Doğru Kişi

O uğursuz günün üzerinden tam bir hafta geçmişti. Gece için zaman sanki durmuş, o merdivenlerde donup kalmıştı. Masasının üzerinde duran ve arkasında "Pamir Soykan" yazan o eski anahtarlık, her sabah ona uğradığı haksızlığı ve avuçlarının arasından kayıp giden hayallerini hatırlatıyordu. Ancak Gece, kolayca pes edecek biri değildi. Ne olursa olsun o adliye binasına tekrar girecek ve kendi yolunu çizecekti.

Yarım kalan evrak işlerini tamamlamak ve yeni bir başvuru dönemi için bilgi almak amacıyla, bir hafta sonra yeniden adliyenin o devasa taş binasının önündeydi. Hava yine kapalıydı, gökyüzü her an ağlayacakmış gibi duran gri bulutlarla kaplıydı. Gece, derin bir nefes alarak o gün çarpışmanın yaşandığı merdivenleri bu kez temkinli adımlarla tırmandı ve ağır cam kapıyı iterek içeri girdi.

İçerisi, dışarıdaki soğukhavaya inat insan kaynıyordu. Takım elbiseli avukatlar, ellerinde dosyalarla koşturan mübaşirler ve koridorlarda endişeyle bekleyen insanlar... Gece, kalabalığın arasından sıyrılıp ikinci kattaki kalem odasına doğru yürümeye başladı. Tam koridorun köşesini dönecekken, birkaç metre ilerideki büyük duruşma salonunun kapısında bir hareketlilik dikkatini çekti.

Polisler ve avukatlar bir çember oluşturmuş, hararetli bir şekilde konuşuyorlardı. Gece, adımları yavaşlatarak o tarafa doğru baktı. İşte tam o an, kalbi göğüs kafesini yırtacakmış gibi hızla çarpmaya başladı. Damarlarındaki kanın buz kestiğini hissetti.