Eski Defterler
1
BACIM, ŞİMDİ TAM OLARAK ANLADIM! 😭 Bu kez Almira birliğe gelmeden önce tim onun geleceğini biliyor. Hatta personel dosyasını incelemişler, fotoğrafını görmüşler ve kendi aralarında yeni gelecek kadın teğmeni konuşuyorlar.
Kuzey de Almira'yı fotoğrafından tanıyor ama bunu kimseye belli etmiyor. Diğerleri ise onun geçmişte Kuzey'le tanıştığını bilmiyor. Böylece ilk karşılaşma çok daha eğlenceli olacak.
Bir de Almira'nın karakterini daha belirgin tutuyorum: Sinirli, hazırcevap, dik başlı ve gerektiğinde hiç düşünmeden lafını söyleyen biri.
1. BÖLÜM
Eski Defterler
07.15 – Birlik / Tim Binası
"Olum, ben size bir şey söyleyeceğim."
Kaan'ın sesiyle birlikte masadaki herkes başını ona çevirdi.
Mert elindeki kahveyi masaya bıraktı.
"Sabah sabah ne söyleyeceksin yine?"
Kaan telefonunu masanın üzerine koyup ekranı arkadaşlarına çevirdi.
"Yeni personelimiz geliyor."
Bora, önündeki dosyadan başını kaldırmadan konuştu.
"Ee?"
"Ne ee'si oğlum? Yeni personel diyorum."
Emir sandalyesine yaslandı.
"Kaan, dün de söyledin. Bugün de gelecek zaten."
"Biraz heyecanlanın lan. Kadın teğmen geliyor."
Mert'in yüzünde bir gülümseme oluştu.
"Kadın mı?"
Kaan gözlerini devirdi.
"Hayır Mert, erkek. Kadın diyorum."
"Tamam, niye bağırıyorsun?"
Eylül, masanın diğer ucundan konuşmaya katıldı.
"Ben de merak ediyorum. Sonunda burada benimle aynı rütbede başka bir kadın olacak."
Kaan hemen ona döndü.
"Seninle aynı rütbede ama senin kadar konuşkan olmayabilir."
Eylül elindeki kalemi ona doğru uzattı.
"Bir daha konuşursan bu kalemi alnına saplarım."
Bora başını kaldırdı.
"İlk günden tehdit başladı."
Mert kahkaha attı.
"Yeni geleni uyarmamız lazım. Burada hayatta kalmak kolay değil."
Emir telefonuna bakarak konuştu.
"Adı Almira."
Kaan hemen öne eğildi.
"Almira mı?"
"Evet."
"Soyadı?"
Emir dosyayı açtı.
"Birazdan ezberlersin, merak etme."
Mert telefonunu çıkarıp dosyadaki fotoğrafı büyüttü.
"Bir dakika, fotoğrafı var mı?"
Eylül başını salladı.
"Var. Ben de gördüm."
Kaan hemen telefonunu Mert'in elinden aldı.
"Ulan..."
Birkaç saniye fotoğrafa baktı.
"Gayet güzelmiş."
Mert başını salladı.
"Doğru."
Eylül gözlerini devirdi.
"Daha kız gelmeden başladınız."
Kaan sırıttı.
"Ne yapalım Eylül? Göz var, nizam var."
Bora çayını masaya bıraktı.
"İşini iyi yapıyorsa gerisi önemli değil."
Emir başını salladı.
"Dosyası da gayet iyi. Eğitim sonuçları başarılı, önceki görevlerinde de olumlu değerlendirmeler almış."
Mert yeniden fotoğrafa baktı.
"Kıvırcık saçlıymış."
Kaan güldü.
"Komutanın karşısına böyle çıkarsa ilk beş dakikada kavga ederler."
Eylül merakla ona döndü.
"Neden?"
"Komutanın saç konusunda da bir düzen takıntısı var."
Bora araya girdi.
"Komutanın her konuda düzen takıntısı var."
Mert başını salladı.
"Doğru. Adamın hayatında spontane gelişen tek şey bizim başımıza açtığımız işler."
Tam o sırada kapı açıldı.
İçeri giren Kuzey, konuşmaların ortasında durdu.
"Benim hakkımda ne konuşuluyor?"
Kaan hiç düşünmeden cevap verdi.
"Sizi övüyorduk komutanım."
Kuzey masaya doğru ilerledi.
"Bir gün de doğruyu söyleyin."
Mert gülmemek için başını eğdi.
Kuzey masanın başına geçip önündeki dosyaları bıraktı.
"Yeni personel bugün katılıyor. Saat dokuzda burada olacak."
Kaan hemen atıldı.
"Komutanım, fotoğrafını gördük."
Kuzey başını kaldırdı.
"Ee?"
"Gayet güzel bir arkadaşımıza benziyor."
Kuzey birkaç saniye ona baktı.
"Senin görevin personelin fotoğrafını değerlendirmek değil, Kaan."
"Emredersiniz komutanım."
Mert araya girdi.
"Komutanım, dosyası da oldukça başarılıymış."
"Biliyorum. Dosyasını ben inceledim."
Emir başını kaldırdı.
"Birlikte çalışmak için heyecanlıyız komutanım."
Kuzey sandalyesine oturdu.
"Heyecanınızı görev sırasında da görmek isterim."
Kaan, Mert'e doğru eğildi.
"Yemek ısmarlayacak mıyız acaba?"
Kuzey başını kaldırmadan konuştu.
"Kaan."
"Efendim komutanım?"
"İşinize bakın."
"Emredersiniz."
Kuzey önündeki dosyayı açtı.
Dosyanın ilk sayfasında Almira'nın fotoğrafı vardı.
Birkaç saniye fotoğrafa baktı.
Koyu renk gözleri, belirgin yüz hatları ve geriye doğru toplanmış kıvırcık saçları...
Kuzey'in dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.
Almira.
Yıllar sonra yeniden karşısına çıkacağını hiç düşünmemişti.
Üstelik aynı timde.
Dosyayı kapattı.
Kimseye tek kelime etmeye niyeti yoktu.
08.56 – Birlik Nizamiyesi
Arabadan indiğimde ilk yaptığım şey saatime bakmak oldu.
08.56.
Güzel. Zamanında gelmiştim.
Çantamı omzuma alıp üniformamı düzelttim. Koyu kahverengi kıvırcık saçlarımı sıkı bir at kuyruğu şeklinde toplamıştım. Önlerden kaçan birkaç bukleyi kulağımın arkasına sıkıştırdım.
Nizamiyedeki görevliye kimliğimi gösterdikten sonra içeri girdim.
Görev yapacağım binaya doğru ilerlerken telefonum çaldı.
Annem.
Aramayı açtım.
"Efendim anne?"
"Ulaştın mı kızım?"
"Ulaştım, birliğe girdim."
"İlk günün, dikkatli ol. İnsanlarla iyi anlaş."
Gözlerimi devirdim.
"Anne, insanlarla anlaşmayı biliyorum."
"Senin bildiğine pek emin değilim."
"Anne!"
Gülüşünü duydum.
"Tamam, tamam. Hadi kolay gelsin."
"Sağ ol. Öptüm."
Telefonu kapatıp çantama koydum.
İnsanlarla anlaşamıyormuşum.
Sanki ben durduk yere kavga çıkarıyordum.
09.02 – Tim Binası
Kapının önüne geldiğimde içeriden kahkahalar yükseliyordu.
Derin bir nefes alıp kapıyı tıklattım.
"Gel."
Kapıyı açıp içeri girdim.
İlk dikkatimi çeken şey, masanın etrafında oturan kalabalık oldu.
Sarışın, mavi gözlü bir kadın hemen ayağa kalktı.
"Almira?"
"Evet."
"Hoş geldin!"
Yanıma gelip elimi sıktı.
"Ben Eylül. Seni bekliyorduk."
"Memnun oldum."
"Ben de! Sonunda başka bir kadın geldi."
Gülümseyerek başımı salladım.
"Umarım pişman olmam."
Eylül kahkaha attı.
"Onu zaman gösterecek."
Masadaki erkeklerden biri ayağa kalktı.
"Hoş geldin teğmenim. Ben Kaan."
Ardından yanındaki adamı gösterdi.
"Bu Mert, şu telefonuyla evli olan Bora, yanındaki de Emir."
Mert hemen itiraz etti.
"Telefonuyla evli olan Bora değil, benim."
Bora başını kaldırmadan konuştu.
"Benimkini de sen kullanıyorsun zaten."
Kaan kahkaha attı.
"Bak, daha ilk dakikadan gerçek yüzlerini gördün."
Gülümsedim.
"Anlaşıldı."
Eylül beni boş bir sandalyeye yönlendirdi.
"Geç, otur. Komutan birazdan gelir."
Tam oturmuştum ki Kaan konuşmaya başladı.
"Almira, bir şey sorabilir miyim?"
"Buyur."
"Fotoğraftakinden daha mı güzelsin, yoksa fotoğraf mı seni güzel göstermiş?"
Bir an durup ona baktım.
Sonra kaşlarımı kaldırdım.
"Sen herkese böyle mi merhaba diyorsun?"
Mert kahkahayı bastı.
Kaan iki elini kaldırdı.
"İltifat ettik teğmenim."
"Teşekkür ederim. Bir dahakine daha düzgün bir cümle kurarsın."
Bora'nın dudaklarının kenarı kıvrıldı.
"Ben sevdim."
Eylül gülmekten başını masaya eğmişti.
Kaan ise göğsüne elini koydu.
"İlk günden darbe aldık."
"Alışırsın."
"Almira, seninle iyi anlaşacağız."
"Henüz emin değilim."
Tam o sırada kapı açıldı.
İçeri giren Kuzey, elindeki dosyayı masaya bıraktı.
"Hoş geldiniz teğmen."
Ayağa kalktım.
"Hoş bulduk komutanım."
Kuzey'in bakışları yüzümde bir an durdu.
Sonra saçlarıma kaydı.
Almira karşısındaydı.
Yıllar önce okul koridorlarında peşinden seslendiği, her seferinde kendisine kızan, bir türlü rahat bırakmadığı o kıvırcık kız...
Şimdi karşısında bir teğmen olarak duruyordu.
Üstelik onu tanımamıştı.
Kuzey bunu belli etmedi.
"Ben Yüzbaşı Kuzey Arslan. Tim komutanınızım."
"Teğmen Almira ... Memnun oldum komutanım."
"Umarım."
Kuzey'in bakışları kısa bir an yüzümde kaldı.
"Yerleşebildiniz mi?"
"Henüz değil komutanım."
"Eylül size yardımcı olur."
"Emredersiniz."
Kuzey masanın başına geçti.
"Arkadaşlarla tanışmışsınız."
"Evet komutanım."
Kaan hemen araya girdi.
"Komutanım, Almira'yla çok iyi anlaştık."
Kuzey ona baktı.
"Seninle mi?"
Kaan'ın yüzü düştü.
"Teşekkür ederim komutanım."
Mert kahkaha attı.
Kuzey dosyasını açtı.
"Toplantıya geçiyoruz."
09.25 – Toplantı Odası
Herkes yerini aldıktan sonra Kuzey konuşmaya başladı.
"Teğmen Almira'nın dosyasını hepiniz incelediniz. Bundan sonra ekibimizin bir parçası. Birlikte çalışırken herkesin sorumluluklarını yerine getirmesini bekliyorum."
Kaan başını salladı.
"Emredersiniz komutanım."
Kuzey devam etti.
"Almira, daha önceki görevlerinizde başarılı sonuçlar elde etmişsiniz. Burada da aynı performansı bekliyorum."
"Elimden geleni yapacağım komutanım."
"Elinizden gelen değil, görevin gerektirdiği neyse onu yapacaksınız."
Bakışlarımı ondan ayırmadan cevap verdim.
"Anlaşıldı komutanım."
Kuzey birkaç saniye bana baktı.
Ardından toplantıya devam etti.
Toplantı sırasında Kaan'ın iki kez Mert'e laf attığını, Mert'in de ikisinde cevap verdiğini söylememe gerek yoktu.
Kuzey sonunda kalemini masaya bıraktı.
"İkiniz de dışarı çıkmak istiyorsanız söyleyin."
İkisi birden sustu.
Bora alçak sesle konuştu.
"Sonunda huzur."
Emir gülümseyerek önündeki notlara döndü.
Toplantı yaklaşık bir saat sürdü.
11.10 – Ortak Dinlenme Alanı
Toplantıdan sonra Eylül'le birlikte dinlenme alanına geçtik.
Kaan ve Mert çoktan yerlerini almıştı.
Kaan bizi görünce elini kaldırdı.
"Yeni arkadaşımız geldi!"
Çantamı sandalyenin yanına bıraktım.
"Biraz daha bağırırsan bütün birlik duyacak."
Kaan güldü.
"Alışacağız sana."
Mert önümdeki sandalyeyi gösterdi.
"Buyur teğmenim."
Oturduktan sonra Emir bana bir bardak çay uzattı.
"İçer misiniz?"
"Teşekkür ederim."
Eylül yanıma oturdu.
"Nasıl buldun burayı?"
"Şimdilik iyi."
Kaan hemen araya girdi.
"Komutanı nasıl buldun?"
Çayımdan bir yudum aldım.
"Fazla konuşmuyor."
Bora başını salladı.
"Doğru."
Mert güldü.
"Bir de konuştuğu zaman dinlemen gerekiyor."
"Onu da fark ettim."
Kaan öne eğildi.
"Bir de komutanın sevmediği bir şey var."
"Neymiş?"
"İşlerin aksaması."
Eylül hemen ekledi.
"Bir de kendisine karşı gelinmesi."
Gözlerimi devirdim.
"Benim kimseyle bir derdim yok. İşimi yaparım, işimi yapmayanla da uğraşmam."
Kaan sırıttı.
"Komutan duysa sevinir."
"Duymasına gerek yok."
Tam o sırada arkamızdan bir ses geldi.
"Ne duymama gerek yok?"
Hepimiz döndük.
Kuzey kapının önünde duruyordu.
Kaan hemen doğruldu.
"Hiçbir şey komutanım."
Kuzey'in bakışları bana çevrildi.
"Teğmen Almira, birazdan çalışma alanına geçiyoruz. Hazır olun."
"Emredersiniz."
Kuzey odadan çıkarken Kaan derin bir nefes verdi.
"Adamın altıncı hissi var."
Mert güldü.
"Senin konuştuğunu kilometrelerce öteden duyuyor."
"Kes sesini."
Aynı Gün – 16.40
Günün geri kalanı oldukça yoğun geçmişti.
Birliği tanımış, çalışma alanlarını öğrenmiş ve ekip arkadaşlarımla biraz daha vakit geçirmiştim.
Kuzey'le birkaç kez daha karşılaşmıştık. Her seferinde aynı ciddi ifadeyle konuşmuş, gereksiz tek bir kelime etmemişti.
Açıkçası kendisiyle ilgili pek bir fikrim oluşmamıştı.
Sadece biraz fazla otoriter olduğunu düşünüyordum.
Akşam eve döndüğümde kendimi yatağa bıraktım.
Telefonuma Eylül'den mesaj gelmişti.
Eylül – 19.32
Bugün nasıldı?
Almira – 19.33
Fena değildi.
Eylül – 19.33
Yarın görüşürüz o zaman.
Almira – 19.34
Görüşürüz.
Telefonu kenara bıraktım.
Gözlerimi kapattım.
Yarın daha güzel bir gün olabilirdi.
ERTESİ GÜN – 08.35
Kahvemi alıp koridorda ilerlerken dün yaşadıklarımı düşünüyordum.
Kaan'ın bitmek bilmeyen konuşmaları, Mert'in şakaları, Eylül'ün enerjisi...
Bir de Kuzey.
Dün sabahki karşılaşmamız aklıma geldi.
Özellikle bana saçlarımla ilgili sorduğu o saçma soru.
Kendi kendime güldüm.
"Ne değişik adam."
Tam o sırada zihnimde bir görüntü belirdi.
Bir okul bahçesi.
Kalabalık bir koridor.
Kumral saçlı bir çocuk.
Ve arkamdan gelen bir ses...
"Kıvırcık!"
Olduğum yerde durdum.
Kaşlarımı çattım.
Bir saniye.
Kumral saçlar...
O bakışlar...
Yüzbaşının yüzü zihnimde belirdi.
"Kuzey..."
İsmi ağzımdan istemsizce döküldü.
Sonra kendi kendime güldüm.
"Yok artık."
Ama bir şey vardı.
Sanki yıllar önce bir yerlerde karşılaşmıştık.
Hem de öyle bir karşılaşmaydı ki, aradan yıllar geçmesine rağmen sesi hâlâ kulağımda kalmıştı.
Gözlerimi kapatıp biraz daha düşündüm.
Kumral çocuk.
Okul koridoru.
Kıvırcık...
Yüzümdeki ifade yavaşça değişti.
"Bir dakika..."
Tam o sırada telefonum çaldı.
Eylül arıyordu.
Aramayı açtım.
"Efendim?"
"Almira, neredesin? Komutan seni soruyor."
Derin bir nefes aldım.
"Geliyorum."
Telefonu kapattım.
Kahvemi alıp yürümeye devam ettim.
Ama artık aklımda başka bir şey vardı.
Yüzbaşı Kuzey Arslan'ı ben nereden tanıyordum?
08.42 – Yüzbaşı Odası
Kuzey masasının başında oturuyordu.
Kapı tıklatıldı.
"Gel."
İçeri giren Almira'ydı.
"Çağırmışsınız komutanım."
Kuzey başını kaldırdı.
"Evet. Şu dosyayı incelemenizi istiyorum."
Dosyayı uzattı.
Almira dosyayı alırken bir an durdu.
Kuzey'in yüzüne baktı.
Bir şey söyleyecek gibi oldu ama vazgeçti.
"Başka bir şey var mı komutanım?"
Kuzey gözlerini ondan ayırmadı.
"Şimdilik yok."
"Emredersiniz."
Almira kapıya yöneldi.
Tam çıkarken Kuzey'in sesi duyuldu.
"Teğmen."
Döndü.
"Buyurun?"
Kuzey birkaç saniye bekledi.
Sonra dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Saçlarınızı bugün de sıkı toplamışsınız."
Almira gözlerini devirdi.
"Bu konuda bir takıntınız mı var komutanım?"
Kuzey'in gülümsemesi biraz daha belirginleşti.
"Yok. Sadece dikkatimi çekiyor."
"Anlaşıldı."
Almira kapıyı kapatıp çıktı.
Kuzey sandalyesine yaslandı.
Yıllar önce de böyleydi.
Biraz sinirli, biraz inatçı...
Ve hâlâ kendisine laf yetiştirmekten vazgeçmiyordu.
Kuzey başını hafifçe yana eğdi.
"Hoş geldin, Kıvırcık."
BÖLÜM SONU.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları