SON ZİL

kafeteryadan nasıl çıktığımı, kendimi kızlar tuvaletine nasıl attığımı inanın hiç hatırlamıyorum. aynaya baktığımda suratım kireç gibi bembeyazdı. ellerim okadar çok titriyodu ki, musluğu açarken bile zorlandım.

"ne yaptın sen melis ya... ne yaptın!" diye söylendim kendi kendime. soğuk suyu yüzüme çarpıp sakinleşmeye çalıştım ama nafile. kalbim adeta göğüs kafesimi kırıcakmış gibi atıyodu. o çocuğun... Ege'nin bana o fısıldayışı hala kulaklarımda çınlıyodu. yanlış peynire bulaştın. ufff ne diyo bu ya fare miyim ben? pislik egoist herif.

ilk ders: dışlanmışlık hissi 🥀

tuvaletten çıkıp dolabıma doğru yürüdüm. koridorda yürürken herkez bana bakıp fısır fısır bişeyler konuşuyodu. yemin ederim okuldaki bütün gözler benim üzerimdeydi.

dolabımın önüne geldiğimde gördüğüm manzarayla şok oldum. kapağına kırmızı bi rujla kocaman bi çarpı işareti atılmıştı. X.

"bu ne ya... çocuk musunuz siz?" diye mırıldandım. dolabı açtığımda içinden bi not kağadı düştü. eğilip aldım. çok düzgün ve pahalı bi dolmakalemle yazılmıştı:

oyun alanıma hoşgeldin. sakın ağlama, daha yeni başlıyoruz.