HUDUTSUZ YEMİN

Bölüm 2•

2. BÖLÜM — İLK KARŞILAŞMA

Tema:
KARACA KONAĞI — SABAH

Güneş, bulutların arasından kendini göstermeye çalışırken Karaca Konağı'nda sabah telaşı çoktan başlamıştı.

Leya, merdivenlerden inerken telefonuyla ilgileniyordu. Saçlarını açık bırakmış, üzerine krem rengi bir gömlek ve siyah kumaş pantolon giymişti.

Mutfağa girdiğinde annesi çoktan kahvaltı sofrasını hazırlamıştı.

“Günaydın.”

Emine kızına döndü.

“Günaydın kızım. Gel da, kahvaltun soğumadan otur.”

Leya sandalyesine oturdu.

“Yaman nerede?”

“Daha odasındadur. Kalkar şimdu.”

Tam o sırada Yaman, saçlarını eliyle düzeltmeye çalışarak mutfağa girdi.

“Günaydun.”

Leya kardeşine baktı.

“Bu saatte mi kalkılır?”

Yaman karşısına oturdu.

“Daha sabahun köründeyiz aba.”

“Benim işlerim var, senin gibi bütün gün uyuyamam.”

“Daha dün geldun, bugün de büro peşine düşmüşsun.”

“Birilerinin çalışması gerekiyor.”

Emine gülerek araya girdi.

“İkiniz de sabah sabah başlamayun da kahvaltunuzu edin.”

Yaman ekmeğinden bir parça kopardı.

“Aba, büro için bugün de bakacak misun?”

“Evet. Dün birkaç yer buldum ama içime sinmedi.”

“İstersen ben de geleyum.”

“Senin okulun var.”

“Öğleden sonra. Sabah senunle gelebilurum.”

Leya gülümsedi.

“Olur. Hem biraz Trabzon'u da gezmiş olurum.”

Yaman başını salladı.

“İyi. O zaman kahvaltudan sonra çıkaruz.”

Emine kızının tabağına birkaç parça daha yiyecek koydu.

“Sen önce şundan ye. Aç karnuna büro müro bakamazsun.”

Leya annesine bakıp güldü.

“Anne, seninle anlaşmamız zor olacak.”

“Benimle anlaşmak kolaydur. Dediğumi yapacaksun.”

Yaman kahkaha attı.

“Geçmiş olsun aba. Burada söz hakkun yok.”

YANMAZ KONAĞI

Yanmaz Konağı'nın bahçesinde birkaç adam kendi arasında konuşurken Elif merdivenlerden indi.

Üzerinde kot pantolon ve beyaz bir bluz vardı. Saçlarını dağınık bir topuz yapmıştı.

Salona girip etrafına bakındı.

“Yağız nerde?”

Mutfaktaki çalışanlardan biri cevap verdi.

“Beyefendu çalışma odasında Elif Hanum.”

Elif başını sallayıp merdivenlere yöneldi.

Kapıyı çalmadan içeri girdi.

Yağız masasında oturmuş telefonla konuşuyordu.

“Tamam, öğleden sonra görüşürüz. Evraklaru da hazur edun.”

Telefonu kapatıp kardeşine baktı.

“Hayırdur, sabah sabah ne istiyisun?”

Elif karşısındaki koltuğa oturdu.

“Bugün benimle dışaru çıkacaksun.”

“Çıkamayacağum.”

“Daha ne isteduğumi söylemedum.”

“Ne isteyeceğun bellu zaten.”

Elif dudaklarını büzdü.

“Abi ya!”

Yağız gülmemek için kendini tuttu.

“Ne oldi?”

“Seninle vakit geçirmek istiyrum. Çok mu şey istiyrum?”

Yağız sandalyesinden kalkıp kardeşinin yanına geldi.

“Ula, sabah beri beni beklediğini biliyrum. Biraz kızdıralum deduk, hemen suratunu astun.”

Elif gözlerini kıstı.

“Demek bilerek yaptun?”

Yağız omuz silkti.

“Ne yapayım? Her deduğuni hemen kabul edersem şımarırsun.”

“Ben zaten şımarığum.”

Yağız kahkaha attı.

“Onu söylemene gerek yok, biliyrum.”

Elif koltuğun yastığını alıp abisine fırlattı.

“Çok sinir bozucusun!”

Yağız yastığı havada yakalayıp koltuğa bıraktı.

“Haydi, hazırlan. Öğleden önce işimu halleder, sonra senu istediğun yere götürürüm.”

Elif'in yüzü hemen aydınlandı.

“Gerçekten mi da?”

“Yok, yine kandırayrum seni.”

“ABİİ!”

Yağız gülerek odadan çıktı.

Elif arkasından seslendi.

“Bir de yemek ısmarlayacaksun!”

Yağız merdivenlerden inerken cevap verdi.

“Başka emrun var mi prenses?”

Elif gülümseyerek arkasına yaslandı.

Leya ve Yaman, kahvaltının ardından konağın önünden ayrılmıştı.

Yaman aracı kullanırken Leya telefonundan büro ilanlarına bakıyordu.

“Şurada bir yer varmış.”

Telefonu kardeşine uzattı.

Yaman ekrana göz gezdirdi.

“Burası fena değildur. Merkeze de yakun.”

“Gidelim bakalım.”

Bir süre sonra araç, eski binaların sıralandığı bir sokağa girdi.

Yaman arabayı yol kenarına çekti.

“Gelduk.”

Leya çantasını alıp araçtan indi.

Karşısındaki binayı dikkatlice inceledi.

“Dışarıdan biraz eski görünüyor.”

“İçini görmeden karar verme aba.”

“Tamam, hadi.”

İkisi birlikte binaya girdi.

Kapıda onları karşılayan emlakçı, güler yüzle selam verdi.

“Hoş geldunuz. Buyurun, sizu bekliyordum.”

Leya elini uzattı.

“Merhaba. Dün telefonda konuşmuştuk.”

“Evet, Leya Hanım. Gelun, büroyu göstereyum.”

Üst kata çıktılar.

Büro oldukça genişti. Büyük pencereleri, iki ayrı odası ve küçük bir bekleme alanı vardı.

Leya odaları tek tek gezdi.

“Burası güzelmiş.”

Emlakçı gülümsedi.

“İstersenuz birkaç küçük düzenlemeyle çok güzel olur.”

Leya pencereye yaklaştı.

“Sanırım aradığım yer burası.”

Yaman da odanın ortasında dolaşıyordu.

“Bence de güzeldyr. Hem ulaşumi da kolay.”

Leya emlakçıya döndü.

“Şartları konuşabiliriz.”

 YANMAZ KONAĞI 

Yağız, çalışma odasında önündeki dosyaları inceliyordu.

Kapı hafifçe tıklandı.

“Gir.”

İçeri giren adam elindeki evrakları masaya bıraktı.

“Yağız Bey, şehirdeki son gelişmeleri getirdum.”

Yağız dosyayı açtı.

“Anlat bakalum.”

“Karaca ailesinin kızı büro için yer tutmuş. Şehir merkezinde bir yer bulmuş.”

Yağız dosyadan başını kaldırdı.

“Leya Karaca mu?”

“Evet.”

Yağız dosyayı kapatıp masaya bıraktı.

“Daha dün gelmişti. Bugün de iş kurmaya başlamuş.”

“Şehirde kalıcı olacak gibi görünüyor.”

“Bırakın ne yaparsa yapsın. Bizimle işi olmadığı sürece umurumda değil.”

“Anlaşıldu.”

Adam odadan çıkarken Yağız yeniden evraklarına döndü.

Leya ve Yaman, büro işlemlerini tamamladıktan sonra binadan çıktılar.

Leya elindeki evrakları çantasına yerleştirdi.

“Sonunda!”

Yaman gülümsedi.

“Hayirli olsun aba.”

“Teşekkür ederim. Şimdi bir kahve hak ettik.”

“Ben de onu diyecektum.”

Yakındaki kafeye doğru yürümeye başladılar.

Yaman'ın telefonu çaldığında durdu.

Ekrana bakıp yüzünü buruşturdu.

“Kim?” diye sordu Leya.

“İpek.”

Telefonu açtı.

“Ne oldi?”

İpek'in sesi karşı taraftan duyuluyordu.

“Yaman, annem seni sorayi. Neredesun?”

“Dışarıdayum.”

“Ne zaman geleceksun?”

“Birazdan.”

“Bana gelirken çikolata alur musun?”

Yaman gözlerini devirdi.

“Başka emrun var mi prenses?”

“Bir de dondurma!”

“Tamam, kapat da işim var.”

Telefonu kapatınca Leya güldü.

“İpek seni iyi kullanıyor.”

“Sen de hiç yardım etmeyisun.”

“Ben karışmam.”

Yaman başını salladı.

“Ula, ikiniz bir olup beni bitireceksunuz.”

Leya kahkaha atarak karşıya geçmek için adım attı.

Tam o sırada sokağın köşesinden hızla dönen siyah bir araç önünde durdu.

Fren sesiyle irkilen Leya olduğu yerde kaldı.

Aracın kapısı açıldı.

Yağız Yanmaz sinirli adımlarla dışarı çıktı.

“Önüne bakmayı bilmey misun?”

Leya şaşkınlıkla ona döndü.

“Pardon?”

“Yolun ortasuna böyle çıkulmaz!”

Leya kaşlarını kaldırdı.

“Öncelikle burası yaya geçidi. İkincisi, biraz daha dikkatli araç kullanmanızı öneririm.”

Yağız ellerini beline koydu.

“Ne diyisun sen?”

“Gayet açık konuşuyorum. Biraz daha dikkatli olursanız kimseyle böyle tartışmak zorunda kalmazsınız.”

Yağız birkaç saniye onu süzdü.

“Trabzon'a yeni geldun galiba.”

“Bunun konuyla ne ilgisi var?”

“Buralarda yolları öğrenmeden ortalığa dalmayacaksun.”

Leya kollarını göğsünde birleştirdi.

“Merak etmeyin, yolları öğrenirim. Siz de trafik kurallarını öğrenin. Böylece ikimiz de kendimizi geliştirmiş oluruz.”

Yağız cevap vereceği sırada arkalarından Yaman'ın sesi duyuldu.

“Aba!”

Yaman hızla yanlarına geldi.

“Ne oldi burada?”

Yağız, Yaman'ı görünce bakışlarını ona çevirdi.

“Tanıyor musun bu kızı?”

Yaman şaşkınlıkla ablasına baktı.

“Tanıyrum. Benim abam.”

Yağız'ın kaşları hafifçe kalktı.

“Ablan mı?”

“Hee nolmuş ula.”

Bir anlık sessizlik oldu.

Yağız'ın bakışları yeniden Leya'ya döndü.

“Demek Karacaların kızı sensun.”

Leya gözlerini kıstı.

“Bir sakıncası mı var?”

Yağız hafifçe gülümsedi.

“Henüz karar vermedum.”

Leya da aynı ifadeyle karşılık verdi.

“Kararınızı beklemiyordum zaten.”

Yaman araya girdi.

“Yağız, bir şey mi oldi da?”

“Yok. Ablanla tanışıyorduk.”

Leya hemen karşılık verdi.

“Tanışmadık. Tartıştık.”

Yağız gülümsemesini gizleyemedi.

“Arada pek fark yok.”

“Bence var.”

Yağız aracının kapısını açtı.

“Daha çok karşılaşacağuz gibi , Leya Hanum.”

Leya hiç düşünmeden cevap verdi.

“Umarım karşılaşmayız.”

Yağız gülümseyerek başını salladı.

“Göreceğuz.”

Aracına binip uzaklaştı.

Leya arkasından bakarken derin bir nefes verdi.

“Bu kimdi şimdi?”

Yaman ablasına döndü.

“Yağuz Yanmaz.”

Leya'nın yüzündeki ifade değişti.

“Yanmaz mı?”

“Evet.”

“Harika.”

Yaman güldü.

“Ne oldi? Daha şimdiden anlaşamadınız mı?”

Leya yürümeye başladı.

“Anlaşmak gibi bir niyetim yok.”

Yaman kahkaha atarak peşinden gitti.

“Ula, sen daha yeni geldun. Başımıza iş açacağun belli oldi!”

YANMAZ KONAĞI 

Yağız konağa döndüğünde Elif salonda oturmuş telefonuyla ilgileniyordu.

“Ne oldi, hâlâ bana mı kızgunsun?”

Elif başını kaldırmadan cevap verdi.

“Sana niye kızayum ki? Sen zaten kardeşine vakit ayurmayacak kadar meşgulsun da.”

Yağız gülümseyerek yanına oturdu.

“Ula, sabah seni biraz kızdırdık diye hâlâ söyleney misun?”

Elif ona döndü.

“Biraz mı? Bütün gün senu bekledum!”

“E iyi etmişsun. Bak, sonunda geldum.”

“Seninle konuşmiyrum.”

Yağız kardeşinin omzuna kolunu attı.

“Haydi bakalum, ne istiyisun benden? Söyle de gönlünü alayum.”

Elif istemsizce gülümsedi.

“Dışaru çıkacağuz.”

“Başka emrin var mi?”

“Yemek de ısmarlayacaksun.”

Yağız kahkaha attı.

“Sen beni cüzdan niyetine mi seviyisun?”

“Biraz.”

“Allah sabir versun bana!”

Elif yeniden gülmeye başladı.

Yağız kardeşinin saçlarını karıştırdı.

“Haydi hazurlan. Akşam seni istediğun yere götüreyum.”

Elif sevinçle ayağa kalktı.

“Tamam! Bir de Nisa'yı çağırabilir miyum?”

“Çağır da kimi çağurursan çağır.”

“En iyi abisin!”

Yağız başını iki yana salladı.

“Az önce konuşmiyordun benimle.”

“Fikrimu değiştirdum.”

“Çok hızlı değişiyisun.”

Elif kahkaha atarak odasına çıktı.

Yağız ise koltuğa yaslanıp telefonunu kontrol etti.

KARACA KONAĞI

Leya, odasında yeni bürosuyla ilgili belgeleri inceliyordu.

Telefonu çaldığında ekranda Yaman'ın ismini gördü.

“Alo?”

“Aba, büro işlerini hallettun mu?”

“Evet. Yarın birkaç eşya bakacağım. Sonra da düzenlemelere başlayacağım.”

“İyi etmişsun. Hayirli olsun tekrardan.”

“Teşekkür ederim.”

Yaman bir süre sustuktan sonra konuştu.

“Bu arada bugün karşılaştuğun adamı tanımadun, değil mi?”

“Hayır. Tanımıyorum. Ama pek hoş biri olmadığı kesin.”

Yaman güldü.

“Yağız Yanmaz'dan bahsediyisun. Herkesle iyi anlaşmasını bekleme.”

Leya sandalyesine yaslandı.

“Benim de herkesle anlaşmak gibi bir zorunluluğum yok.”

“Onu gördüm zaten.”

“İyi geceler Yaman.”

“İyi geceler aba.”

Leya telefonu kapatıp masanın üzerindeki dosyaya uzandı.

Dosyanın kapağında büyük harflerle yazan soyadına baktı.

KARACA.

Yıllar sonra döndüğü şehirde onu bekleyen çok şey vardı.

Eski düşmanlıklar, yarım kalmış hesaplar ve henüz tanımadığı insanlar...

Üstelik bunların arasında, karşısına çıktığı ilk günden beri sinirini bozan bir Yanmaz da vardı.

Leya henüz bilmiyordu.

Yağız Yanmaz'la yolları yalnızca bir kez kesişmeyecekti.

Çünkü bazı karşılaşmalar tesadüf değildi.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları