KARANLIĞIN MİRASI 1. DOLUNAYIN LANETİ
Bölüm 1•
BÖLÜM 1 – KAMPTAKİ KURT
Tema:
Ormanın derinliklerinde, ateşin çıtırtıları arasında gecenin sessizliği yankılanıyordu. On gündür bu kampta, arkadaşlarımla beraber doğanın ortasında yaşıyorduk. Gündüzleri yürüyüş, yüzme, oyun… geceleri ise ateş başında sohbet ve hikâyeler. Her şey sıradan, huzurlu görünüyordu. Ta ki o geceye kadar.
Gökyüzü bulutsuzdu, yıldızlar pırıl pırıl parlıyordu. Fakat en çok dikkatimi çeken şey, gökyüzünde asılı duran dolunaydı. Normalden daha büyük ve daha parlak görünüyordu. O an içimde garip bir his belirdi; sanki ormanın derinliklerinde görünmeyen gözler bana bakıyordu.
Bir hışırtı duydum. Önce rüzgâr sandım, ama hayır… bu çok daha ağır, çok daha bilinçli bir hareketti. Çalıların arasından sarı parlayan iki göz bana doğru bakıyordu. Kalbim hızla atmaya başladı. Ayağa kalktım, gözlerimi kısmış halde dikkatle izlemeye başladım.
Sonra gördüm onu.
Bir kurt…
Ama bildiğimiz kurtlara benzemiyordu. Boyu daha uzundu, adımları daha bilinçliydi. Gözlerindeki bakış beni ürkütmekten çok büyülüyordu. Neden bilmem, kaçmak yerine onu takip etmek istedim. İçimde bir dürtü vardı: Sanki bu karşılaşma tesadüf değildi.
Sessizce çadırların arasından sıyrıldım, arkadaşlarımı uyandırmadım. Ayağımın altındaki dallar çıtırdadıkça, kurt ileride duruyor, sonra birkaç adım atıyor, sonra yine durup bana bakıyordu. Adeta beni çağırıyordu.
Ama bir anda kayboldu. Çalılıkların ardına geçtiğinde izini tamamen kaybettim. Telaşla sağa sola baktım ama yoktu. Tam o sırada omzumda bir el hissettim.
“Keven, burada ne yapıyorsun?” dedi arkadaşım.
Korkuyla irkildim. “Bir kurt gördüm!” dedim.
Arkadaşım gülüp omzuma vurdu. “Hadi oradan. Sen de fazla korku filmi izliyorsun.”
Ama ben ciddiydim. O gözleri kendi gözlerimle görmüştüm. İçimden bir ses, bunun sıradan bir kurt olmadığını söylüyordu.
O gece çadırlara döndük. Dolunay gökyüzünde parlıyordu, ben ise uyuyamıyordum. Arkadaşım çoktan uyumuştu. İçimden geçenleri ona anlatmak istedim ama faydasızdı. Gözlerimi kapatıp biraz uyumaya çalıştım.
Sabah olduğunda, arkadaşım şaşkın bir yüz ifadesiyle bana baktı.
“Keven… ben dün akşamı hiç hatırlamıyorum.”
Bir an donakaldım. “Nasıl yani?” dedim.
Omuz silkti. “Hiçbir şey yok aklımda. Çadırda mıyım, ateş başında mıyım, hatırlamıyorum.”
Bunu duyunca içimden geçen ilk şey şuydu: Belki vitamin eksikliğindendir, B12 falan düşüktür. Ama içimdeki kuşku gitgide büyüyordu. O kurt ve arkadaşımın hafıza kaybı arasında bir bağlantı olmalıydı.
O günden sonra içime bir kurt düştü. Güvendiğim tek kişi vardı: Enid. Ona olanları anlattım. O da en az benim kadar meraklıydı. Birlikte bir plan yaptık.
Gece olduğunda, çadırların arasından sessizce ayrıldık. Amacımız arkadaşımı gözlemlemekti. Belki gerçekten bir şeyler oluyordu, belki de ben sadece kuruntu yapıyordum. Ama içimdeki ses asla yanılmadığımı söylüyordu.
Saat gece iki civarıydı. Enid, arkadaşımın çadırına sessizce yaklaştı. Ben uzaktan izliyordum. Elinde küçük bir fener vardı. Çadırın içine baktığında yüzündeki ifadeyi göremedim ama biraz sonra bana döndü. Başını iki yana salladı. “İçeride” dedi fısıltıyla.
Derin bir nefes aldım. Belki de gerçekten bir şey yoktu. Belki sadece fazla hayal gücü…
Ama sabah olduğunda her şey değişti.
Çadırların arasında koşuşturan sesler duydum. İnsanlar panik halindeydi. “Enid nefes almıyor!” diye bir bağırış geldi kulağıma. Donakaldım. Kalbim duracak gibi oldu. Koşarak Enid’in çadırına gittim. Gerçekten de yerde hareketsiz yatıyordu.
Hemen ambulans çağrıldı. İçimde büyük bir pişmanlık vardı. Onu oraya tek başına göndermemeliydim. Eğer bir şey gördüyse, belki de ona zarar vermişlerdi. Suçluluk duygusu içimi kemiriyordu.
Enid günlerce komada kaldı. Ben ise her gün hastaneye gidip onun uyanmasını bekledim. İçimde büyüyen intikam ateşi beni tüketiyordu. Kim ya da ne Enid’e zarar verdiyse, bedelini ödeyecekti.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları