En azından öyle düşünüyordum.

CUMARTESİ | 09.20

Etkinlik alanına vardığımızda Ece çoktan gelmişti.

Üzerinde beyaz bir tişört, siyah pantolon ve spor ayakkabıları vardı. Beni görünce elini havaya kaldırdı.

"Buradayım!"

Yanına ilerledim.

"Sabahın köründe beni buraya getirdiğin için umarım güzel bir şeyler vardır."

"Var."

"Neymiş?"

"Birazdan göreceksin."

Gözlerimi devirdim.

Organizasyon görevlisinin yanına giderek kayıt işlemlerimizi tamamladık. Ardından sağlık ekibinin bulunduğu bölüme yönlendirildik.

Sorumlu hemşire, görev dağılımını yaparken bize gerekli bilgileri verdi.

"Bugün yarış ve antrenman alanında görevli olacaksınız. Herhangi bir durumda doğrudan benimle iletişime geçeceksiniz. Kendi başınıza müdahale etmeye çalışmayın. Önce güvenlik, ardından değerlendirme."

Başımızı sallayarak onu dinledik.

Görev yerimize geçtikten birkaç dakika sonra alanın diğer tarafında tanıdık bir ses duydum.

"Aras, kaskını aldın mı?"

İstemeden başımı çevirdim.

Siyah yarış tulumuyla duran adamı görmem uzun sürmedi.

Aras.

Yanında iki kişiyle konuşuyordu. Birinin elinde kask, diğerinin elindeyse yarış programı vardı.

Tam o sırada başını kaldırdı.

Bakışlarımız karşılaştı.

Beni tanıması yalnızca birkaç saniye sürdü.

Dudaklarının kenarında o tanıdık gülümseme belirdi.

"Bak sen."

Ece kolumu hafifçe dürttü.

"Geliyor."

"Fark ettim."

Aras yanımıza kadar geldi.

"Tekrar karşılaştık."

"Öyle görünüyor."

Bakışları üzerimdeki görev kartına kaydı.

"Demek hemşire hanım bugün de görev başında."

"Henüz hemşire değilim. Öğrenciyim."

"Şimdiden düzeltme geldi."

"Yanlış bilgi vermeyi sevmem."

Güldü.

"Anladım. Dikkat etmem gerekecek."

"Özellikle ne söylediğinize."

Bu kez kahkaha attı.

Ece yanımda sessizce duruyor, konuşmamızı büyük bir dikkatle takip ediyordu.

Aras başını hafifçe ona çevirdi.

"Arkadaşınız mı?"

"Evet. Ece."

Ece hemen gülümsedi.

"Memnun oldum."

"Ben de."

Aras yeniden bana döndü.

"Bu arada dün akşam için teşekkür edemedim."

"Etmiştiniz."

"Bir kez daha edeyim."

"Rica ederim."

Yan taraftan birisi ona seslendi.

"Aras, hazırlanıyoruz!"

Başını o tarafa çevirdi.

"Geliyorum."

Ardından bana baktı.

"Kolay gelsin, hemşire hanım."

"Size de iyi yarışlar."

Birkaç adım uzaklaştıktan sonra Ece kolumdan tuttu.

"ŞİMDİ BANA BAK."

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Ne var?"

"Seninle konuşurken gülümsedi."

"İnsanlarla konuşurken gülümseyebilir."

"Seninle konuşurken başka gülümsedi."

"Ece, lütfen."

Tam o sırada görevli hemşire yanımıza geldi.

"Kızlar, birazdan antrenman başlayacak. Yerlerinize geçelim."

Ece istemeden kolumu bıraktı.

Ben de çantamdan not defterimi çıkarıp görev yerime ilerledim.

Aras'ın otomobilinin motoru çalıştığında bütün dikkatimi yeniden görevime verdim.

Çünkü o gün orada bulunma sebebim bir yarış pilotuyla tanışmak değildi.

Ben mesleğimi öğrenmek için oradaydım.

Aras Yalın ise hayatını virajlarda geçiren bir adamdı.

İkimizin yollarının yeniden kesişmesi için aynı otomobilde olmamız gerekmiyordu.

Bazen bir yarış alanı, bazen bir hastane koridoru yeterdi.

Ve ben henüz onunla ilgili hiçbir şey bilmiyordum.

Ne kaç yarış kazandığını, ne kaç kez kaybettiğini ne de kehribar gözlerinin ardında sakladığı hikâyeyi...

Ama öğrenecektim.

Hem de hiç beklemediğim bir anda.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

AryaSekin_1654
@AryaSekin_1654•2 hafta önce

Mükemmel olmuş