Stalklarken yakalanma sanatı
Bölüm 2: İmparator Penguenlerin İhaneti
"Gece... uyumadın galiba?"
Bu cümleyi duyduğum an beynimin içinde çalan o panik butonunun sesini size anlatamam. Hayır yani, çocuk müneccim falan mıydı? Yoksa fake hesabımın profiline koyduğum o stok sarman kedi fotoğrafından benim auramı mı sezmişti?
"Yoo," dedim sesimin titrememesi için içimden evrene mesaj göndererek. "Yani, uyudum aslında. Sadece... şey. Dizi izledim. Netflix. Biliyorsun, arka arkaya sarıyor falan."
Biliyorsun mu? Adam senin asker arkadaşın mı Derin, ne saçmalıyorsun?
Arda tek kaşını hafifçe kaldırdı. Siyah, dağınık saçları gözüne düşmüştü ve yemin ederim şu anki o 'sorgulayan bakışı' tam bir fiyaskoydu benim için. "Öyle mi? Hangi dizi?"
Allah kahretsin.
Beynimdeki çarklar o saniye durdu. Aklıma tek bir dizi adı bile gelmedi. Yılların televizyon bağımlısıydım, ama beynim bana resmen ihanet ediyordu. "Belgesel," diye uydurdum anında. "Antarktika'daki imparator penguenlerin... hayatta kalma mücadeleleri."
Melis'in yanımda tuttuğu nefesi boğuk bir öksürüğe dönüştü. Masanın altından bacağıma okkalı bir tekme attı.
Arda'nın dudaklarındaki o sinir bozucu kıvrım biraz daha belirginleşti. "Penguenler, ha? Gece 3'te penguen izlemek... İlginç bir vizyon."
Gece 3'te. Zamanı özellikle mi belirtmişti o? Gözlerim fal taşı gibi açılmamak için direndi. "Evet," dedim sadece, konuyu acilen kapatmak isteyerek. "Çok üşüyorlar yazık. Neyse, proje diyorduk?"
Hoca arka taraflardan birilerini fırçalarken, Arda cebinden telefonunu çıkardı. "Tanzimat edebiyatı falan filan işte. Benim antrenmanlarım oluyor okul çıkışı, o yüzden mesajlaşarak planlasak daha iyi. Numaranı söyle, kaydedeyim."
Telefonunun ekranını bana doğru uzattı. Bir an o ekranda Instagram bildirimlerini aradı gözlerim ama tertemizdi. Yutkunarak numaramı söyledim. Birkaç saniye sonra benim telefonum sıranın üzerinde titredi. Ekranda bilinmeyen bir numaradan gelen tek kelimelik bir mesaj vardı:
Ortak.
"Kaydettim," dedi telefonu cebine geri atarak. "Hafta sonu bir kafede buluşur ilk taslağı çıkarırız. Penguenlere selam söyle."
Zil çaldığı an Arda çantasını tek omzuna atıp sınıftan çıkarken, ben oturduğum yerde eriyip sıraya karışmak istiyordum. Melis anında üzerime çullandı.
"Kızım!" diye ciyakladı fısıltıyla. "Çocuk kesinlikle biliyor! Gece 3 dedi, duydun mu? GECE ÜÇ! Ya sen ne diye penguen diyorsun, kızım sen manyak mısın?"
"Melis lütfen," diye inledim kafamı sıraya gömerek. "Sadece tesadüftür, değil mi? Yani uykusuzluk genelde gece olur ya hani... Mantıken."
"Derin, sen bir geri zekalısın kanka. Adam seninle resmen dalga geçti."
Teneffüs boyunca kafamı sıradan kaldırmadım. Arda biliyor muydu, bilmiyor muydu emin değildim. Ama şu bir gerçekti; hafta sonu onunla baş başa bir kafede oturup Tanzimat edebiyatı konuşurken kalp krizinden gitmezsem, hayatımın geri kalanını gerçekten rahat yaşardım.
Tam o sırada telefonum titredi. Arda'dandı.
Arda: Bu arada, hafta sonu buluşacağımız zamanı ben sana yazarım. Arda: Umarım o zamana kadar uykunu alırsın. Gözaltı torbalarınla Tanzimat aydınları gibi duruyorsun :)
Mesaja bakakaldım. O gülücük. O sonundaki gülücük... Bu çocuk kesinlikle, ama kesinlikle benimle oynuyordu.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları