KARANLIĞIN MİRASI 1. DOLUNAYIN LANETİ

Bölüm 2•

BÖLÜM 2: ENİD’İN UYANIŞI VE İLK İPUÇLARI

Tema:

Enid’in komada geçen iki günü, bana aylar gibi gelmişti. Hastane odasının soğuk floresan ışıkları altında, onun elini sıkıca tutarak sabahladım. Her makine sesi, her bipleyiş, kalbime işleyen bir hançer gibiydi. O benim tek dostumdu. Eğer gözlerini bir daha açmazsa, içimdeki karanlık beni tamamen yutacaktı.
Üçüncü günün sabahı, hemşire odadan çıkarken gözlerime umutla baktı. “Hastanız gözlerini oynatmaya başladı.”
Koşar adımlarla Enid’in yanına gittim. Dudakları hafifçe kıpırdadı, göz kapakları titredi ve sonunda gözlerini açtı. O an dünyam yeniden ışığa kavuşmuş gibiydi.
“Enid…” dedim kısık bir sesle, boğazım düğümlenmişti.
Yavaşça bana baktı. Sesi kısık ama netti: “Keven…”
O an gözlerim doldu. Yavaşça doğrulmaya çalıştı, ama güçsüzdü. Onu yatakta sabit tutmaya çalıştım.
“Ne oldu sana?” diye sordum. “O gece… neden bayıldın?”
Gözleri bir anda korkuyla büyüdü. Dudakları titredi. “Bir canavar gördüm,” dedi. “Koca kocaman gözleri vardı… gölgelerin arasından bana bakıyordu. Sonra… başım döndü, nefes alamadım. Ve… bayıldım.”
Tüylerim diken diken oldu. “Canavar mı?” diye fısıldadım.
Başını salladı. “Ama bana saldırmadı… Sanki sadece bakıp geçip gitti.”
Bu, gördüğüm kurtla aynı davranıştı. Bana da saldırmamıştı. İçimdeki kuşku gitgide büyüyordu.
Enid biraz daha toparlandıktan sonra, hastaneden taburcu oldu. Onunla birlikte tekrar kampa döndük. Ama artık her şey değişmişti. Geceleri tek başıma yürüyemiyor, dolunaya bakmaya bile cesaret edemiyordum.
Bir gece Enid çadırına girmişti, ben de dışarıda nöbet tutuyordum. Sessizlik içinde kulak kesildim. Bir süre sonra çadırdan hışırdayan bir ses geldi. Ayağa fırladım. İçeri baktığımda Enid yoktu.
Panikledim. Çadırın önüne çıktığımda, yerde baygın yatıyordu. Hemen kollarından tutup içeri çektim. Nefes alıyordu. Yavaşça gözlerini açtı.
“İyi misin?” diye sordum.
Derin bir nefes aldı. “İyiyim…” dedi, sonra gözlerini kaçırarak ekledi: “Ben çıktım dışarı.”
Kaşlarımı çattım. “Neden?”
Başını eğdi. “Bir şey… beni çağırıyordu. Sanki biri fısıldıyordu. Dayanamadım, çıktım. Ama sonra… başım döndü ve bayıldım.”
Bunu duyunca beynimde soru işaretleri çoğaldı. Kim ya da ne, Enid’i dışarı çağırıyordu?
O sırada çadırın önüne bir adam geldi. Kampa yeni katılanlardan biriydi. Tıp okuduğunu duymuştum. Hemen ona seslendim: “Enid sık sık bayılıyor. Bir fikrin var mı?”
Adam kaşlarını çattı, Enid’e dikkatlice baktı. Nabzını kontrol etti, gözlerini inceledi. Sonunda başını iki yana salladı. “Tıbbi olarak açıklayabileceğim bir şey yok. Gayet sağlıklı görünüyor.”
Bu cevap beni daha da şüpheye düşürdü. Adam çadırına döndüğünde, Enid’le baş başa kaldım. Gözlerimizin içine baktık. O anda sessizce karar verdik: Bu gizemi çözmek zorundaydık.
Günler geçti. Birlikte araştırmalar yaptık. Bitkilerden, çeşitli malzemelerden bir sıvı ürettik. Bu sıvının, kurt adamı bizden uzak tutacağına inandık. Kokusu keskin ve ağırdı. Enid “Bunu yanında taşırsan yaklaşamaz” dedi. Ona güveniyordum.
Ama dolunaya bir gün kala, karavanıma girdiğimde şişeyi bulamadım.
Yerle bir oldum. Etrafa baktım, çantaları karıştırdım, gizli bölmeleri bile kontrol ettim. Ama yoktu.
O sırada Enid geldi. “Ne oldu Keven?” diye sordu.
Yutkundum. “Sıvı… kaybolmuş.”
Yüzüme şaşkınlıkla baktı. Sonra sessizleşti. Bir süre konuşmadı. Sonunda başını öne eğdi. “Belki de ben hata ettim…” dedi. “Bilmiyorum… belki de doğru değil bu yaptığımız.”
“Ne demek istiyorsun?” dedim.
Derin bir nefes aldı. “Bundan sonra yokum. Bu işten çekiliyorum.”
Sözleri içime hançer gibi saplandı. Tek dostum, tek destekçim… beni yarı yolda bırakıyordu. Onun gözlerinde bir kırgınlık, belki de korku vardı. Ama ben sadece terk edilmiş hissettim.
O an hiçbir şey söylemedim. İçimde kırgınlık büyüdü ama belli etmedim.
Enid gitti. Ve ben yalnız kaldım.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları