HUDUTSUZ YEMİN
Bölüm 1•
1. BÖLÜM — GERİ DÖNÜŞ
Tema:
TRABZON
Karadeniz'in dalgaları kıyıya öfkeyle vuruyordu. Dağların üzerine çöken sis, yemyeşil yamaçları örtmüş; aralıklarla yağan yağmur, sahil yolundaki araçların camlarında iz bırakmıştı.
Trabzon'da hava yine bildiği gibiydi.
Biraz güneş, biraz yağmur, biraz da insanın içine işleyen rüzgâr...
Sahil yolunda ilerleyen siyah araç, şehir merkezinden uzaklaşarak dar sokaklara yöneldi. Arka koltukta oturan genç kadın, başını cama yaslamış dışarıyı izliyordu.
Leya Karaca.
Yıllar sonra doğduğu şehre dönüyordu.
Önünden geçen sokaklar, binalar ve dükkânlar hafızasında bir şeyleri canlandırıyordu. Çocukluğunun geçtiği mahalleler hâlâ oradaydı. Sahil, eski taş evler, dar yollar...
Ama kendisi artık o yıllardaki küçük kız değildi.
Üniversiteyi bitirmiş, hukuk alanında önemli bir yer edinmiş ve ülkenin en başarılı avukatlarından biri olmuştu. Şimdi ise mesleğini doğduğu şehirde sürdürmeye karar vermişti.
Şoförün sesi düşüncelerini böldü.
“Hanımefendi, konağa gelduk.”
Leya gözlerini ön cama çevirdi.
“Teşekkür ederim.”
Çantasını alıp arabadan indiğinde karşısında duran büyük taş konağa baktı. Yüksek duvarları, geniş bahçesi ve ahşap kapısıyla yıllardır hafızasında taşıdığı ev, bütün ihtişamıyla karşısındaydı.
Kapının önünde annesi bekliyordu.
Emine Karaca, kızını görür görmez yüzünde kocaman bir gülümsemeyle ona doğru yürüdü.
“Leya'm!”
“Anne!”
Anne kız birbirlerine sarıldılar.
Emine kızının saçlarını okşayıp yüzünü iki avucunun arasına aldı.
“Ula, ne kadar özlemişum seni! Gel bakayım, bi yüzüne bakayım.”
Leya gülümsedi.
“Ben de seni çok özledim.”
“Zayıflamışsun sen. Orada kendine hiç bakmadun mi?”
“Anne, daha ilk dakikadan başladın.”
“Başlamayacağum da ne yapacağum ha? Kızım yıllar sonra eve dönmüş.”
Leya gülerek annesine yeniden sarıldı.
Tam o sırada konağın kapısı açıldı.
“Aba!”
İpek merdivenlerden hızla inerken arkasından Yaman da göründü.
Leya kollarını açtı.
“İpek!”
Küçük kız kendini ablasının kollarına bıraktı.
“Çok geç geldun!”
Leya kaşlarını kaldırdı.
“Özledin mi beni?”
“Çok!”
“Ben de seni çok özledim.”
İpek ablasına biraz daha sıkı sarıldı.
Ardından Yaman yaklaştı. Ellerini cebine sokmuş, onları izliyordu.
Leya kardeşine baktı.
“Sen de mi hoş geldin demeyeceksin?”
“Hoş geldin aba.”
“Bu kadar mı?”
“Ne diyeyim? Özledum işte senu.”
Leya gülümseyerek kollarını açtı.
“Gel bakalım.”
Yaman da ablasına sarıldı.
“Bir daha bu kadar geç gelme da.”
“Merak etme, artık buradayım.”
Yaman başını salladı.
“İnşallah sözünde durursun.”
Emine kapıya doğru döndü.
“Haydi, daha ne bekleyisun? Kız yol gelmuş. İçeri geçun de bi soluk alsun.”
Leya gülerek başını salladı.
“Tamam anne, geliyoruz.”
KARACA KONAĞI
Leya salona girdiğinde ilk işi etrafına bakmak oldu.
Büyük ahşap masa, duvardaki aile fotoğrafları, yıllardır aynı yerde duran saat...
Her şey bıraktığı gibiydi.
Çantasını koltuğa bırakıp pencereye yaklaştı. Bahçenin ötesinde uzanan yeşil yamaçları görünce derin bir nefes aldı.
Emine mutfaktan seslendi.
“Kızım, gel da bi şeyler ye. Yol boyunca aç kalmışsundur.”
“Anne, uçakta yemek yedim.”
“Uçaktaki yemek yemek mu? Allah aşkına ben sana güzelcene sofra hazırladum.”
Yaman koltuğa oturup güldü.
“Aba, annem sen gelmeden beri mutfaktan çıkmadu. Bi itiraz etme yiyesun. ”
Leya kardeşine döndü.
“Sen de mi annemden taraf oldun?”
“Ben karnımu doyuran taraftayum.”
İpek kahkaha attı.
Emine elindeki tabaklarla salona geldi.
“Yaman, senin ağzun hiç durmayi ha!”
“Ne dedum anne?”
“Bir şey demedun, otur da yemeğini ye.”
Leya masaya otururken gözleri duvardaki aile fotoğrafına takıldı.
Fotoğrafta babası da vardı.
Gülümsemesi yavaşça silindi.
Emine kızının baktığı yeri fark edince onun yanına oturdu.
“Ne oldi kızım?”
Leya gözlerini fotoğraftan ayırmadan konuştu.
“Babamdan haber var mı?”
Masadaki hareketlilik bir anda durdu.
Yaman çatalını bıraktı. İpek annesine baktı.
Emine derin bir nefes aldı.
“Durumu aynidur kızım. Avukatıyla konuşulmuş, yakında çıkacağu söyleniyur.”
Leya başını salladı.
“Ne zaman?”
“Kesin bi şey demeduler daha.”
“Anladım.”
Yaman araya girdi.
“Sen şimdi bunları düşünme aba. Daha yeni geldun.”
Leya kardeşine döndü.
“Düşünmemekle olmuyor Yaman.”
“Biliyrum ama bugünlük kafanı dinle bari.”
Emine kızının elini tuttu.
“Önce bi yerleş. Gerisini sonra konuşuruz.”
Leya annesine baktı.
Onun bir şeylerden endişelendiğini hissediyordu.
Fakat şimdilik üzerine gitmedi.
YANMAZ KONAĞI
Şehrin başka bir köşesinde, yüksek taş duvarların ardında bulunan Yanmaz Konağı'nda sabahın hareketliliği devam ediyordu.
Bahçeye giren siyah araç durdu.
Yağız Yanmaz kapıyı açıp dışarı çıktı. Üzerindeki koyu renk gömleğin kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı.
Bahçedeki adamlar onu gördüklerinde selam verdi.
“Günaydun Yağız Bey.”
Yağız başıyla karşılık vererek merdivenlere yöneldi.
“Yağız!”
Elif'in sesiyle durdu.
Kız kardeşi konağın kapısında bekliyordu.
“Ne oldu?”
“Sabah beri seni bekleyirum.”
“Bir şey mu var?”
“Her zaman bi şey olması mı lazum? İnsan kardeşine de vakit ayırur.”
Yağız kısa bir nefes verdi.
“İşim var Elif.”
“Senin işin hiç bitmeyii zaten.”
“Akşama konuşuruz.”
Elif gözlerini devirdi.
“Dün de öyle dedun.”
Yağız bu kez dönüp kardeşine baktı.
“Akşama konuşacağuz dedum. Konuşacağuz.”
“Peki, göreceğuk.”
Yağız hafifçe gülümsedi ve içeri girdi.
Salonda masanın çevresinde bekleyen adamlarını gördü. Masanın üzerinde birkaç dosya vardı.
“Ne oldu?”
Adamlarından biri önündeki dosyayı uzattı.
“Şehirde bazı hareketlilikler başlamuş.”
Yağız dosyayı açıp göz gezdirdi.
“Ne hareketliliğu?”
“Karaca tarafında.”
Yağız'ın bakışları dosyadan ayrıldı.
“Karacalar ne yapmuş?”
“Şimdilik önemli bi şey yok. Ama Leya Karaca şehre dönmüş.”
Yağız dosyayı kapattı.
“Leya Karaca kim?”
“Karaca ailesinin kızı. Yıllardır şehir dışındaymuş. Bugün konağa gelmuş.”
Yağız sandalyesine yaslandı.
“İyi, dönmüşse dönmüş. Beni ne ilgilendirur?”
Adam başını hafifçe eğdi.
“Bilgin olsun istedum.”
Yağız dosyayı masaya bıraktı.
“Karaca ailesinin her hareketini takip etmek zorunda değilsunuz. Ama bizim tarafı ilgilendiren bi şey olursa haberim olsun.”
“Anlaşıldu.”
Yağız yeniden dosyaya döndü.
Karaca ailesi onun için geçmişten kalan kapanmamış bir hesaptı.
Yıllardır süren düşmanlık, iki ailenin de hayatına işlemişti. Bu şehirde Yanmazların adı geçtiğinde Karacalar, Karacaların adı geçtiğinde Yanmazlar hatırlanırdı.
Yağız ise bu düşmanlığın sona ermesi için hiçbir sebep görmüyordu.
KARACA KONAĞI — AKŞAM
Akşam yemeği için herkes masanın etrafında toplanmıştı.
İpek okulda yaşadığı bir olayı anlatıyor, Yaman ise arada sözünü keserek onunla uğraşıyordu.
“Yaman, sözümü kesme da!”
“E sen de bitiremeyisun ki.”
“Anne!”
Emine başını iki yana salladı.
“İkiniz de bi susun da yemek yiyelum.”
Leya gülümseyerek kardeşlerini izliyordu.
“Hiç değişmemişsiniz.”
Yaman çatalını tabağına bıraktı.
“Sen de bizi unutup gittun aba. Kaç sene oldu, haberun var mi?”
“Unutmadım. Sadece uzak kaldım.”
“Uzak kaldun da biz buradayduk.”
Leya kardeşine baktı.
“Biliyorum Yaman.”
Emine kızının tabağına yemek koydu.
“Al kızım, şundan da ye.”
“Anne, tabağım dolu zaten.”
“Dolu olsa ne olucak? Biraz daha ye.”
Leya gülerek başını eğdi.
“Peki, sen kazandın.”
Bir süre sonra Yaman yeniden konuştu.
“Aba, yarın ne yapacaksun?”
“Önce biraz dinlenirim. Sonra büro için yer bakacağım.”
Emine şaşkınlıkla kızına döndü.
“Büro mu açacaksun?”
“Evet. Artık burada çalışmak istiyorum.”
“İyi düşünmüşsun kızım. Bizim de burada sana ihtiyacumuz var.”
Leya annesine gülümsedi.
“Ben de burada olmak istiyorum.”
İpek hemen araya girdi.
“Yani artık hep bizimle misun?”
“Evet. Artık buradayım.”
İpek sevinçle gülümsedi.
Emine kızının elini tuttu.
“İnşallah her şey gönlünce olur.”
Leya annesine baktı.
“Olacak anne.”
Dışarıda yağmur şiddetlenmişti.
Karadeniz'in rüzgârı konağın pencerelerine vururken Leya, yıllar sonra döndüğü evinde kendisini bekleyen hayatın nasıl olacağını henüz bilmiyordu.
Bilmediği bir başka şey daha vardı.
Bu şehirde bazı yollar insanı yalnızca evine değil, hiç beklemediği bir kadere de çıkarırdı.
Ve onun yolu, çok yakında bir Yanmaz'la kesişecekti.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları