Ömrümün Son Mısrası
Bölüm 1•
Giriş
Tema:
Ömrümün Son Mısrası Giriş
Acımasızlık...
Hayatın en büyük ve en acı kuralı acımasızlıktır.
Bu hayat çok acımasız... masumlara karşı özellikle.
Küçük bir kız çocuğuna görebileceği en büyük acıyı yaşattı. O küçük kız neyin ne olduğunu bilmiyordu. Oyun sanıyordu her şeyi.
Hayatın acımasızlığını bir oyun sanıyordu...
O masum küçük kız bedenen büyüyecekti ama ruhen...
O küçük kız biraz daha büyüdüğünde ve gerçeği anladığında artık eskisi gibi olmadı.
Defne öldü...
Mısra öldü...
Ve yerine tekrardan cesur, acımasız, duygusuz, asi kız doğdu.
Defne Mısra Ergüven.
Beş yaşından hayatını karartan oyunu oynadı ve bir daha eskisi gibi olmadı.
O büyüdükçe hayatın daha da acımasız olduğunu anladı.
Oyunlardan nefret etti.
İnsanlardan nefret etti.
Ailesinden nefret etti.
Kendisinden nefret etti.
Ama en çok hayattan nefret etti.
Kimse onun çektiği acıları görmedi ve görmemeye devam ettikçe daha çok yıkıldı.
Daha çok ölmek istedi.
Ama hayat işte.
Ona yine hayatının acımasızlığını yaptı.
Ama en güzel acımasızlığını...
***
Benim porselen kalbim
Karanlık bir çağa düşmüş
Tek başına savaşırken
Bir aşka esir olmuş.
Ağlayarak yürüyordum. Dün akşam ailemle çok büyük bir kavga etmiştik. Bana lazım olan her şeyi bir kol çantasına yıkıştırıp çıkmıştım evden.
Yüz bin parça, hepsi sevgisiz...
Kablolu kulaklığımdan Sena Şener - Porselen Kalbim dinleyerek yürüyordum. Sabah okula gitmemiş, saatlerce düşünmüştüm
Yirmi üç yaşında üniversite 3.sınıf öğrencisi olarak okulu çok seviyordum. Ne olursa olsun okula giderdim. Ama dün akşam o kadar dağılmıştım ki bugün okula gitmemiştim.
Benim porselen kalbim
Herkese duvar örmüş
Büyük bir kumar ortasında
Gerçeğe göğüs germiş
Yüz bin parça, hepsi çaresiz...
Gözümden akan bir yaşı sildim. Gerçekten de kalbim yüz bin parçaya ayrılmıştı ve çok çaresizdi, sevgisizdi.
Benimle oyunlar oynadın
Kırıldıktan sonra topladın
Aynı olmadı...
Onlar benimle oyun oynamışlardı. Ama ben bir daha oynayamadım.
Oyunlardan nefret ettim.
Sen hatırlamazsın, ben unutmam
Nasıl yandım
Yüreğim kandı sana
Bir umut avunmaya
Sen hatırlamazsın, ben unutmam
Nasıl kıydın
Yüreğim kandı sana
Bir umut avunmaya
Bu sözler daha çok yaktı beni.
Onlar hatırlamazdı ama ben hiç unutmadım. Beni kandırmışlardı. Onlar bana kıydı, ben de yanmıştım.
Sonra bir daha hiç sevilmedim zaten. Çünkü artık eskisi gibi değildim.
Sonunda istediğim yere ulaştım. Şarkıyı kapattım, kulaklığı çıkarttım ve telefonumla birlikte kol çantama koydum.
Zaten bana lazım olan her şey bunlardı. Telefonum, kulaklığım, ne olur ne olmaz diye de kredi kartımı almıştım yanıma.
Dün akşam evden çıktığımda üstümde pijamalarım vardı. Geceyi sokakta geçirmiştim. Sabah kararımı verdiğimde açık bir mağazaya gidip beyaz bir elbise almıştım.
Ve şuan üstümdeydi. İnce askılı, uzun, sade beyaz bir elbiseydi. Sarıya kaçan kumral saçlarımı açmıştım. Fazla uzun değillerdi, omuzlarıma kadar geliyordu.
Kolumdaki siyah çantamı yere attım. Ayağımdaki beyaz ayakkabı ve çoraplarımı da çıkartıp çantamın yanına koydum. Önümdeki denize baktım. Ne demişti Sena Şener;
Benim porselen kalbim, kendine de duvar örmüş
Çürük bir köprü ortasında
Ruhuna veda etmiş...
Belki çürük bir köprü ortasında değildim ama bir denizin ortasında ruhuma veda edecektim.
Evet kararımı vermiştim. İntihar edecektim. Ve evet, yüzme bilmiyordum ama denize girecektim.
Bedenim iyi olabilirdi ama ruhum paramparçaydı, hiç iyi değildi.
Gözlerimden yaşlar akmaya devam ediyordu. Yavaş adımlarla denize girdim.
Yürüdüm, yürüdüm, yürüdüm. Su soğuktu ama ruhum kadar olamazdı.
Bir yandan yürüyor bir yandan da Sena Şener'in sözlerini söylüyordum.
"Benimle oyunlar oynadın." Bir hıçkırık kaçtı ağzımdan. "Kırıldıktan sonra topladın." Onlar toplamamıştı bile. "Aynı olmadı." Onlar için belki aynıydı ama benim için asla!
"Sen hatırlamazsın, ben unutmam. Nasıl yandım." Unutmak mümkün değildi. Babamdan aldığım mavi gözlerimden yaşlar akıyor, durmak bilmiyordu. "Yüreğim kandı sana, bir umut avunmaya."
Su göğsüme kadar gelmişti. İlerlemeye devam ettim. "Sen hatırlamazsın, ben unutmam. Nasıl kıydın?" Sahi nasıl kıymışlardı o küçücük kız çocuğuna.
"Yüreğim kandı sana, bir umut avunmaya."
Su ağzıma kadar geldi. Durmadım, devam ettim. Yavaş yavaş.
Deniz beni tamamen içine aldığında yaşlarla dolu mavi gözlerimi kapattım, nefes almayı bıraktım.
Benim yokluğum ne değiştirirdi ki?
Onlar bana kıydıktan sonra ben mi kendime kıyamayacaktım?
Ben artık herkes için bir ölüydüm...
~Bölüm Sonu~
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
İntihar çözüm değil be
Kalemine sağlik yazarımmm güzel bölümdü
Onlar için değmezdi be
Güçlü ol her şey elbet geçer
İntihar etmek çözüm değil ki
Hayat en güzel anları bozmayı sever
Travmalar maalesef hiç atlatılamıyor
Bu yorum silinmiştir
şiir sandım ama şarkıymış, dinlemeye gidiyorum
Yorum
Yorum bulunamadı.