Eski Defterler

Bölüm 2•

2

Tema:

08.42 – Karargâh / Yüzbaşı Kuzey Arslan'ın Odası

“Hoş geldin, Kıvırcık.”

Kuzey'in ağzından çıkan iki kelime, odanın içindeki sessizliği bir anda değiştirmişti.

Almira, kapının hemen önünde durmuş, elindeki dosyayı göğsüne bastırmıştı. Kaşları hafifçe çatıldı.

“Ne dediniz?”

Kuzey, masasının arkasındaki koltuğuna yaslandı. Yüzünde belli belirsiz, insanın sinirini bozacak türden bir ifade vardı.

“Hoş geldin, dedim.”

“Sonrasını da duydum, komutanım.”

“Öyleyse neden tekrar sordun?”

Almira birkaç saniye onu süzdü. Bu adamın kendisini bilerek sinirlendirdiğinden artık emindi. Üstelik bunu yaparken en ufak bir rahatsızlık duymuyordu.

“Kıvırcık mı?”

“Bir sorun mu var?”

“Var. Bana öyle hitap etmeyin.”

Kuzey'in dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.

“Peki, teğmenim. Almira Teğmen.”

Almira, onun bu kadar kolay geri adım atmasına şaşırmıştı. Fakat Kuzey'in bakışlarında, söylediklerinin arkasında başka bir şey olduğunu hissediyordu.

“Bir de…” diye devam etti Kuzey. “Kapıda dikilmeyi bırakıp oturabilirsin.”

“Emriniz olur.”

Karşısındaki sandalyeye oturdu. Dosyayı masanın üzerine bıraktı.

Kuzey, dosyaya göz gezdirdi.

“Dün ekip arkadaşlarınla tanıştın. Nasıl buldun?”

“Kalabalık.”

“Başka?”

“Gürültülü.”

“Başka?”

Almira, düşünüyormuş gibi birkaç saniye tavana baktı.

“Bir de komutanları biraz sinir bozucu.”

Kuzey başını kaldırdı.

“Komutanını mı değerlendiriyorsun, teğmen?”

“Bana fikrimi sordunuz.”

“Ben timi sordum.”

“Ben de timin bir parçası olan komutanını değerlendirdim.”

Kuzey birkaç saniye ona baktı. Sonra önündeki dosyayı kapattı.

“Dilinin kuvvetli olduğu belli.”

“Gerektiğinde kullanıyorum.”

“Görev sırasında da bu kadar konuşuyor musun?”

“Görev sırasında konuşmam gereken kadar konuşurum.”

“Güzel. O zaman bunu sahada da görelim.”

Almira'nın yüzündeki ifade ciddileşti.

“Göreceksiniz, komutanım.”

Kuzey başıyla kapıyı işaret etti.

“Çıkabilirsin. On dakika sonra herkes toplantı odasında olsun.”

Almira ayağa kalktı, dosyasını aldı. Kapıya yönelirken Kuzey'in sesi yeniden duyuldu.

“Almira.”

Durdu.

“Efendim?”

“Saçını toplamışsın.”

Almira yavaşça arkasını döndü.

“Evet. Bir sorun mu var?”

“Yok. Sadece fark ettim.”

“Fark etmeniz gerekmiyor.”

Kuzey'in yüzünde yine o sinir bozucu ifade belirdi.

“Emredersin, Kıvırcık.”

Almira kapıyı biraz gereğinden sert kapattı.

Kuzey, kapının kapanmasının ardından birkaç saniye olduğu yerde kaldı. Sonra önündeki dosyayı yeniden açtı.

Fotoğrafın üzerinde genç bir kız vardı.

Yıllar önce okul koridorlarında saçları yüzüne düşen, öfkelendiğinde yanakları kızaran, kendisine her seferinde cevap yetiştiren o kız…

Değişmişti.

Ama bakışları aynıydı.

Kuzey, kendi kendine belli belirsiz gülümsedi.

“Hiç değişmemişsin.”

08.55 – Toplantı Odası

“Ben size söylüyorum, bu kız kesin komutanla kavga edecek.”

Kaan, masanın etrafındaki sandalyelerden birine yayılmıştı. Elindeki kalemi parmaklarının arasında çevirirken Mert'e bakıyordu.

Mert, kahvesinden bir yudum aldı.

“Bence ilk gün kavga etmez. İkinci günü bekler.”

“İkinci güne kalmaz.”

Eylül araya girdi.

“Ya siz neden daha şimdiden kızın başına iş açıyorsunuz? Gayet iyi anlaştık dün.”

Bora, önündeki notlara bakmayı sürdürdü.

“Sen herkesle iyi anlaşıyorsun.”

“Bu kötü bir şey mi?”

“Hayır. Sadece ölçü değil.”

Emir gülümseyerek başını salladı.

“Almira'nın bizimle anlaşmasından çok, bizim onunla anlaşmamız önemli.”

Kaan hemen atıldı.

“Ben gayet uyumluyum.”

Mert ona döndü.

“Geçen hafta komutanın kahvesine tuz attın.”

“Şakaydı.”

“İçti mi?”

“Hayır.”

“E o zaman şakanın bir anlamı kalmamış.”

Tam o sırada kapı açıldı.

Almira içeri girdi.

“Günaydın.”

Eylül hemen el salladı.

“Günaydın! Gel, yanıma otur.”

Almira, Eylül'ün yanındaki sandalyeye geçti. Masanın etrafındaki herkese göz gezdirdi.

“Ne konuşuyordunuz?”

Kaan hiç düşünmeden cevap verdi.

“Senden.”

Almira kaşını kaldırdı.

“Umarım güzel şeylerdir.”

“Henüz karar vermedik.”

Mert, Kaan'ın koluna hafifçe vurdu.

“Sen susmayı ne zaman öğreneceksin?”

“Baskı altındayım.”

“Kim baskı yapıyor?”

Kaan, Almira'yı işaret etti.

“Yeni arkadaşımız.”

Almira sandalyesine yaslandı.

“Daha hiçbir şey yapmadım.”

Bora başını kaldırmadan konuştu.

“Şimdilik.”

Eylül kahkaha attı.

Almira da istemsizce gülümsedi.

“Burada herkes böyle mi?”

“Maalesef,” dedi Emir. “Ama zamanla alışıyorsun.”

“Alışmak zorunda mıyım?”

“Hayır,” diye cevap verdi Bora. “Kaçmak da bir seçenek.”

“Bora!” Eylül itiraz etti.

Kapı yeniden açıldı.

Bu kez içeri giren Kuzey'di.

Herkesin konuşması aynı anda kesildi.

Kuzey, masanın başına geçti.

“Toplantı başladı mı, yoksa hâlâ birbirinizin hayatını mı konuşuyorsunuz?”

Kaan dikleşti.

“Başlamak üzereydik komutanım.”

“Ne tesadüf. Ben de tam zamanında geldim.”

Mert başını önüne eğerek gülmemeye çalıştı.

Kuzey, bakışlarını masanın etrafında gezdirdi. Almira'ya geldiğinde bir an durdu.

“Almira Teğmen.”

“Komutanım.”

“Dün ekiple tanıştın. Bugün de çalışma düzenine daha yakından bakacağız. İlk olarak herkesin görev dağılımını ve sorumluluklarını gözden geçireceğiz.”

Almira başını salladı.

Kuzey, toplantıya devam etti. Görevlerin genel çerçevesini, ekipteki sorumlulukları ve önlerindeki çalışma takvimini anlattı. Ardından Almira'ya döndü.

“Senin için de yeni bir düzen oluşturduk. İlk etapta ekibin çalışma sistemini tanıyacaksın. Sonrasında kendi sorumluluklarını devralacaksın.”

“Anlaşıldı, komutanım.”

“Takıldığın bir konu olursa sor.”

“Çekinmem.”

Kaan, Mert'e doğru eğildi.

“Bence çekinmiyor zaten.”

Kuzey'in bakışı anında onlara döndü.

“Kaan.”

“Komutanım?”

“Toplantıdan sonra benimle geliyorsun.”

Kaan'ın yüzündeki gülümseme silindi.

“Ne için komutanım?”

“Biraz konuşacağız.”

Bora sakince araya girdi.

“Geçmiş olsun.”

Mert kahvesini masaya bıraktı.

“Daha başlamadan bitti.”

Kaan, ikisine de ters ters baktı.

“İnsan biraz destek olur.”

Almira, önündeki dosyaya bakarken gülümsemesini saklamaya çalıştı.

Kuzey bunu fark etti.

“Almira Teğmen.”

Almira hemen başını kaldırdı.

“Komutanım?”

“Senin de anlatacak bir şeyin varsa dinleyebiliriz.”

“Yok, komutanım. Sadece ekibin çalışma ortamını tanıyorum.”

“Öyleyse dikkatini dağıtma.”

“Emredersiniz.”

Kaan, başını hafifçe yana eğerek Almira'ya baktı. Dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme vardı.

Bu timde işler eğlenceli olacaktı.

Hem de fazlasıyla.

10.20 – Karargâh Koridoru

Toplantı sona erdiğinde herkes kendi işine dağılmıştı.

Eylül, Almira'nın koluna girdi.

“Gel, sana burayı gezdireyim.”

“Olur. Zaten biraz etrafa bakmak istiyordum.”

“Önce çalışma odalarını göstereyim. Sonra dinlenme alanını. Bir de mutfağımız var.”

“Mutfağımız mı?”

“Evet. Yalnız Kaan'ın orada tek başına kalmasına izin vermiyoruz.”

Almira güldü.

“Neden?”

“Geçen sefer kahvaltı hazırlamaya kalktı. Bir daha mutfağa girmemesi için karar aldık.”

Koridorun sonundan Mert'in sesi geldi.

“Eylül, iftira atma!”

Eylül hiç dönmeden cevap verdi.

“Gerçekleri söylüyorum!”

Almira, Eylül'e baktı.

“Burada bir gün bile sıkılmayacağım galiba.”

“Kesinlikle sıkılmazsın.”

Bir süre sonra dinlenme alanına geldiler. İçeride Bora ve Emir vardı. Bora elindeki kitabı okuyor, Emir ise telefonundan bir şeylere bakıyordu.

Eylül kapıyı açtı.

“Burası da bizim küçük kaçış noktamız.”

Almira içeri girdi.

“Güzelmiş.”

Emir başını kaldırdı.

“Beğendin mi?”

“Evet. Beklediğimden daha rahat.”

Bora kitabını kapattı.

“Burada rahat olmak için önce Kaan'ın sesini unutman gerekiyor.”

Almira güldü.

“Bu biraz zor olacak sanırım.”

Tam o sırada kapıdan Kaan'ın sesi duyuldu.

“Benim hakkımda yine ne konuşuluyor?”

Mert de arkasından içeri girdi.

“Senin hakkında konuşulmayan bir yer var mı, onu merak ediyorum.”

Kaan, koltuğa oturdu.

“Popülerlik böyle bir şey.”

Almira karşısındaki koltuğa geçti.

“Özgüvenin biraz fazla değil mi?”

“Bence tam kararında.”

“Bence ölçüm cihazın bozuk.”

Mert kahkaha attı.

“Almira, seninle iyi anlaşacağız.”

Kaan elini göğsüne götürdü.

“Daha ikinci günden bana cephe aldı.”

“Sen ilk günden açtın cepheyi,” dedi Almira.

Eylül, Almira'nın yanına oturup kolunu omzuna attı.

“Ben demiştim, iyi anlaşacağız diye.”

Bir süre herkes kendi arasında konuştu. Almira, ekibin birbirine nasıl takıldığını, birbirlerinin cümlelerini nasıl tamamladığını izliyordu. Aralarında yıllardır süren bir arkadaşlık vardı. Bazen tek bir bakışla anlaşıyor, bazen de en ufak şeyden tartışma çıkarıyorlardı.

Garip bir şekilde, bu ortam Almira'nın hoşuna gitmişti.

Uzun zamandır ilk kez yeni bir yere alışmak bu kadar zor görünmüyordu.

Ta ki kapıda Kuzey belirene kadar.

“Almira Teğmen.”

Almira başını çevirdi.

“Komutanım?”

“Benimle gel.”

“Tabii.”

Ayağa kalktı. Eylül ona meraklı gözlerle baktı.

“Bir şey mi oldu?”

“Sanmıyorum.”

Kaan hemen araya girdi.

“Olursa haber ver. Savunmanı yaparız.”

Kuzey kapının önünden konuştu.

“Kaan, senin savunmaya ihtiyacın olacak. Benimle gel.”

Kaan'ın yüzü düştü.

“Yine mi ben?”

“Yine sen.”

Almira, gülümsemesini gizleyerek Kuzey'in peşinden çıktı.

10.35 – Koridor

Kuzey önde, Almira birkaç adım arkasında yürüyordu.

“Bir sorun mu var, komutanım?”

“Hayır.”

“Öyleyse neden çağırdınız?”

“Yeni görev düzenin hakkında konuşacağız.”

Almira başını salladı.

“Anladım.”

Bir süre sessizce yürüdüler. Kuzey'in adımları sakindi. Almira ise onun yanında yürürken aklındaki soruyu sormamak için kendisini zor tutuyordu.

Sonunda dayanamadı.

“Komutanım, size bir şey sorabilir miyim?”

“Sor.”

“Bana neden Kıvırcık diyorsunuz?”

Kuzey yürümeyi sürdürdü.

“Saçların kıvırcık olduğu için olabilir mi?”

“Komik değil.”

“Gülmeni beklemiyordum zaten.”

Almira gözlerini devirdi.

“Bana daha önce de böyle hitap eden biri vardı.”

Kuzey'in adımları bir anlığına yavaşladı. Ancak hemen ardından aynı sakinlikle yürümeye devam etti.

“Öyle mi?”

“Evet.”

“Kim?”

“Hatırlamıyorum.”

“Demek ki pek önemli biri değilmiş.”

Almira kaşlarını çattı.

“Bunu nereden çıkardınız?”

“Hatırlamadığına göre.”

“İnsan her şeyi hatırlamak zorunda değil.”

“Doğru.”

Kuzey başını hafifçe ona çevirdi.

“Bazı şeyleri hatırlamamak daha kolaydır.”

Almira bu sözün altında başka bir anlam aradı. Fakat Kuzey'in yüzünde hiçbir şey belli olmuyordu.

“Beni tanıyor musunuz, komutanım?”

Kuzey durdu.

Almira da onunla birlikte durdu.

Bir süre birbirlerine baktılar.

“Birlikte çalıştığım askeri tanımam gerekir, teğmenim.”

“Ben onu sormadım.”

“Ne sorduğunu biliyorum.”

“Öyleyse cevap verin.”

Kuzey'in bakışları bir anlığına onun gözlerinde kaldı.

“Şu an görev yerimde bulunan bir teğmensin, Almira. Benim için bilmen gereken bu.”

Almira'nın yüzündeki ifade değişti.

“Anlaşıldı.”

Yeniden yürümeye başladı.

Kuzey de arkasından ilerledi. Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme vardı.

Almira'nın aklına takılan sorunun cevabını bildiği hâlde onu bekletmek hoşuna gidiyordu.

Ama bu kez oyununu fazla uzatırsa başına iş açabileceğini de biliyordu.

Çünkü karşısındaki kız, eskisi gibi kolayca ağlayıp köşesine çekilen biri değildi.

12.15 – Yemekhane

Öğle yemeği vakti geldiğinde Almira, Eylül'le birlikte yemekhaneye indi.

Masada Kaan, Mert, Bora ve Emir oturuyordu.

Kaan, Almira'yı görür görmez elini kaldırdı.

“Buraya, buraya! Yeni gelen arkadaşımızı yalnız bırakmayalım.”

Eylül, Almira'nın yanına oturdu.

“Bunların yanında oturmak zorunda değilsin, haberin olsun.”

Mert itiraz etti.

“Bizi neden kötü gösteriyorsun?”

“Gerçekleri söylüyorum.”

Almira tepsisini masaya bıraktı.

“Ben kararımı verdim. Şimdilik katlanabilirim.”

Kaan, memnuniyetle başını salladı.

“İşte takım ruhu!”

Bora yemeğine devam etti.

“Daha ilk haftası dolmadı. Bekleyelim.”

Emir gülerek Almira'ya döndü.

“Alışabildin mi?”

“Şimdilik evet. Ama herkesin bu kadar konuştuğu bir yerde çalışmak biraz yorucu olacak.”

Mert, Kaan'ı işaret etti.

“Özellikle bunun.”

Kaan kaşığını masaya bıraktı.

“Benim enerjimden rahatsız olanlar olabilir. Bu benim sorunum değil.”

Almira, hiç düşünmeden cevap verdi.

“Bizim de değil zaten. Sen kendi enerjini kendin idare et.”

Mert kahkahasını tutamadı.

Eylül, Almira'nın koluna dokundu.

“İşte bu yüzden seni sevdim.”

Kaan başını iki yana salladı.

“Bana karşı birleştiler.”

“Alış,” dedi Bora.

Tam o sırada Kuzey yemekhaneye girdi.

Masadaki herkes toparlandı. Kuzey, tepsisini alıp masanın diğer ucuna oturdu.

Kaan, bir süre sessiz kaldıktan sonra dayanamadı.

“Komutanım, bugün beni neden odanıza çağırdınız?”

Kuzey yemeğinden bir lokma aldı.

“Seninle konuşmak için.”

“Onu anladım da konu neydi?”

“Birazdan anlarsın.”

Kaan, Mert'e döndü.

“Benim başıma bir şey gelecek.”

Mert sakin bir şekilde suyundan içti.

“İlk defa doğru bir tahmin yaptın.”

Almira, Kuzey'e kısa bir bakış attı. Kuzey de aynı anda başını kaldırmıştı.

Göz göze geldiler.

Kuzey, hiçbir şey söylemeden yeniden yemeğine döndü.

Almira ise önündeki tabağa baktı.

O adamı bir yerden tanıyordu.

Bundan artık emindi.

Ama nereden?

Ve neden kendisine sürekli o eski lakabıyla sesleniyordu?

16.40 – Karargâh / Almira'nın Odası

Günün sonunda Almira odasına geçti. Masasının üzerindeki dosyaları düzenledi, bilgisayarını kapattı ve sandalyesine yaslandı.

Bütün gün boyunca Kuzey'in sözleri aklının bir köşesinde dönüp durmuştu.

“Kıvırcık.”

Bu kelimeyi duyduğunda aklına hep aynı görüntü geliyordu.

Bir okul koridoru.

Koşuşturan öğrenciler.

Arkasından gelen bir erkek sesi.

Ve kendisini sinir etmekten başka bir şey yapmayan bir çocuk…

Almira gözlerini kapattı.

Çocuğun yüzünü hatırlamıyordu. Sadece sesini ve o dönem kendisine taktığı lakabı anımsıyordu.

Bir de…

Bir gün ona çok kızdığını hatırlıyordu.

Ama nedenini çıkaramıyordu.

Telefonunu eline aldı. Eski okul fotoğraflarına bakmayı düşündü. Sonra bundan vazgeçti.

“Saçmalama Almira,” diye mırıldandı.

Tam telefonunu masaya bırakacakken kapı tıklatıldı.

“Gir.”

Eylül başını kapıdan uzattı.

“Çıkıyor musun?”

“Nereye?”

“Biraz hava almaya. Mert'le Kaan da geliyor. Emir de gelecekmiş.”

Almira gülümsedi.

“Bora?”

“Onu ikna etmeye çalışıyoruz.”

“Başarılı olabilecek misiniz?”

“Hiç sanmıyorum.”

Almira ayağa kalktı.

“Tamam, geliyorum.”

Eylül içeri girdiğinde masanın üzerindeki eski bir fotoğraf dikkatini çekti.

“Bu ne?”

Almira fotoğrafı eline aldı.

“Eski okul fotoğrafı. Az önce telefonumda karşıma çıktı.”

Eylül merakla yaklaştı.

“Göstersene.”

Almira fotoğrafı ona uzattı.

Eylül birkaç saniye inceledi.

“Sen bayağı küçüksün burada.”

“Teşekkür ederim, fark etmemiştim.”

Eylül güldü.

“Şaka yapıyorum. Ama hiç değişmemişsin.”

Almira fotoğrafı geri aldı.

“Bazı şeyler değişmiyor.”

Eylül, onun sesindeki düşünceli tonu fark etti.

“Bir şey mi oldu?”

“Yok. Sadece bugün bir şey hatırladım.”

“Ne?”

Almira kısa bir tereddütten sonra omuz silkti.

“Eski okuldan birini.”

Eylül'ün gözleri parladı.

“Kim? Hoşlandığın biri mi?”

“Eylül!”

“Ne var? Merak ettim.”

“Hayır. Sinir olduğum biri.”

Eylül kahkaha attı.

“Daha da ilginç!”

Almira fotoğrafı çekmeceye koydu.

“Haydi, çıkalım. Senin merakınla uğraşamayacağım.”

Eylül kapıya yönelirken arkasını döndü.

“Bence bu hikâyenin devamı var.”

Almira, kapıyı kapatmadan önce cevap verdi.

“Umarım yoktur.”

17.05 – Karargâh Bahçesi

Bahçede Kaan ve Mert çoktan yerlerini almıştı. Emir de yanlarında duruyordu. Bora ise birkaç metre ileride telefonuyla ilgileniyordu.

“Sonunda!” diye seslendi Kaan.

Almira, Eylül'le birlikte yanlarına geldi.

“Ne oldu?”

“Bora'yı da getiremedik.”

Bora başını kaldırmadan konuştu.

“Buradayım.”

Kaan ona döndü.

“Fiziksel olarak.”

“Senin gibi sürekli konuşmadığım için kusura bakma.”

Mert güldü.

“Bora bugün yine hepimizi susturdu.”

Almira etrafına bakındı.

“Kuzey Komutan nerede?”

Kaan'ın yüzünde anında muzip bir ifade belirdi.

“Komutan mı arıyorsun?”

“Hayır. Sadece sordum.”

“Tabii.”

Almira gözlerini devirdi.

“Bir soru sorduk diye bu kadar anlam yüklemeyin.”

Emir araya girdi.

“Odada işi var. Birazdan gelir.”

Almira başını salladı.

Kaan ise fırsatı kaçırmadı.

“Yoksa özledin mi?”

“Senin konuşmadığın bir anı özledim.”

Mert kahkahaya boğuldu.

“Bu kız bizi çok eğlendirecek.”

Tam o sırada bahçe kapısından Kuzey göründü.

Kaan'ın yüzündeki gülümseme büyüdü.

“Komutanım, hoş geldiniz!”

Kuzey ona baktı.

“Bir sorun mu var?”

“Hayır komutanım. Sizi bekliyorduk.”

“Benimle ne zaman bekleşmeye başladınız?”

“Özledik komutanım.”

Kuzey'in bakışları sertleşti.

“Kaan.”

“Tamam, sustum.”

Kuzey, ekibin yanına geldi. Almira'ya kısa bir bakış attı.

“Günün nasıl geçti, teğmenim?”

“Verimliydi, komutanım.”

“Güzel.”

Bir an durdu.

“Yarın daha yoğun olacak.”

Almira başını salladı.

“Hazırım.”

Kuzey'in gözleri onun gözlerinde kısa bir süre kaldı.

“Bundan eminim, Kıvırcık.”

Almira'nın yüzündeki gülümseme anında silindi.

“Komutanım, bu lakabı kullanmamanızı rica etmiştim.”

Kaan ve Mert birbirlerine baktı.

Eylül şaşkınlıkla Kuzey'e döndü.

Bora ise başını hafifçe kaldırdı.

Kuzey, Almira'ya bakmayı sürdürdü.

“Ricanı duydum, teğmenim.”

“Öyleyse?”

“Düşüneceğim.”

Almira derin bir nefes aldı.

“Çok naziksiniz.”

Kuzey'in dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“Rica ederim.”

Kaan, Mert'in kulağına eğildi.

“Bunların arasında bir şey var.”

Mert gözlerini kısarak ikisine baktı.

“Bence de.”

Bora hiç oralı olmadan konuştu.

“İkiniz de işsizsiniz.”

Eylül ise Almira'nın koluna hafifçe dokundu.

“Sonra konuşacağız.”

Almira, Kuzey'den gözlerini ayırmadan cevap verdi.

“Kesinlikle konuşacağız.”

Kuzey bunu duydu.

Ama hiçbir şey söylemedi.

Çünkü Almira'nın kendisini hatırlamaya başlaması, beklediğinden daha erken gerçekleşiyordu.

Ve Kuzey Arslan, yıllar önce yarım bıraktığı bir hikâyenin yeniden başladığını herkesten önce anlamıştı.

Bazı insanlar unutulmazdı. Bazı lakaplar da…

Hele ki bir zamanlar canını en çok sıkan kişiden geliyorsa.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları