Ağanın Yazgısı

Bölüm 1•

Yeni Bir Başlangıç

Tema:
‎Bazı insanlar hayatınıza ansızın girer. Bazılarıysa hayatınızın tam ortasına yerleşir ve bir daha çıkmaz.
‎
‎Benim hikâyem de Boran'la böyle başladı.
‎
‎O gün başıma geleceklerden habersiz, kendi hâlimde yaşıyordum. Ne bir ağanın karısı olmayı planlamıştım ne de koca bir ailenin gelini olmayı...
‎
‎Boran hayatıma hiç beklemediğim bir anda girdi. İyi ya da kötü, bir şekilde hayatımda yer edindi. Üstelik bunu kendi isteğimle değil, biraz da zorla yaptı.
‎
‎Bir gün kendimi onunla evlenirken buldum. İşin içinde tehditler, mecburiyetler ve istemediğim kararlar vardı.
‎
‎Başta bu evliliğe gönlüm yoktu. Hatta Boran'a karşı içimde kocaman bir öfke vardı.
‎
‎Ama hayat işte...
‎
‎Her şey geride kaldı sanıyordum. Oysa bazı şeyler insanın peşini kolay kolay bırakmıyordu.
‎
‎Boran'la aynı evi paylaşmak bile başlı başına bir meseleydi. Onun kuralları, benim inatçılığım... Bir de bitmek bilmeyen atışmalarımız vardı.
‎
‎Üstelik Boran'ın ağalığı da cabasıydı. Evde herkes onun sözünü dinlerdi. Herkes hariç ben.
‎
‎Çünkü ben Boran'ın karısı olabilirdim ama onun her dediğini yapmak zorunda değildim.
‎
‎Ha, bir de kaynanam var. Dilan... Canım benim!
‎
‎Bir ben anlayamadım şu kadını. Bir iyi, bir kötü. Tamam, diyorum, sonunda anlaştık, bu iş oldu. Ertesi sabah bir bakıyorum, simsiyah gözleriyle karşıma geçmiş:
‎
‎"Gelin hanım!"
‎
‎Aman Allah'ım! Daha ne olduğunu anlamadan yine ne yaptım diye düşünmeye başlıyorum. Neyse, şimdi Dilan Hanım'ı konuşup da keyfimi bozmayacağım.
‎
‎Biraz da kendimi anlatayım. Canım, beni zaten tanıyorsunuz ama olsun, yine de anlatayım.
‎
‎Ben Naz. Mesleğim doktorluk. Kendi hâlinde, kendi ayakları üzerinde duran bir kadındım. Ta ki kendimi bir ağayla evli, koca bir ailenin içinde ve hiç alışık olmadığım bir hayatın ortasında bulana kadar.
‎
‎Şimdi düşününce bazen kendime soruyorum: Benim ne işim vardı bu kadar kalabalığın içinde?
‎
‎Ama ne yapalım, olan oldu.
‎
‎Üstelik benim hikâyem daha bitmedi...
‎
‎Bir de Ceyhun var tabii. Bizim evin ayrı bir vakası. Biraz saf, biraz akılsız ama olsun, kalbi temiz. Üstelik tam kafa dengim. Onunla bir araya geldik mi dedikodunun dibine vururuz. Bazen düşünüyorum, ikimizin bir araya gelmesi bu ev için ciddi bir güvenlik sorunu olabilir.
‎
‎Neyse, ben daha fazla oyalanmadan hazırlanayım. Hastaneye gitmem gerekiyor.
‎
‎Dolabın karşısına geçip kıyafetlerime göz gezdirdim.
‎
‎Naz:
‎"Hadi bakalım, bugün ne giyiyoruz?"
‎
‎Siyah pantolonumu, mavi gömleğimi ve siyah ceketimi çıkardım. Altına spor ayakkabılarımı da giydim. Çantamı hazırlayıp aynanın karşısına geçtim.
‎
‎Naz:
‎"Şu da tamam. Oldu bu iş."
‎
‎Çantamı alıp odadan çıktım. Merdivenlere yönelirken kendi kendime söylendim.
‎
‎Naz:
‎"İnşallah kaynanamla karşılaşmadan çıkarım. Yoksa yine gelin hanım, akşam oldu, nereye böyle diye başlayacak. Ayol sanane be kadın, sanane benim nereye gittiğimden!"
‎
‎Tam merdivenlerden inecektim ki aşağıdan Boran'ın sesi duyuldu.
‎
‎Boran:
‎"Naz! Kalktın mı?"
‎
‎Gözlerimi devirdim.
‎
‎Naz:
‎"Geldim!"
‎
‎Hızlıca merdivenlerden inip salona doğru ilerledim.
‎
‎Salona indiğimde Dilan ve Boran'ın sofraya oturmuş beni beklediğini gördüm.
‎
‎Naz:
‎"Günaydın herkese!"
‎
‎Dilan:
‎"Gün aydın olalı çok oldu, gelin hanım."
‎
‎Naz'ın iç sesi:
‎
‎Daha kargalar bokunu yemeden kalkmış Dilan Hanım. Bir de bana laf ediyor.
‎
‎Naz:
‎"İyi, ne güzel. Kıyamet kopmamış demektir bu."
‎
‎Boran, hafifçe gülümseyerek bana baktı.
‎
‎Boran:
‎"Hastaneye mi gideceksin?"
‎
‎Naz:
‎"Evet."
‎
‎Boran:
‎"Ben bırakayım seni."
‎
‎Naz:
‎"Olur."
‎
‎Dilan:
‎"Kadın dediğin evinde oturur, kocasını bekler."
‎
‎Naz:
‎"Siz öyle yapın o zaman."
‎
‎Dilan:
‎"Yaptım zaten!"
‎
‎Naz'ın iç sesi:
‎
‎Aferin sana! Beş değil, on tane yıldız. Hatta bir de madalya takalım.
‎
‎Boran:
‎"Anne, ben karımın çalışmasını istiyorum."
‎
‎Dilan:
‎"Karı kılıklı seni!"
‎
‎Diyerek sofradan kalktı ve öfkeyle dışarı çıktı.
‎
‎Naz:
‎"Sağ ol."
‎
‎Boran:
‎"Ne demek karım? Ödül var mı?"
‎
‎Naz:
‎"Var tabii. Benim şoförüm olacaksın."
‎
‎Boran:
‎"Buna dayanamam ben ama."
‎
‎Naz:
‎"Sıkıntı yok. Doktorum ben, daha hızlı diğer tarafa gitmeni sağlarım."
‎
‎Boran:
‎"Teşekkür ederim karım benim."
‎
‎Naz:
‎"Rica ederim, ne demek!"
‎
‎Boran başını iki yana sallayarak güldü. Ben de karşısındaki sandalyeye oturup kahvaltımdan son birkaç lokmayı aldım.
‎
‎Boran:
‎"Hadi gülüm, geç kalacaksın."
‎
‎Naz:
‎"Tamam, hadi."
‎
‎Boran ve Naz birlikte evden dışarı çıktılar. Kapının önünde Ceyhun'la karşılaştılar.
‎
‎Ceyhun:
‎"Ağam, nere?"
‎
‎Boran:
‎"Hastaneye."
‎
‎Ceyhun:
‎"Kime ne oldu? Kim yaralandı?"
‎
‎Boran:
‎"Ceyhun, yengen doktor ya hani."
‎
‎Ceyhun:
‎"Öyle desene ağam!"
‎
‎Boran:
‎"Hadi Ceyhuncum, hadi."
‎
‎Ceyhun:
‎"Ağam, ben de gelsem?"
‎
‎Boran:
‎"Ne yapacaksın orada Ceyhun?"
‎
‎Ceyhun:
‎"Bir yardımım dokunurdu belki."
‎
‎Naz:
‎"Geç kalacağım, gelsin işte. Arabayı sürsün."
‎
‎Ceyhun:
‎"Ha yenge, ağzını..."
‎
‎Bir anda Boran'ın bakışlarıyla karşılaşınca sustu.
‎
‎Boran:
‎"Ceyhun!"
‎
‎Ceyhun:
‎"Efendim ağam?"
‎
‎Ceyhun:
‎"Bal, yesin diyecektim!"
‎
‎Naz:
‎"Üç saniyeniz var. Araba olun!"
‎
‎Boran başını iki yana sallarken Naz'ın arkasından arabaya yöneldi.
‎
‎Boran ve Naz arka koltuğa binerken Ceyhun da şoför koltuğuna geçti.
‎
‎Ceyhun:
‎"Emniyet kemerlerinizi takın, gidiyoruz!"
‎
‎Arabanın motorunu çalıştırdı ve hastaneye doğru yola koyuldular.
‎
‎Ceyhun dikiz aynasından arka koltukta oturan Naz'a baktı.
‎
‎Ceyhun:
‎"Yenge, bugün hastanede bana da bir iş bulur musun?"
‎
‎Naz:
‎"Ne yapacaksın Ceyhun?"
‎
‎Ceyhun:
‎"Ne bileyim, hastalara bakarım, serum takarım."
‎
‎Naz:
‎"Sen önce kendine bir serum taktır, aklın yerine gelsin."
‎
‎Boran kahkaha attı.
‎
‎Ceyhun:
‎"Ağam, gülme! Ben ciddi söylüyorum."
‎
‎Boran:
‎"Sen hastaneye gidersen doktorlar hastaları bırakıp seninle uğraşır."
‎
‎Ceyhun:
‎"Niye ağam?"
‎
‎Naz:
‎"Çünkü senin tedavin uzun sürer."
‎
‎Ceyhun:
‎"Yenge, sen de mi benimle uğraşıyorsun?"
‎
‎Naz:
‎"Yok canım, ne münasebet!"
‎
‎Boran:
‎"Ceyhun, sen yola bak. Bir de bizi sağ salim hastaneye ulaştır."
‎
‎Ceyhun:
‎"Merak etme ağam, ben iyi şoförüm."
‎
‎Naz:
‎"Geçen gün arabayı duvara sürten de sendin değil mi?"
‎
‎Ceyhun:
‎"O duvar önüme çıktı yenge!"
‎
‎Naz gülmeye başladı. Boran ise başını koltuğa yaslayıp derin bir nefes aldı.
‎
‎Boran:
‎"Allah'ım, sabır ver."
‎
‎Ceyhun:
‎"Amin ağam, hepimize lazım."
‎
‎Bir süre sonra hastanenin önüne geldiler. Ceyhun arabayı durdurdu.
‎
‎Naz:
‎"Sonunda! Ben iniyorum."
‎
‎Kapıyı açıp arabadan indi. Boran da peşinden indi.
‎
‎Boran:
‎"Akşam kaçta çıkacağını unutma, haber ver."
‎
‎Naz:
‎"Tamam, merak etme."
‎
‎Boran:
‎"Gülüm!"
‎
‎Naz:
‎"Hımm?"
‎
‎Boran:
‎"Yav, bir kere de giderken 'İyi günler kocam.' falan diyerek git. Öp, kokla... Bu ne böyle? Abi kardeş gibiyiz!"
‎
‎Naz:
‎"İyi günler, mal değneği!"
‎
‎Boran birkaç saniye Naz'a baktıktan sonra başını iki yana salladı.
‎
‎Boran:
‎"Bu da bir şey, ömrüm. İyi günler."
‎
‎Ceyhun araya girmeden duramadı.
‎
‎Ceyhun:
‎"Ağam, bence yenge sana bayağı sevgi gösterdi."
‎
‎Boran:
‎"Sen karışma Ceyhun!"
‎
‎Ceyhun:
‎"Tamam ağam, sustum."
‎
‎Naz, ikisinin konuşmasına daha fazla dayanamayıp kahkaha attı.
‎
‎Naz:
‎"Ben gidiyorum. Siz burada birbirinizle iyi anlaşın."
‎
‎Boran:
‎"Akşam görüşürüz, gülüm."
‎
‎Naz:
‎"Görüşürüz."
‎
‎Naz hastanenin kapısından içeri girerken Ceyhun, Boran'ın yanına yaklaştı.
‎
‎Ceyhun:
‎"Ağam, yenge sana biraz kızgın galiba."
‎
‎Boran:
‎"Senin başka işin yok mu Ceyhun?"
‎
‎Ceyhun:
‎"Var ağam, ama merak ettim."
‎
‎Boran:
‎"Merakını kendine sakla. Hadi, bin arabaya."
‎
‎Ceyhun:
‎"Nereye gidiyoruz ağam?"
‎
‎Boran:
‎"Çarşıya."
‎
‎Ceyhun:
‎"Ne alacağız?"
‎
‎Boran:
‎"Senin çeneni kapatacak bir şey bulabilirsek onu alacağız."
‎
‎Ceyhun:
‎"Ağam, ben susarsam evin tadı kaçar."
‎
‎Boran:
‎"Sen susarsan evin huzuru yerine gelir."
‎
‎Ceyhun:
‎"Ben bunu yengeye anlatırım ağam!"
‎
‎Boran:
‎"Bin lan arabaya hurto!"
‎
‎Ceyhun gülerek şoför koltuğuna geçti. Boran da arka koltuğa oturup telefonunu çıkardı.
‎
‎Diğer tarafta Naz, hastanenin koridorlarında ilerliyordu. Danışmaya uğrayıp çalışma arkadaşlarına selam verdikten sonra odasına geçti.
‎
‎Tam önlüğünü giyeceği sırada kapı açıldı.
‎
‎Ceyhun'un dediği gibi, bugün de hastanede kolay kolay sıkılmayacaktım...
‎
‎Kapıdan içeri giren kişi, hastanedeki çalışma arkadaşım Elif'ti.
‎
‎Elif:
‎"Günaydın doktor hanım!"
‎
‎Naz:
‎"Günaydın. Hayırdır, sabah sabah bu ne neşe?"
‎
‎Elif:
‎"Neşeli olmayayım mı? Bugün nöbetçi değilim!"
‎
‎Naz:
‎"İnsan biraz da arkadaşını düşünür."
‎
‎Elif:
‎"Senin gibi ağanın karısı olup rahat rahat yaşamak vardı."
‎
‎Naz:
‎"Al senin olsun, gel bir gün benim yerime."
‎
‎Elif kahkaha attı.
‎
‎Elif:
‎"Yok, ben Boran Ağa'yla uğraşamam."
‎
‎Naz:
‎"Ben de uğraşamıyorum zaten. Adamın kendisi ayrı dert."
‎
‎Elif:
‎"Ne yaptı yine?"
‎
‎Naz:
‎"Sabah beni hastaneye bırakırken bir de öpücük istedi. Sanki çocuk!"
‎
‎Elif:
‎"Eee, karısını seviyor demek ki."
‎
‎Naz:
‎"Sen de başlama. Bir de seni dinleyemem şimdi."
‎
‎Elif:
‎"Tamam, sustum."
‎
‎Tam önlüğümü giymiş, masamdaki dosyalara göz atmaya başlamıştım ki telefonum titredi.
‎
‎Ekrana baktım.
‎
‎Boran arıyordu.
‎
‎Naz:
‎"Efendim?"
‎
‎Boran:
‎"Geldin mi hastaneye?"
‎
‎Naz:
‎"Geldim Boran, sen beni kapıdan girdim mi diye mi takip ediyorsun?"
‎
‎Boran:
‎"Merak ettik karımızı, suç mu?"
‎
‎Naz:
‎"Suç değil ama işim var. Sonra konuşuruz."
‎
‎Boran:
‎"Peki gülüm. Kendine dikkat et."
‎
‎Naz:
‎"Sen de."
‎
‎Telefonu kapattığımda Elif'in bana baktığını fark ettim.
‎
‎Elif:
‎"Ne oldu, kimdi?"
‎
‎Naz:
‎"Kocam."
‎
‎Elif:
‎"Biraz önce adamın kendisi ayrı dert diyordun."
‎
‎Naz:
‎"Öyle zaten. Neyse, hadi işimize bakalım."
‎
‎Elif:
‎"Bugün fazla hasta yok zaten. Öğlen senin işin bitiyor."
‎
‎Naz:
‎"Oh be! Ne güzel."
‎
‎Elif:
‎"Senin keyfin yerine geldi hemen."
‎
‎Naz:
‎"Gelmesin mi? Biraz da kendime vakit ayırayım."
‎
‎Elif:
‎"Ne yapacaksın peki?"
‎
‎Naz:
‎"Önce güzel bir kahve içeceğim. Sonra da..."
‎
‎Tam cümlemi bitirecektim ki kapı çalındı. İçeri bir hemşire girdi.
‎
‎Hemşire:
‎"Naz Hanım, sizi acil serviste bekliyorlar."
‎
‎Naz:
‎"Tamam, hemen geliyorum."
‎
‎Elif:
‎"Ee, kahve hayalin yarım kaldı."
‎
‎Naz:
‎"Sus Elif, nazar değdirdin!"
‎
‎Önlüğümü düzelterek odadan çıktım. Görünüşe göre öğlene kadar rahat etmek o kadar kolay olmayacaktı.
‎
‎Acil servise indiğimde hemşirelerden biri yanıma yaklaştı.
‎
‎Naz:
‎"Ne oldu, kimi bekliyoruz?"
‎
‎Hemşire:
‎"Bir hasta geldi Naz Hanım. Şikâyeti baş dönmesi ve mide bulantısı."
‎
‎Naz:
‎"Tamam, bakalım."
‎
‎Hastanın bulunduğu odaya girdim. Orta yaşlı bir kadın yatakta oturuyordu.
‎
‎Naz:
‎"Merhaba, ben Doktor Naz. Geçmiş olsun. Şikâyetiniz ne zamandır var?"
‎
‎Kadın:
‎"Sabah uyandığımdan beri başım dönüyor kızım."
‎
‎Naz:
‎"Tamam, önce bir muayene edelim. Sonra gerekli kontrolleri yaparız."
‎
‎Muayenemi tamamlayıp gerekli tetkikleri istedim. Ardından hemşireye birkaç talimat vererek odadan çıktım.
‎
‎Koridorda Elif'le karşılaştım.
‎
‎Elif:
‎"Ne oldu?"
‎
‎Naz:
‎"Şimdilik kontrol ediyoruz. Tetkik sonuçlarını bekleyeceğiz."
‎
‎Elif:
‎"Senin kahve işi yattı galiba."
‎
‎Naz:
‎"Elif, bir sus da şu kahveyi içebileyim."
‎
‎Elif gülerek koluma girdi.
‎
‎Elif:
‎"Tamam, tamam. Gel, sana kahve ısmarlayayım."
‎
‎Naz:
‎"İşte benim sevdiğim arkadaş!"
‎
‎Birlikte dinlenme odasına geçtik. Kahvemi alıp masaya oturduğum sırada telefonum yeniden titredi.
‎
‎Boran'dan mesaj gelmişti.
‎
‎Boran: Öğle arasında müsait misin?
‎
‎Naz:
‎"Hayırdır, yine ne istiyor bu adam?"
‎
‎Elif:
‎"Kim?"
‎
‎Naz:
‎"Kim olacak, ağamız."
‎
‎Mesajı açıp cevap yazdım.
‎
‎Naz: Ne oldu?
‎
‎Boran'dan cevap gecikmedi.
‎
‎Boran: Seni görmeye geleceğim.
‎
‎Telefonu masaya bıraktım.
‎
‎Naz:
‎"Benim kahvemi bile rahat içirmiyor!"
‎
‎Elif:
‎"Ne var bunda? Kocan seni görmeye gelecekmiş işte."
‎
‎Naz:
‎"Sen al o zaman, bütün gün seninle uğraşsın."
‎
‎Elif:
‎"Benim öyle bir kısmetim yok maalesef."
‎
‎Naz:
‎"Şükret hâline."
‎
‎Kahvemi bitirip fincanı masaya bıraktım. Tam o sırada telefonum yeniden çaldı.
‎
‎Naz:
‎"Efendim Boran?"
‎
‎Boran:
‎"Ne yapıyorsun?"
‎
‎Naz:
‎"Kahve içiyorum. Sen?"
‎
‎Boran:
‎"Ben de karımı özlüyorum."
‎
‎Naz:
‎"Boran, daha sabah gördün beni."
‎
‎Boran:
‎"Ne olmuş? Özlemem için kaç saat geçmesi gerekiyor?"
‎
‎Elif karşımdan gülmemek için kendini zor tutuyordu.
‎
‎Naz:
‎"Senin gerçekten başka işin yok mu?"
‎
‎Boran:
‎"Var ama karım daha önemli."
‎
‎Naz:
‎"Tamam, ne istiyorsun?"
‎
‎Boran:
‎"Öğle yemeğini beraber yiyeceğiz."
‎
‎Naz:
‎"Benim işim bitmeden bir yere gitmiyorum."
‎
‎Boran:
‎"İşin bitince haber ver, gelip alırım."
‎
‎Naz:
‎"Peki, görüşürüz."
‎
‎Telefonu kapattım.
‎
‎Elif:
‎"Adam resmen sana düşkün."
‎
‎Naz:
‎"Sen de çok konuşuyorsun bugün."
‎
‎Elif:
‎"Ben olsam böyle bir kocayı başımın üstünde taşırdım."
‎
‎Naz:
‎"Al, senin olsun. Hatta yanına Ceyhun'u da vereyim."
‎
‎Elif kahkahasını tutamadı.
‎
‎Elif:
‎"Yok artık! Ceyhun'u ne yapacağım?"
‎
‎Naz:
‎"İnan bana, iki gün içinde geri getirirsin."
‎
‎İkimiz de gülmeye başladık.
‎
‎Saatin ilerlemesiyle yeniden işimin başına döndüm. Öğleye doğru son hastamı da kontrol ettikten sonra odama geçtim. Masamı toparlayıp çantamı aldım.
‎
‎Tam çıkacakken Elif kapının önünde belirdi.
‎
‎Elif:
‎"Hanımefendi, kocanız kapıda bekliyor."
‎
‎Naz:
‎"Allah'ım, yine mi?"
‎
‎Elif:
‎"Kız, şükret be! Ben adam bulamadım, bulanlar boşanıyor. Ne istiyorsun sen ya, salak!"
‎
‎Naz:
‎"Ama..."
‎
‎Elif:
‎"Amanı da bırak. Neyse, hadi git artık. Adamı daha fazla bekletme."
‎
‎Naz:
‎"Tamam, tamam. Görüşürüz."
‎
‎Çantamı alıp odadan çıktım. Hastanenin girişine geldiğimde Boran'ı arabasının yanında telefonuyla uğraşırken buldum.
‎
‎Yanına doğru yürüdüm.
‎
‎Naz:
‎"Beklettim mi ağam?"
‎
‎Boran başını kaldırıp bana baktı.
‎
‎Boran:
‎"Biraz. Ama beklemeye değerdi."
‎
‎Naz:
‎"Başlama yine."
‎
‎Boran:
‎"Ne yaptım güzelim?"
‎
‎Naz:
‎"Hiç, sen bir şey yapmadın zaten."
‎
‎Boran gülümseyerek arabanın kapısını açtı.
‎
‎Boran:
‎"Buyur doktor hanım."
‎
‎Naz:
‎"Teşekkür ederim, beyefendi."
‎
‎Arabaya bindim. Boran da sürücü koltuğuna geçip kemerini taktı.
‎
‎Boran:
‎"Ne yemek istersin?"
‎
‎Naz:
‎"Fark etmez."
‎
‎Boran:
‎"Senin şu fark etmez cevabından nefret ediyorum."
‎
‎Naz:
‎"E o zaman kendin seç."
‎
‎Boran:
‎"Tamam, bugün benim seçtiğim yere gidiyoruz."
‎
‎Naz:
‎"Yeter ki yemek olsun. Sabah kahvaltısından beri doğru düzgün bir şey yemedim."
‎
‎Boran:
‎"Senin için güzel bir yer biliyorum."
‎
‎Arabayı çalıştırıp hastanenin önünden uzaklaştık.
‎
‎Naz:
‎“Nereye tam olarak?”
‎
‎Boran:
‎“Çay bahçesi var ya, oraya.”
‎
‎Naz:
‎“İyi.”
‎
‎Bir süre sonra çay bahçesine vardık. İçeri girip boş bir masaya oturduk. Garson yanımıza gelince siparişlerimizi verdik.
‎
‎Yemeklerimiz gelene kadar biraz sohbet ettik. Boran arada bir telefonuna bakıyor, ben de gün içinde hastanede yaşananları anlatıyordum.
‎
‎Yemeklerimizi yedikten sonra masadan kalktık. Boran hesabı ödedi, ardından birlikte dışarı çıktık.
‎
‎Eve vardıklarında Ceyhun kapının önünde onları karşıladı.
‎
‎Ceyhun: “Hoş geldiniz!”
‎
‎Boran ve Naz: “Hoş bulduk.”
‎
‎Boran: “Annem nerede?”
‎
‎Ceyhun: “Yukarıda ağam. Misafirler geldi.”
‎
‎Boran: “İyi, tamam.”
‎
‎Naz, Ceyhun'a dönerek merakla sordu.
‎
‎Naz: “Kim gelmiş?”
‎
‎Ceyhun: “Vallahi yenge, ben de pek bilmiyorum. Birileri geldi işte.”
‎
‎Naz: “Sen de her zamanki gibi çok açıklayıcı konuştun.”
‎
‎Ceyhun: “Yenge, ben ne bileyim? Bana soran olmadı ki!”
‎
‎Boran: “Ceyhun, tamam. Sen işine bak.”
‎
‎Ceyhun: “Tamam ağam.”
‎
‎Boran, Naz'a dönerek elini uzattı.
‎
‎Boran: “Hadi gülüm, çıkalım.”
‎
‎Naz: “İyi, bakalım kimmiş bu misafirler.”
‎
‎Birlikte merdivenlere yöneldiler. Naz, misafirlerin kim olduğunu merak etmeye başlamıştı.
‎
‎
‎Merdivenleri çıkıp salona doğru ilerlediler. İçeri girdiklerinde Dilan Hanım'ın yanında oturan iki yabancı kadın ve bir adam gördüler.
‎
‎Dilan: “Geldiniz mi?”
‎
‎Boran: “Geldik anne. Hoş geldiniz.”
‎
‎Misafirler: “Hoş bulduk Boran Bey.”
‎
‎Naz: “Hoş geldiniz.”
‎
‎Dilan: “Gel bakalım gelin hanım. Misafirlerimizle tanış.”
‎
‎Naz, hafifçe gülümseyerek kadınlara baktı.
‎
‎Kadın: “Ben Sevim, bu da kızım Zeynep.”
‎
‎Naz: “Memnun oldum.”
‎
‎Sevim: “Biz de memnun olduk. Boran Bey'in eşini ilk defa görüyoruz.”
‎
‎Naz: “Öyle mi? Demek ki pek sık misafir gelmiyor.”
‎
‎Boran, Naz'a bakıp hafifçe gülümsedi.
‎
‎Dilan: “Naz, git bize bir kahve yap da içelim.”
‎
‎Naz: “Tabii, hemen yapayım.”
‎
‎Boran: “Anne, Naz daha yeni geldi. Biraz dinlensin.”
‎
‎Dilan: “Ne var canım? Kahve yapmakla yorulacak değil ya!”
‎
‎Naz: “Yok, sorun değil. Kahve yapıp geliyorum.”
‎
‎Naz mutfağa doğru ilerlerken arkasından Dilan'ın sesi duyuldu.
‎
‎Dilan: “Boran, oğlum. Sen de gel, konuşacaklarımız var.”
‎
‎Boran: “Buyur anne, dinliyorum.”
‎
‎Naz mutfağa girerken kendi kendine söylendi.
‎
‎Naz'ın iç sesi:
‎
‎Daha eve geleli beş dakika oldu. Kahve görevi de hemen verildi. Neyse Naz, sakin ol. Bir kahveden de kavga çıkarmayalım.
‎
‎Kahveleri hazırlamaya başladı. Ancak salondan gelen konuşmalar dikkatini çekmişti. Dilan'ın söylediği bir isim üzerine elindeki fincanı tezgâha bıraktı.
‎
‎Naz: “Bir dakika... Kim gelmiş dediler şimdi?”
‎
‎Naz, salondan gelen konuşmaları dinlemeye çalıştı ama sesler birbirine karışıyordu. Kahveleri tepsiye yerleştirip salona doğru ilerledi.
‎
‎Naz: “Buyurun, kahveleriniz.”
‎
‎Fincanları tek tek dağıttıktan sonra Boran'ın yanındaki boş koltuğa oturdu.
‎
‎Dilan: “Naz, kızım. Seninle de ilgili bir konu konuşacağız.”
‎
‎Naz: “Benimle mi?”
‎
‎Dilan: “Evet, seninle.”
‎
‎Naz: “Hayırdır, yine ne yaptım?”
‎
‎Boran hafifçe gülerek karısına döndü.
‎
‎Boran: “Gülüm, daha kadın konuşmadı. Hemen savunmaya geçtin.”
‎
‎Naz: “Ben tedbirimi alıyorum.”
‎
‎Sevim: “Maşallah, pek neşelisiniz.”
‎
‎Dilan: “Neşeli tabii. Bizim Boran ne dese yapıyor.”
‎
‎Naz, kahvesinden bir yudum aldı.
‎
‎Naz: “Öyle mi? Benim bundan haberim yok.”
‎
‎Boran: “Benim de yokmuş demek ki.”
‎
‎Naz: “Sen sus, sonra konuşuruz.”
‎
‎Boran gülümseyerek arkasına yaslandı.
‎
‎Dilan: “Neyse, konumuza gelelim. Sevim Hanım'ın kızı Zeynep, bizim ilçeye yeni taşındı. Bir süredir de iş arıyor.”
‎
‎Naz: “Allah yardımcısı olsun. Umarım istediği gibi bir iş bulur.”
‎
‎Sevim: “Biz de öyle umuyoruz kızım. Dilan Hanım sağ olsun, bize yardımcı olabileceğini söyledi.”
‎
‎Naz, önce Sevim'e sonra Dilan'a baktı.
‎
‎Naz: “Nasıl bir yardım?”
‎
‎Dilan: “Boran'ın yanında çalışabilir diye düşündük.”
‎
‎Boran: “Anne, benim yanımda çalışacak birine ihtiyacım yok.”
‎
‎Dilan: “Sen bir dinle oğlum. Daha ne olduğunu anlamadan hayır diyorsun.”
‎
‎Naz, kahvesini masaya bırakarak konuşmaya katıldı.
‎
‎Naz: “Bence önce Zeynep Hanım'ın ne iş yapmak istediğini öğrenelim. Belki başka bir alanda çalışmak istiyordur.”
‎
‎Zeynep: “Aslında ben de tam olarak ne yapacağımı bilmiyorum.”
‎
‎Naz: “Hiç sorun değil. Önce ne istediğine karar vermen gerekiyor.”
‎
‎Dilan: “Naz, sen de her şeye karışmasan olmaz mı?”
‎
‎Naz: “Ben sadece fikir söyledim Dilan Hanım.”
‎
‎Boran, karısının elini hafifçe tuttu.
‎
‎Boran: “Tamam gülüm, uzatmayalım.”
‎
‎Naz, Boran'a dönüp kaşlarını kaldırdı.
‎
‎Naz: “Ben mi uzatıyorum?”
‎
‎Boran: “Yok, ben uzatıyorum.”
‎
‎Ceyhun kapının önünden başını uzattı.
‎
‎Ceyhun: “Ağam, bir şey sorabilir miyim?”
‎
‎Boran: “Ne var Ceyhun?”
‎
‎Ceyhun: “Çay koyayım mı?”
‎
‎Naz: “Ben kahveyi yeni yaptım Ceyhun!”
‎
‎Ceyhun: “Yenge, kahvenin üstüne çay iyi gider.”
‎
‎Boran: “Sen git işine bak Ceyhun!”
‎
‎Ceyhun: “Tamam ağam, ben sadece hizmet edeyim dedim.”
‎
‎Naz gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.
‎
‎Dilan: “Allah'ım, bu evin hâline bak!”
‎
‎Ceyhun: “Ben de aynı şeyi düşünüyorum Dilan Hanım.”
‎
‎
‎Naz, Boran'a dönerek konuşmaya başladı.
‎
‎Naz: “Tamam Boran, hangi alan boş?”
‎
‎Boran: “Temizlikçi.”
‎
‎Naz, Zeynep'e döndü.
‎
‎Naz: “İster misin?”
‎
‎Zeynep: “Ne olursa olur. Yeter ki bir işim olsun.”
‎
‎Naz: “İyi, yarın başla o zaman.”
‎
‎Boran, şaşkınlıkla karısına baktı.
‎
‎Boran: “Bir dakika, sen benim yerime ne zaman karar vermeye başladın?”
‎
‎Naz: “Ne oldu? Birini işe alıyoruz işte.”
‎
‎Boran: “Gülüm, buranın sahibi benim.”
‎
‎Naz: “Eee? Ben de sahibinin karısıyım.”
‎
‎Ceyhun, kapının önünden yine lafa karıştı.
‎
‎Ceyhun: “Bence yenge haklı ağam.”
‎
‎Boran: “Ceyhun, sen ne ara toplantıya katıldın?”
‎
‎Ceyhun: “Ben zaten buradaydım ağam.”
‎
‎ Dilan araya girdi.
‎
‎Dilan: “Boran, kız yarın işe başlasın. Naz da yardımcı olsun.”
‎
‎Boran: “Peki anne, yarın başlasın.”
‎
‎Sevim: “Çok teşekkür ederim. Gerçekten büyük iyilik yaptınız.”
‎
‎Naz: “Rica ederim. Umarım güzel anlaşırız.”
‎
‎Zeynep: “Teşekkür ederim Naz Hanım.”
‎
‎Naz: “Ne demek, artık aynı evde çalışacağız sayılır.”
‎
‎Boran, Naz'a doğru eğilip alçak sesle konuştu.
‎
‎Boran: “Sen benim haberim olmadan bir de personel almaya başladın.”
‎
‎Naz: “Daha dur, terfi de vereceğim.”
‎
‎Boran başını iki yana salladı.
‎
‎Boran:
‎"Oh maşallah maşallah. "

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

nisanesintisi
@nisanesintisi•3 gün önce

Canım eline emeğine sağlık çok güzel olmuş sonunda beklediğim kitap geldii 💕

KARA_2211
@KARA_2211Yazar•3 gün önce

Teşekkürler cânım 🌹🌹🌹

NameOltulu_7862
@NameOltulu_7862•3 gün önce

Ellerine sağlıkkkk çok begendim