Kör Nokta

Bölüm 2: Pas ve Parazit

Soğuk havaya rağmen terliyordum. Cihangir’in dik yokuşlarından birini nefes nefese çıkarken, beynimde sadece az önce duyduğum kemik kütürdemesi yankılanıyordu.

İstiklal’e çıktığımda kalabalık beni bir sünger gibi emdi. Yağmur hızlanmıştı. Islak montum bedenime yapışıyor, yüzümden süzülen sular çeneme inen kana karışıyordu. Adrenalin yavaş yavaş damarlarımdan çekilirken yerini saf, ağır bir acıya bıraktı. Burnum zonkluyordu.

Bir dönercinin camından yansımama baktım. Sağ gözümün altı morarmaya başlamış, burnum hafifçe sola kaymıştı. Gecenin bu saatinde, İstiklal'in kalabalığı arasında kimse bana dönüp bakmadı bile. Burası İstanbul'du. Herkesin kendi derdi, kendi kör noktası vardı.

Ara sokaklardan birine sapıp, köhne bir kahvehanenin tuvaletine daldım. Fayanslar ağır bir rutubet ve amonyak kokuyordu. Paslı lavaboya eğilip yüzüme çarpabildiğim kadar soğuk su çarptım. Kalitesiz bir kağıt havluyla burnumdaki kanamayı durdurmaya çalıştım. Aynadaki adama uzun uzun baktım. Şirket denetçisi kostümü paramparçaydı. Eski Sinan uyanıyordu.

Cebimden telefonumu çıkardım. Akıllı telefonlar dijital birer tasmadır. Bataryayı çıkardım, sim kartı ikiye katlayıp klozete attım ve sifonu çektim. Cihazın kendisini de çöp kutusunun en dibine, ıslak kağıtların arasına sıkıştırdım. Artık hayalettim.

Karaköy. Perşembe Pazarı'nın ıssız karanlığı. Gündüzleri iğne atsan yere düşmeyen o dar sokaklarda şimdi sadece ıslak köpekler ve çöpçüler vardı. Motor yağı, genzi yakan deniz tuzu ve pas kokusu her yere sinmişti.

Kepenkleri sıkıca kapalı, tabelası silik bir hırdavatçının önüne geldim. Demir kepenge ritmik bir şekilde vurdum. İki kısa, bir uzun. On saniye sessizlik. Sonra metalin metale sürtünme sesi geldi. Kepenk, altından bir insan sızabilecek kadar aralandı. İçeri daldım.