ATEŞLE BARUT

Bölüm 2•

​2. Bölüm: Ateşle Oynamak

Tema:
​Panodaki o lanet olası eşleşme listesine bakakalmışken, Rüzgar'ın o sakin ama sinir bozucu derecede özgüvenli sesini arkamda yeniden duydum.

​"Kötü bir rüya değil, Ela," dedi, omzumun üzerinden hafifçe eğilerek. Nefesi boynuma çarptığında istemsizce gerildim ama bunu ona belli etmemek için anında dikleştim. 

"Gerçek. Bir hafta boyunca bu kampüsün en büyük projesini birlikte sırtlayacağız."
​
Başımı sertçe ona çevirdim. "Seninle hiçbir şeyi sırtlamayacağım Rüzgar! Gidip hocayla konuşacağım, bu eşleşmenin yanlış olduğunu söyleyeceğim."
​
Rüzgar alayla güldü, koyu kahverengi gözlerinde parlayan o tehlikeli kıvılcım beni delirtmeye yetiyordu. 
"İyi şanslar o zaman, güzelim," dedi. "Çünkü listeler kilitlendi ve bu projeyi değiştirebilecek tek kişi dekan. 

Ve dekanın bizi neden eşleştirdiğini biliyor musun? Çünkü okulun en inatçı iki insanını bir araya getirip ortaya ne çıkacağını görmek istedi."

​Derin bir nefes aldım. Haklıydı; bu okulda dekanın kararlarını değiştirmek deveye hendek atlatmaktan daha zordu. 

Öfkeden parmaklarım uyuşmuştu ama pes etmek benim karakterimde yoktu. Eğer bu bir oyunsa, kurallarına göre oynar ve ona bu projeyi zehir ederdim.

​"Pekala," dedim, sesimi olabildiğince sakin ve buz gibi tutarak. "Birlikte çalışacağız. Ama tek bir şartla: Sınırlarımıza sadık kalacağız. Sadece projeyi bitireceğiz ve bir an önce yollarımız ayrılacak."

​Rüzgar’ın yüzündeki o alaycı sırıtış yavaşça silindi, yerine çok daha odaklanmış ve derin bir ifade geldi. Elini hafifçe çeneme doğru yaklaştıracak gibi olup son anda durdu; parmakları havada asılı kaldı.

​"Sınırlar ha?" diye fısıldadı, sesi bu defa pürüzlü ve kışkırtıcıydı. "Merak etme Ela... Ateşe ne kadar yaklaşabileceğini göreceğiz."

​Arkasını dönüp o havalı adımlarla uzaklaşırken, arkasından dik dik bakmaya devam ettim. İçimdeki o garip sızıyı, kalbimin normalden hızlı atan ritmini görmezden gelmeye çalışarak 
kendi kendime fısıldadım: Bu sadece bir proje. Yanmak yok.

​Ama o gün henüz başlamamıştı bile; asıl fırtına, akşam kütüphanenin arka masasında baş başa kaldığımızda kopacaktı.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

meryemsu
@meryemsu•1 hafta önce

aaaaay çok güzeldi