Uzi★Pompom

“Ben galiba Yavuz’a aşık oldum. Ama o bir komiser... Ciddi, adamakıllı, ağırbaşlı bir adam. Benim gibi bir deliyi, bizim bu tımarhane gibi ailemizi ne yapsın? Beni sadece kardeşinin patlattığı bombalardan korumak için, babama ayıp olmasın diye idare ediyor işte. Sevmez ki beni...”

"Beste Hanım, isim değil icraat konuşur," dedi elmayı bana doğru sallayarak. "Ayrıca ne varmış ismimde? Buram buram samimiyet kokuyor bir kere. Şükrü dediğin adam yolda kalsan çekici çağırır, halı sahada defansa yardıma gelir, komşunun teyzesine file taşır. Rüzgar gelse ne yapacak? Anca saçını savurur, soğuk esip içini karartır."

"Bak sen şu işe... Mahalle güzeli Hazal Hanım. Bu düğün bitecek, ama sen benim radarıma girdin bir kere. Ben senden de deliyimdir, kafaya takarsam fena takarım. Bu yırtmaçlı elbiseyle benden kaçabileceğini sanıyorsan çok yanılıyorsun."

"Âşık oldum Mina... O hiç kimseden çekinmeyen hırçın hallerine, herkesi dize getiren o gözlerine, bana her sinirlendiğinde kaşlarını çatışına âşık oldum. En çok da... O öfkenin arkasından aniden beliren, dünyadaki her şeyi unutturan o güzel yüzüne ve gülüşüne âşık oldum."

Dudaklarının kenarında beliren o çok hafif tebessümü gizleyemedi. "Baş belası..." diye mırıldandı kendi kendine. Gaza basıp oradan uzaklaşırken, aklının gün boyu o kampüsteki güzel kadında kalacağını çok iyi biliyordu.

Kaan bana yanaşıp kulağıma eğildi. "Gördün mü fırtına? Bizim tayfada garip bir aşk salgını var. Berk İdil’e, Ozan Beren’e... Sıra kime geliyor acaba?"