Son Saniye

Bölüm 1•

Giriş

Tema:
Dünyayı her zaman mürekkep lekeleri ve panel çizgileri arasında gördüm. Eğer hayatım bir grafik roman olsaydı, son iki yılım kesinlikle tek bir renk paletine sıkışırdı: Mat siyah. Tıpkı bileğimdeki o sessiz, ölü ekran gibi.

"Gerçek ruh eşini bul."

İki yıl önce bu sloganla çıkan o lanetli saatler, herkesin bileğinde yeşile dönüp kaderini fısıldarken benimki sanki evrenin bana ettiği bir alaydı. Ben insanlara kader çizen bir kadındım ama kendi kaderim kapkaraydı.

Masanın üzerindeki floresan lambanın cızırtısı, odadaki tek sesti. Saat gece yarısını çoktan geçmişti ve kafamın içindeki hikâyeyi kâğıda dökemediğim her saniye, stüdyonun duvarları üzerime daha da çok geliyordu. Kalemi fırlatıp attım.

Pencereye vuran sağanak yağmurun sesi, beni dışarı çağıran bir gürültü gibiydi. Üzerime rastgele siyah bir yağmurluk geçirip çizimlerimi aceleyle çantama tıktım ve kendimi kasvetli kasım gecesinin kollarına bıraktım. Hava sırılsıklamdı, sokaklar bomboştu.

Şemsiyem yoktu. Kafamı öne eğip kapüşonumu çektim ve adımlarımı hızlandırarak köşeyi dönmek için hamle yaptım.

İşte o an, her şey bir salisede oldu.

Görüş açıma giren tek şey, simsiyah bir karaltıydı. Duramadım. Adeta sert bir duvara, mermerden bir göğse çarpmış gibi gerisin geri savruldum. Ayağım kaydı, dengemi kaybettim ve kendimi acımasızca çamurlu kaldırımın üzerinde buldum. Çantamın ağzı açılmış, günlerdir üzerinde uğraştığım tüm çizim panelleri su birikintilerinin içine saçılmıştı.

"Kahretsin..." diye mırıldandım acıyla.

Tam o sırada, sol bileğimde daha önce hiç hissetmediğim, etimi yakacak kadar şiddetli bir elektrik akımı patladı.

Nefesim kesildi. İki yıldır bileğimde ölü bir taş gibi duran o mat siyah ekran, delirmiş gibi titriyordu. Ekranından aniden sızan ve geceyi delen o çiğ, parlak yeşil ışık, dökülen yağmur damlalarını aydınlatırken şoktan kalbimin duracağını sandım.

Saat yeşile dönmüştü. Sinyal veriyordu.

Korku ve heyecanla karışık bir dehşetle kafamı hızla yukarı kaldırdım. Karşımda, siyah kapüşonunun altında yüzü tamamen gölgede kalmış bir adam duruyordu. Çizimlerime basmamaya çalışarak geri çekildi. Gitmeden hemen önce, sokağın karanlığında yankılanan o boğuk, pürüzlü sesini duydum:

"Dikkat etmelisin."

Ben daha kelimeleri toparlayamadan arkasını döndü ve adımları sağanak yağmurun sesine karışarak karanlık sokağın içinde kayboldu.

Bileğimdeki yeşil ışık hâlâ çılgın gibi yanıp sönüyor, tenimi titretiyordu.

Ruh eşimi bulmuştum, sadece birkaç santim uzağımdaydı...

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları