Ağanın Yazgısı

Bölüm 2•

Kıskanmıyorum, Sadece Şüpheleniyorum

Tema:
‎Sevim, elindeki çantasını toparlayıp ayağa kalktı. Zeynep de annesinin ardından kalkarak Naz'a döndü.
‎
‎Sevim:
‎“Biz artık kalkalım kızım. Hem daha fazla vaktinizi almayalım.”
‎
‎Naz:
‎“Estağfurullah, ne vakti? Yine bekleriz.”
‎
‎Dilan da yerinden kalkarak Sevim'e eşlik etti.
‎
‎Dilan:
‎“Güle güle Sevim. Zeynep, yarın sabah erkenden gelmeyi unutma.”
‎
‎Zeynep:
‎“Unutmam Dilan Hanım.”
‎
‎Naz, Zeynep'e dönerek kapıyı işaret etti.
‎
‎Naz:
‎“Hadi, ben sizi göndereyim.”
‎
‎Zeynep:
‎“Çok teşekkür ederim Naz Hanım. Gerçekten çok yardımcı oldunuz.”
‎
‎Naz:
‎“Ne demek, önemli değil. Yarın görüşürüz.”
‎
‎Zeynep:
‎“İyi günler.”
‎
‎Naz, onları kapıya kadar uğurladı. Sevim ve Zeynep uzaklaşınca kapıyı kapatıp koridordan kendi odalarına doğru ilerledi.
‎
‎Odaya girdiğinde Boran'ı koltuğa oturmuş, telefonuyla ilgilenirken buldu. Naz çantasını kenara bırakıp rahatça yatağın üzerine oturdu.
‎
‎Boran, telefonunu masaya bırakarak karısına baktı.
‎
‎Boran:
‎“Şimdi konuşabilir miyiz?”
‎
‎Naz:
‎“Konuşuyoruz ya.”
‎
‎Boran:
‎“Ben ciddi konuşuyorum, Naz.”
‎
‎Naz:
‎“Ben de gayet ciddiyim. Bir sorun mu var?”
‎
‎Boran:
‎“Var tabii. Sen benim haberim olmadan konağa personel almaya başladın.”
‎
‎Naz:
‎“Eee?”
‎
‎Boran:
‎“Eee'si şu, ben o kızı işe almak istemediğimi söyledim.”
‎
‎Naz:
‎“Ben de işe ihtiyacı olduğunu düşündüm.”
‎
‎Boran:
‎“Burası yardım kuruluşu değil, Naz. Her önüne geleni işe alamazsın.”
‎
‎Naz:
‎“Her önüne geleni almadım zaten. İş arayan birini aldım.”
‎
‎Boran:
‎“Üstelik bana sormadan karar verdin.”
‎
‎Naz:
‎“Boran, sen de her şeye itiraz etmek zorunda mısın?”
‎
‎Boran:
‎“Çünkü burası benim konağım.”
‎
‎Naz:
‎“Senin?”
‎
‎Boran:
‎“Öyle değil…”
‎
‎Naz:
‎“Evet, doğru söyledin Boran. Hem de çok doğru. Senin konağın burası!”
‎
‎Boran:
‎“Gülüm, öyle değil.”
‎
‎Naz:
‎“Boran, kes sesini! Alsam bir türlü, almasam bir türlü. Anan da sen de bir bitmediniz!”
‎
‎Naz, kapıya doğru yönelip kapının kolunu tuttu.
‎
‎Boran:
‎“Gülüm, nereye ya?”
‎
‎Naz:
‎“Konağında daha fazla durmayayım ben.”
‎
‎Boran:
‎“Ya ben öyle demek istemedim.”
‎
‎Naz:
‎“Doğru söyledin ama Boran Ağa.”
‎
‎Boran:
‎“Önce sakinleş, sonra olanları anlatacağım sana. Bak, vallahi bir nedenim var.”
‎
‎Naz:
‎“Hızlı anlat.”
‎
‎Boran:
‎“Tamam, gel otur önce gülüm benim.”
‎
‎Naz:
‎“Tamam, hadi anlat.”
‎
‎Boran:
‎“Temizlikçi alanı falan boş değil aslında. Ben bu kızı gözüm tutmadı, o yüzden söyledim. Ne bileyim, senin de buna razı olacağını düşünmemiştim. Hem sen de istemezsin diye düşündüm.”
‎
‎Naz:
‎“Niye istemeyeyim ben?”
‎
‎Boran:
‎“Bilmem, kocanı falan kıskanırsın diye.”
‎
‎Naz, kaşlarını kaldırıp Boran'a baktı.
‎
‎Naz:
‎“Ben mi kıskanacağım?”
‎
‎Boran:
‎“Evet, sen.”
‎
‎Naz:
‎“Boran, kendine fazla güveniyorsun.”
‎
‎Boran:
‎“Güzelim, kıskanmak ayıp bir şey değil.”
‎
‎Naz:
‎“Ben kıskanmıyorum. Sadece senin bu saçma düşüncelerine şaşırıyorum.”
‎
‎Boran:
‎“Yani hiç kıskanmayacak mısın?”
‎
‎Naz:
‎“Sen önce kendine çeki düzen ver, sonra beni kıskanıp kıskanmayacağımı düşünürüz.”
‎
‎Boran gülümseyerek başını iki yana salladı.
‎
‎Boran:
‎“Tamam, hadi yatalım. Yarın konuşuruz. Geç oldu.”
‎
‎Naz:
‎“İyi yat da zıbar!”
‎
‎Boran:
‎“Gel hadi karım.”
‎
‎Naz:
‎“Kızgınlığım hâlâ geçmedi, bilesin.”
‎
‎Boran:
‎“Bilerem, bilerem.”
‎
‎Naz pijamalarını giyip yatağa yöneldi. Boran ise çoktan yatağa uzanmıştı.
‎
‎Naz:
‎“Kalk, üstünü çıkart.”
‎
‎Boran:
‎“Sabah yine değiştireceğim. Niye akşam kendimi yoruyorum ki?”
‎
‎Naz:
‎“Haklısın ya. Ben de zaten sonra koca değiştireceğim, neden kendimi yorayım ki?”
‎
‎Boran:
‎“Yok öyle bir şey! Biz ömür boyu beraber kalacağız. Sana varanı vururum!”
‎
‎Naz:
‎“Öyle mi Boran Ağa?”
‎
‎Boran:
‎“Hem kıyafetten buraya nasıl geldin sen, anlayamadım.”
‎
‎Naz:
‎“Örnek verdim sadece. Hadi kalk artık, yatağı kirleteceksin.”
‎
‎Boran:
‎“Tamam hanımım, kızmayasan.”
‎
‎Boran banyoya giderek üzerini değiştirdi. Ardından yatağa gelip Naz'ın yanına uzandı.
‎
‎Boran:
‎“Karım.”
‎
‎Naz:
‎“Hımm?”
‎
‎Boran:
‎“Kızgın mısın?”
‎
‎Naz:
‎“Yat da uyu Boran.”
‎
‎Boran, karısına sarıldı.
‎
‎Naz:
‎“Boran, eline koluna sahip çık. Maazallah bir şey olabilir.”
‎
‎Boran:
‎“Olacaksak senden olsun be gülüm.”
‎
‎Naz:
‎“Boran, sus! Uyuyacağım, yoruldum.”
‎
‎Boran, Naz'a biraz daha sıkı sarıldı.
‎
‎Boran:
‎“Tamam, uyuyalım hadi karım.”
‎
‎Naz:
‎“Boran, kaçmayacağım. Biraz bırak az beni.”
‎
‎Boran:
‎“Hadi uyuyalım karım.”
‎
‎Naz:
‎“Boran, bırak az ya!”
‎
‎Boran:
‎“Karım bu kadar güzel olunca bırakasım gelmiyor.”
‎
‎Naz:
‎“Boran Ağa, sabrımı zorlama. Birazdan seni yataktan aşağı indireceğim.”
‎
‎Boran:
‎“İyi, bari inerken de beraber inelim karım.”
‎
‎Naz:
‎“Offf, tamam! Sus artık, uyumam lazım.”
‎
‎Boran:
‎“İyi geceler hanımım.”
‎
‎Naz:
‎“Senin de.”
‎
‎Boran:
‎“Teşekkürler. Sonunda bir kocam falan olsa ne güzel olurdu.”
‎
‎Naz:
‎“Senin de iyi geceler kocam. Hadi, sus artık.”
‎
‎Boran gülümseyerek gözlerini kapattı ve kısa süre sonra uykuya daldı.
‎
‎---
‎
‎Sabah olmuştu.
‎
‎Boran erkenden uyanmış, banyoya geçmişti. Naz ise bir süre sonra uykulu gözlerle yataktan kalkarak banyoya yöneldi.
‎
‎Kapıyı açıp içeri girdiğinde Boran'ı karşısında görünce olduğu yerde kaldı.
‎
‎Naz:
‎“Ağağağa!”
‎
‎diye bağırıp hızla kapıyı kapattı.
‎
‎Boran banyodan çıkarak gülerek Naz'a baktı.
‎
‎Naz:
‎“Ya niye kapıyı kilitlemiyorsun?”
‎
‎Boran:
‎“Zaten göreceksin gülüm.”
‎
‎Naz:
‎“Sus lan!”
‎
‎Boran:
‎“Niye kızardı senin yanakların bakayım?”
‎
‎Naz:
‎“Ya niye üstünü giymedin? Çıplak çıplak dolaşıyorsun!”
‎
‎Boran:
‎“Odamdayım gülüm, bir şey olmaz.”
‎
‎Naz:
‎“Çekil git şuradan!”
‎
‎diyerek Boran'ı kenara itti ve banyoya girdi.
‎
‎Boran ise arkasından gülmeye başladı.
‎
‎Naz banyoda hazırlanırken bir anda ayağı kaydı.
‎
‎Naz:
‎“Ağağa!”
‎
‎Boran'ın yüzündeki gülümseme bir anda silindi.
‎
‎Boran:
‎“Naz! Ne oldu? İyi misin Naz?”
‎
‎Naz:
‎“Yok bir şey! Sen üstünü giyin.”
‎
‎Boran:
‎“Gülüm, bir dakika. İyi misin gerçekten?”
‎
‎Naz:
‎“Boran, iyiyim diyorum. Hadi git!”
‎
‎Boran:
‎“İyi olduğundan emin olayım, ondan sonra giderim.”
‎
‎Naz kıyafetlerini giyindikten sonra saçlarını düzeltti ve odadan çıkarak aşağı indi.
‎
‎Boran ise telefonunu eline alarak bir numarayı aradı. Telefon birkaç çalıştan sonra açıldı.
‎
‎Kaya:
‎“Alo, buyur ağam.”
‎
‎Boran:
‎“Alo Kaya. Bugün şirkete Zeynep adında bir kız gelecek. O kızı benim odamdan en uzak yere yerleştir. Temizlik işlerini de orada yaptır.”
‎
‎Kaya:
‎“Emredersiniz ağam.”
‎
‎Boran:
‎“Bir de gözün üzerinde olsun. Bir eksiklik olursa bana haber ver.”
‎
‎Kaya:
‎“Baş üstüne ağam.”
‎
‎Boran telefonu kapatıp komodinin üzerine bıraktı. Ardından üzerini tamamlayarak odadan çıktı.
‎
‎Aşağıda Naz ve Dilan yemek masasına oturmuş, sessizce Boran'ı bekliyordu.
‎
‎Boran:
‎“Günaydın ana, nasılsın?”
‎
‎diyerek sofraya oturdu.
‎
‎Dilan:
‎“Günaydın oğlum. Hadi, yemek yiyelim.”
‎
‎Boran:
‎“Gülüm, seni hastaneye ben bırakacağım, haberin olsun.”
‎
‎Naz:
‎“Tamam.”
‎
‎Dilan:
‎“Oğlum, şirkete gidecek misin?”
‎
‎Boran:
‎“Niye sordun ana?”
‎
‎Dilan:
‎“Bugün Zeynep'in ilk günü. Kıza git, yardım et.”
‎
‎Boran:
‎“Oradakiler yardım ederler.”
‎
‎Dilan:
‎“Kız oraların yabancısı oğlum. Git, biraz yardımcı ol.”
‎
‎Naz:
‎“Evet Boran, git de yardım et. O yerleri silerken sen de sarı bezle camların falan tozunu alırsın.”
‎
‎Boran elindeki çatalı tabağına bırakarak Naz'a döndü.
‎
‎Dilan:
‎“Bu ne demek gelin?”
‎
‎Naz:
‎“Çok da açık bir cümle ama neyini anlamadınız tam olarak?”
‎
‎Boran:
‎“Gülüm, doyduysan gel de gidelim.”
‎
‎Dilan:
‎“Bir dakika, o ne demek?”
‎
‎Boran:
‎“Ana, uzatma. Şaka yaptı Naz.”
‎
‎Dilan:
‎“Sarı bez dedi benim oğluma! Temizlikçi mi dedi?”
‎
‎Naz:
‎“Kaynana, yaş ilerledikçe zekâda da sorun olur derlerdi. Vallahi doğruymuş. Şu an inandım sizin sayenizde. Sağ olun.”
‎
‎Dilan tam konuşacakken Naz yeniden Boran'a döndü.
‎
‎Naz:
‎“Hadi Boran, ben doydum. Gidelim.”
‎
‎Boran daha fazla uzatmadan ayağa kalktı.
‎
‎Boran:
‎“İyi, hadi gidelim.”
‎
‎Dilan:
‎“Gelin, sen daha benimle işini bitirmedin!”
‎
‎Naz:
‎“Dilan Hanım, akşam konuşuruz. Şimdi geç kalıyorum.”
‎
‎Dilan:
‎“İyi, git bakalım. Akşam görüşeceğiz.”
‎
‎Naz çantasını alıp kapıya yöneldi. Boran da karısının peşinden çıktı.
‎
‎Arabaya bindiklerinde Boran başını iki yana sallayarak karısına baktı.
‎
‎Boran:
‎“Gülüm, senin dilin biraz fazla keskinleşti.”
‎
‎Naz:
‎“Ne yapayım? Sizin konağınızda başka türlü anlaşılmıyor.”
‎
‎Boran:
‎“Sizin konağınız derken?”
‎
‎Naz:
‎“Sus Boran ve hastaneye doğru sür.”
‎
‎Boran:
‎“Emrin olur hanımım.”
‎
‎Boran gülümseyerek arabayı çalıştırdı.
‎
‎Bir süre sonra hastaneye vardılar.
‎
‎Boran:
‎“İşin bitince ara.”
‎
‎Naz:
‎“Ararım. Hadi bay bay.”
‎
‎Boran:
‎“Bay.”
‎
‎Naz arabadan inerek hastaneye girdi. Boran da arabayı çalıştırıp oradan ayrıldı.
‎
‎Naz, kendi odasına geçerek çantasını kenara bıraktı. Sandalyeye oturduktan kısa bir süre sonra kapısı çaldı.
‎
‎Naz:
‎“Gel Elif, gel.”
‎
‎Elif:
‎“Günaydınlar doktor hanım.”
‎
‎Naz:
‎“Günaydın.”
‎
‎Elif:
‎“Bugün sanki mutlu gibisin.”
‎
‎Naz:
‎“Kim, ben mi? Yok ya.”
‎
‎Elif:
‎“Yüzün bir gülüyor sanki.”
‎
‎Naz:
‎“Kime bakacağım? Hadi, işimize bakalım.”
‎
‎Elif:
‎“Tamam doktor hanım.”
‎
‎Elif gülümseyerek masasındaki dosyaları düzenlemeye başladı. Naz ise önündeki hasta kayıtlarını incelemeye koyuldu.
‎
‎Elif bir süre sonra elindeki dosyayla Naz'ın yanına geldi.
‎
‎Elif:
‎“Doktor hanım, ilk hastanız geldi.”
‎
‎Naz:
‎“Tamam, alabilirsin.”
‎
‎Elif kapıya yönelirken Naz'ın yüzündeki gülümseme yeniden belirdi. Elif bunu fark etmişti ama şimdilik bir şey söylememeyi tercih etti.
‎
‎Elif odadan çıktıktan sonra Naz ilk hastasını içeri aldı. Muayenesini tamamlayıp gerekli işlemleri yaptıktan sonra hastasını uğurladı.
‎
‎Biraz dinlenmek isteyen Naz, kahve makinesinin yanına giderek kendisine kahve hazırladı. Ancak aklı başka yerde olduğundan fincanın dolduğunu fark etmedi. Kahve taşarak eline döküldü.
‎
‎Naz:
‎“Ay!”
‎
‎Elini hemen geri çekti.
‎
‎Tam o sırada Elif içeri girdi.
‎
‎Elif:
‎“Doktor hanım, ne oldu?”
‎
‎Naz:
‎“Bir şey yok, kahvem taştı.”
‎
‎Elif:
‎“Sen iyi misin? Bugün bir tuhafsın sanki.”
‎
‎Naz:
‎“İyiyim Elif, iyiyim.”
‎
‎Elif:
‎“Bence senin aklın başka yerde.”
‎
‎Naz:
‎“Nereden çıkardın şimdi bunu?”
‎
‎Elif:
‎“Bir gülüyorsun, bir dalıyorsun.”
‎
‎Naz:
‎“Boran'ın yanında işe başlayan bir çalışan var da?”
‎
‎Elif bir an duraksadı.
‎
‎Elif:
‎“Yoksa onu mu düşünüyorsun?”
‎
‎Naz:
‎“Ne alakası var ya! Kim, ben mi kıskanacağım? İmkânsız!”
‎
‎Elif:
‎“Ben bir şey demedim ki.”
‎
‎Naz:
‎“İyi de senin bakışlarından belli oluyor.”
‎
‎Elif:
‎“Bence sen kıskanıyorsun.”
‎
‎Naz:
‎“Elif, saçmalama!”
‎
‎Elif:
‎“O zaman git iş yerine.”
‎
‎Naz:
‎“Ne gerek var ya?”
‎
‎Elif:
‎“Bir şey olmaz. Seni görmeye geldim, dersin.”
‎
‎Naz kahvesini alarak odasına doğru yürüdü.
‎
‎Naz:
‎“Yok, gitmem.”
‎
‎Elif:
‎“Git Naz.”
‎
‎Naz:
‎“Yok, gitmem diyorum.”
‎
‎Naz sandalyesine oturup kahvesinden bir yudum aldı.
‎
‎Elif:
‎“İyi, sen bilirsin.”
‎
‎Naz:
‎“Gitsem mi ki?”
‎
‎Elif:
‎“Git, git!”
‎
‎Naz:
‎“Gideyim ya, ne olacak sanki?”
‎
‎Elif gülmemek için kendini zor tuttu.
‎
‎Elif:
‎“Az önce gitmem diyordun ama.”
‎
‎Naz:
‎“Elif, insanın fikri değişemez mi?”
‎
‎Elif:
‎“Değişir tabii doktor hanım.”
‎
‎Naz:
‎“Tamam, ben bir uğrayıp geleceğim. Sen de burada işlerini hallet.”
‎
‎Elif:
‎“Emredersiniz doktor hanım.”
‎
‎Naz çantasını almak için ayağa kalkarken Elif arkasından seslendi.
‎
‎Elif:
‎“Doktor hanım!”
‎
‎Naz:
‎“Ne var?”
‎
‎Elif:
‎“Boran Bey'e selam söyle!”
‎
‎Naz:
‎“Elif!”
‎
‎Elif kahkaha atarken Naz başını iki yana sallayarak odadan çıktı.
‎
‎
‎Naz bir taksi çağırdı. Kısa süre sonra hastaneden çıkarak gelen taksiye bindi.
‎
‎Taksici:
‎“Nereye abla?”
‎
‎Naz:
‎“Abi, şu konuma.”
‎
‎Taksici:
‎“Tamam abla.”
‎
‎Naz yol boyunca kendi kendine söyleniyordu.
‎
‎Naz:
‎“Alt tarafı gidip geleceğim. Sanki ne olacak? Hem benim kocam değil mi? İstediğim zaman giderim.”
‎
‎Bir süre sonra şirkete vardılar.
‎
‎Naz:
‎“Abi, borcum ne kadar?”
‎
‎Taksici ücretini söyledi.
‎
‎Naz:
‎“Buyur abi, sağ olasın.”
‎
‎Taksici parayı alarak oradan uzaklaştı.
‎
‎Naz şirkete girdiğinde güvenlik görevlisi onu görür görmez ayağa kalktı.
‎
‎Güvenlik:
‎“Hoş geldiniz Naz Hanım.”
‎
‎Naz:
‎“Hoş bulduk. Boran Bey'in odası boş mu?”
‎
‎Güvenlik:
‎“Evet efendim, içerideler.”
‎
‎Naz:
‎“Tamam, teşekkür ederim.”
‎
‎Naz asansöre binerek Boran'ın bulunduğu kata çıktı. Koridorda ilerlerken Kaya'yla karşılaştı.
‎
‎Kaya:
‎“Hoş geldiniz Naz Hanım.”
‎
‎Naz:
‎“Hoş buldum Kaya. Boran nerede?”
‎
‎Kaya:
‎“Odalarında efendim.”
‎
‎Naz:
‎“Tamam, sağ ol.”
‎
‎Naz kapıya doğru ilerledi. Tam kapıya vardığında içeriden bir kadın sesi duydu. Kapıyı biraz aralayarak konuşulanları dinlemeye başladı.
‎
‎Zeynep:
‎“Ağam, bunca zamandır evlisiniz.”
‎
‎Boran:
‎“Sana ne? Çık dışarı!”
‎
‎Zeynep:
‎“Ağam, daha bitmedi. O kadın sizin isteklerinizi yerine getirmiyor. Ben buradayım, ağam.”
‎
‎Boran:
‎“Ağzını topla! Yoksa bir daha böyle konuşamazsın.”
‎
‎Zeynep:
‎“Yalan mı ağam? Kadınlık görevini yapıyor mu? Ben buradayım. Ben her zaman hazırım.”
‎
‎Naz, duydukları karşısında kapıyı sonuna kadar açtı. Alkışlayarak içeri girdi.
‎
‎Boran şaşkınlıkla ayağa kalktı.
‎
‎Boran:
‎“Gülüm! Ne oldu, neden geldin?”
‎
‎Naz:
‎“Öyle mi, Zeynep Hanım?”
‎
‎Boran:
‎“Gülüm, sakın yanlış anlama. Konuşabilir miyiz?”
‎
‎Naz:
‎“Boran, o sandalyeye otur. Hemen!”
‎
‎Boran:
‎“Gülüm, bir dinle beni.”
‎
‎Naz:
‎“Beni ikiletme.”
‎
‎Boran istemeyerek sandalyeye oturdu.
‎
‎Zeynep kekeleyerek konuşmaya başladı.
‎
‎Zeynep:
‎“Naz Hanım, ben…”
‎
‎Naz:
‎“Sen şimdilik sus. Seninle birazdan konuşacağız.”
‎
‎Naz gözlerini Boran'a çevirdi.
‎
‎Naz:
‎“Boran Ağa, şimdi sen anlat bakalım. Neler oluyor burada?”
‎
‎Boran:
‎“Gülüm, inan bana, ben böyle bir şey istemedim. Bu kız haddini aştı. Ben de kendisine çıkmasını söyledim.”
‎
‎Naz:
‎“Ben de zaten ne olduğunu duydum. Şimdi bakalım Zeynep Hanım'ın anlatacak başka neleri varmış.”
‎
‎Zeynep:
‎“Ben yanlış anlaşıldım.”
‎
‎Naz:
‎“Yanlış anlaşılan ne? Adam sana ‘Çık dışarı!’ diyor, sen hâlâ konuşmaya devam ediyorsun. Bir de evli olduğunu bile bile böyle konuşuyorsun. Hiç mi utanman yok?”
‎
‎Zeynep başını önüne eğdi.
‎
‎Boran:
‎“Gülüm, sakin ol. Ben bu meseleyi halledeceğim.”
‎
‎Naz:
‎“Sen şimdilik otur Boran Ağa. Bu meseleyi ben halledeceğim.”
‎
‎Naz, Zeynep'e doğru bir adım attı.
‎
‎Naz:
‎“Ben önce konuşur, sonra döverim!”
‎
‎Naz, Zeynep'in yanağına sert bir tokat attı. Zeynep aldığı darbeyle sendeledi.
‎
‎Boran şaşkınlıkla kendi yanağını tuttu.
‎
‎Zeynep:
‎“Ağam, yardım edin!”
‎
‎Naz:
‎“Bir de yardım istiyor, orospu!”
‎
‎Naz, Zeynep'in saçlarından tuttu.
‎
‎Zeynep:
‎“Naz Hanım, bırakın! Ne olur!”
‎
‎Boran:
‎“Gülüm, tamam! Bir sakin ol!”
‎
‎Naz:
‎“Sen karışma Boran! Daha bunun hesabını sormadım!”
‎
‎Boran:
‎“Gülüm, vallahi benlik bir şey yok. Kızı kaç kere kovdum!”
‎
‎Naz:
‎“Sen şimdilik sus. Seninle de konuşacağız!”
‎
‎Boran sessizce arkasına yaslandı.
‎
‎Zeynep:
‎“Ağam, ne olur bir şey söyleyin!”
‎
‎Naz:
‎“Boran Ağa, karın burada dururken hâlâ ‘Ağam’ diye sesleniyorsun. Pes doğrusu!”
‎
‎Boran:
‎“Gülüm, yavaş. Elin acımasın.”
‎
‎Zeynep:
‎“Ağam, lütfen!”
‎
‎Naz:
‎“Lan, ağam ne lan? Sikerim seni, orospu!”
‎
‎Naz, Boran'a dönerek parmağını ona doğru uzattı.
‎
‎Naz:
‎“Bana bak Boran Ağa! Bu odadan dışarı çıkma.”
‎
‎Naz, Zeynep'in saçlarından tutarak onu kapıya doğru sürükledi. Ardından asansöre bindirip şirketin giriş katına indirdi.
‎
‎Boran ise gülerek arkalarından takip etti.
‎
‎Naz, Zeynep'i şirketin önüne fırlattı.
‎
‎Güvenlik:
‎“Naz Hanım?”
‎
‎Naz:
‎“Bu orospu bu şirkete bir daha adım atmayacak!”
‎
‎Güvenlik:
‎“Emredersiniz.”
‎
‎Naz arkasını döndü.
‎
‎Arkasında sırıtarak onları izleyen Boran'ı gördü.
‎
‎Naz:
‎“Film mi var lan burada?”
‎
‎Boran:
‎“Estağfurullah gülüm. Buna film denmez, bu şaheser!”
‎
‎Naz:
‎“Ben sana aşağı inme demedim mi lan?”
‎

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

nisanesintisi
@nisanesintisi•1 gün önce

Eline sağlık canım valla harikaydı aşırı beğendim 🦋💝

NameOltulu_7862
@NameOltulu_7862•1 gün önce

Ellerine sağlık çok güzel olmuş