Son Saniye

Bölüm 2•

Yağmurun altında

Tema:
Saatten bileğime yayılan titreşim giderek azalırken yüzüme çarpan yağmur kendime gelmemi sağladı.

"Kahretsin!"

Çizinlerim her tarafa dağılmış, yağmurun ıslattığı eskiden toprak olan şimdi ise aylardır üzerinde çalıştığım çizimlerimi mahveden çamura baktım.

Belki kurtarabilirim düşüncesi ile yerdeki çizimlerimi toplamaya başladığımda üzerime düşen yağmur damlaları kesildi. Yanımda birinin varlığını hissettiğimde daha ben hareket edemeden bir ses kulaklarıma ulaştı.

"Düştünüz mü?"

Başımı hızla yukarı kaldırdığımda, az önceki o adamdan çok uzak, bambaşka bir yüzle karşılaştım. Üzerinde ki beyaz şef önlüğünün üzerine aceleyle geçirilmiş koyu renk bir montla ve sık nefes alış verilerine inat bakışları şefkatli bir adam tepemde dikiliyordu. Elindeki geniş şemsiyeyi tamamen bana doğru eğmiş, kendisinin sırılsıklam olmasını zerre umursamadan beni yağmurdan korumaya çalışıyordu.

"Az önce biri ile çarpıştım..." diye geveledim.

Hâlâ geçmeyen şokun etkisiyle sol bileğimi refleks olarak arkama sakladım. Saatimin yeşil ışığı, az önceki o adam sokağın karanlığında kaybolduğundan beri yavaşça sönmüş, yerini hafif, nabız atışı gibi zayıf bir titreşime bırakmıştı. Demek ki bu gelen adam, ruh eşim değildi. Saat onun gelişiyle yeniden delirmemişti.

"Çizimleriniz..." dedi adam, sesinde içten bir üzüntü vardı. Hemen yanıma, çamurlu kaldırıma diz çöktü. Şemsiyeyi sol eline alıp sağ eliyle yerdeki panellerimi büyük bir dikkatle toplamaya başladı. "Yolun karşısındaki restoranın daydım. Camdan sizi yerde görünce yatdım etmek istedim. Durum çok mu kötü ki?"

"Aylarım gitti," diye fısıldadım, sesimin titremesine engel olamayarak. Çamurlu suyun mürekkebini çözdüğü kağıtları çantama tıkıştırırken gözlerim dolmuştu.

Adam yerdeki son kağıdı da alıp bana uzatırken yüzüme baktı. Gözlerinde, ıslak çizimlerime bakarken hissettiğim o çaresizliği anlayan bir ifade vardı. "Ben boşa giden emeği nerede görsem tanırım," dedi nazik bir tebessümle. "Ben de aşçıyım. Bazen saatlerce uğraştığın bir sos tek bir saniyede kesilir ve her şeye sıfırdan başlaman gerekir. Seni çok iyi anlıyorum."

Kendisi ayağa kalkıp elini bana doğru uzattığında çekinme gereği duymadan elini tuttum. Benim çamurlu ellerimin yanında dahantemiz kalan eli ile elimi sıkıca kavrayıp

ayağa kalkmama yardım etti. Üzerimdeki siyah yağmurluk çamur içindeydi, ellerim soğuktan ve içimdeki öfkeden dolayı titriyordu.

"Eviniz yakın mı?" diye sordu, sokağın hemen başındaki, pencerelerinden içeriye sıcak sarı bir ışık sızan şık restoranı işaret ederek. "Benim arabam hemen şurada, restoranın önünde park halinde. Bu hâlde yürüyemezsiniz, hava da çok kötü. İsterseniz sizi evinize bırakayım?"

Teklifindeki o katıksız nezaket ve güven veren ses tonu, kasım ayının bu amansız ayazında içimi ısıtmıştı. Normalde gecenin bir yarısı tanımadığım birinin arabasına asla binmezdim ama şu an hem fiziksel hem de duygusal olarak o kadar tükenmiştim ki, reddedecek gücüm yoktu. Üstelik gözlerindeki o hayranlık ve ilgi karışımı bakışı fark etmemek imkansızdı; sanki beni bu çamurun içinden çekip kurtarmak onun için o an dünyanın en önemli işiydi.

"Uzak... Evim şehrin diğer ucunda," dedim mahcup bir sesle. "Eğer gerçekten zahmet olmayacaksa..."

"Lütfen, lafı bile olmaz," diyerek gülümsedi ve eliyle restoranın önündeki arabayı işaret etti. "Hadi, daha fazla donmadan arabaya geçelim."

İçimdeki karmaşanın aksine yavaş adımlarla arabaya doğru ilerledim. Onca emeğinin çöp oluşuna ağlamak istesem de şu an pek sırası değil gibiydi.

Ön yolcu koltuğunun kapısı benim için açıldığında zar zor gülümseyerek arabaya bindim.

Genç adam şoför koltuğuna geçip oturduktan sonra elindeki şemsiyeyi arka tarafa bıraktı.

"Tamam, o halde yolu tarif edin."

Genç adam arabayı çalıştırıp vitesi arttırırken, kasım ayının o amansız soğuğu sırılsıklam kıyafetlerimin altından tenime işlemeye başlamıştı. Dişlerimin birbirine vurmasını engellemek için çenemi sıkıyordum ama ellerimin titremesine engel olamıyordum. Genç adam, bir an bana doğru bakıp titrediğimi fark edince hızla ön paneldeki düğmelere uzandı.

"Çok üşümüşsünüz," diyerek klimanın derecesini arttırdı ve fanları doğrudan benim oturduğum tarafa çevirdi. "Birkaç dakikaya içerisi içerisi ısınır."

"Teşekkür ederim," diye mırıldandım.

Kucağımda tuttuğum çamurlu çantama daha sıkı sarıldım. Klimadan üfleyen o ilk sıcak hava dalgası yüzüme vurduğunda içimin ürperdiğini hissettim.

Yola çıktıktan kısa bir süre sonra, arabanın konsoluna sabitlenmiş olan telefonu titredi. Genç adam, gözlerini yoldan ayırmadan direksiyondaki bir düğmeye basarak aramayı hoparlörden yanıtladı.

"Söyle Buğra."

"Şef, neredesin? Tatlı servisleri başlamak üzere, mutfakta son kontroller için seni bekliyoruz," dedi hattın ucundaki telaşlı ses.

Genç adam, sakin ve kendinden emin bir tonla cevap verdi: "Yoldayım, acil bir durum çıktı. Yarım saate kalmaz restorana geri gelmiş olurum, siz yetişemezsin siz başlayın."

"Anlaşıldı şef, kolay gelsin."

Telefon kapandığında içerideki o sıcak vanilya kokusu ve kaloriferin uğultusu yeniden baş başa kalmamızı sağladı. Genç adam, dikiz aynasından bana kısa bir bakış atıp gülümsedi.

"Bu arada, az önceki kargaşada kendimi düzgünce tanıtamadım," dedi, ses tonu az önce telefondaki o otoriter şeften çok uzaktı. "Ben Umut. Umut Aksoy."

"Gece," dedim, gözlerimi camdan akan sağanak yağmur damlalarına dikerek. "Gece Karaca."

"Memnun oldum Gece. Gerçi tanışmamız pek parlak bir ana denk gelmedi ama..." dedi ve buruk bir tebessümle ekledi. "Hayat bazen en güzel hikayeleri en berbat anlarda başlatır."

Lafı bileğimdeki o lanetli saate getirmemek için sadece başımı sallamakla yetindim. Sol bileğim montumun kolu altında artık tamamen sessizdi, sanki az önce o çiğ yeşil ışığı saçan o değilmiş gibi mat ve ölü duruyordu. O adamın sokağın karanlığında kaybolan silueti zihnimin bir köşesinde asılı kalmıştı.

Yolun geri kalanı, benim verdiğim kısa tarifler ve Umut'un o rahatlatıcı enerjisiyle geçti. Apartmanımın önüne geldiğimizde, Umut arabayı yavaşça sağa çekti ve motoru durdurup bana döndü.

"Geldik," dedim, emniyet kemerimi çözerken. "Her şey için gerçekten çok teşekkür ederim Umut. Sen olmasan o kaldırımda ne yapardım bilmiyorum."

"Lütfen, lafı bile olmaz," dedi gözlerimin içine bakarak. Bir an duraksadı, sanki söyleyeceği kelimeleri seçmek ister gibiydi.

"Eğer..." diye söze başladım, boğazımı temizleyerek. Çamurlu çantama bakıp mahcup bir tebessüm kondurdum yüzüme. "Eğer restoranda seni bekleyen o tatlı servisleri olmasaydı, yukarıda sıcak bir kahve içmeye davet ederdim seni. Bu iyiliğinin karşılığı olmaz ama... En azından biraz soluklanırdın."

Umut’un yüzünde içten, neredeyse çocuksu bir gülümseme yayıldı. Gözlerinin içi parladı ama hemen ardından saatine kısa bir bakış atıp burukça gülümsedi.

"Bu harika teklif için çok teşekkür ederim Gece," dedi, sesindeki o kadife tonu koruyarak. "İnan bana yukarı gelmeyi çok isterdim ama mutfaktakiler şu an muhtemelen saç baş yoluyordur. Hem... senin şu an sıcak bir duşa, dinlenmeye ve her şeyden önemlisi bu kötü geceyi geride bırakıp kendini toparlamaya ihtiyacın var gibi duruyor. Emeğin için çok üzgünüm ama o güzel çizgileri çıkaran eller sende olduğu sürece, o panelleri yeniden çizebileceğine eminim."

Sözleri, saatlerdir donmuş olan kalbime sızan bir sıcaklık gibiydi. Umut, derin bir nefes alıp arkasına yaslandı ve ekledi: "Ama bu kahve teklifini iptal edilmiş değil, ertelenmiş sayıyorum. Kendini ne zaman hazır ve iyi hissedersen, yolun karşısındaki o restorana, benim yanıma gelmeni dört gözle bekliyor olacağım."

"Geleceğim," dedim, bu sefer daha net ve samimi bir sesle. "Söz."

Elimi kapı koluna atıp tam arabadan ineceğim sırada Umut hızla arkaya uzandı. Az önce arkaya bıraktığı geniş şemsiyeyi alıp bana doğru uzattı.

"Bunu almalısın," dedi, şemsiyeyi ellerimin arasına bırakırken. Parmakları hafifçe tenime değdiğinde teninin ne kadar sıcak olduğunu fark ettim. "Arabadan eve girene kadar hastalanmana o mesafe bile yeter. İçeride biraz olsun ısındın, dışarıda hala bardaktan boşalırcasına yağmur yağıyor, soğuk havayı saymıyorum bile. Tekrar ıslanıp hastalanmanı istemem."

Şemsiyeyi sıkıca kavrayıp ona son bir kez baktım. "Teşekkür ederim Umut. Her şey için."

"Dikkat et kendine, Gece."

Kapıyı açıp kendimi kasım ayının o ıslak ayazına bıraktım. Şemsiyeyi hızla üzerime açıp apartman kapısına doğru adımlarken, arkamda çalışan arabanın farları yolumu aydınlatıyordu. Anahtarı cebimden çıkarıp dış kapıyı açtım ve içeri girmeden hemen önce arkama döndüm.

Umut, hala gitmemişti. Arabanın camından beni izliyor, güvende olduğumdan emin olmak istiyor gibiydi sanki. Göz göze geldiğimizde hafifçe başını salladı. Ben apartmanın sıcak koridoruna adım atıp kapıyı arkamdan kapattığımda, dışarıda arabanın yavaşça hareket eden motor sesini duydum.

Merdivenleri çıkarken, sol bileğimdeki saate kaydı bakışlarım iki yıl boyunca olduğu gibi mat siyah olmasını bekledim ama görüntü beklediğimden çok uzaktı.

Ekranından hafif bir yeşil ışık yayılıyordu.

Derin bir nefes alıp birkaç saniyeliğine gözlerimi kapattım.

"Benden başka kimsenin olmadığı apartman boşluğunda ruh eşimi buldun demek."

Başımı olumsuz anlamda iki yana salladım.

"Bu saati almamalıydım, yardımından çok zararı dokundu resmen bana."

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları