Ömrümün Son Mısrası
Bölüm 2•
Bölüm 1
Tema:
"İnsan bazen hayatın yükü altında ezilir, fakat en karanlık geceler bile sabaha teslim olmak zorundadır."
Acı çekmek sadece bedenen yaşanmıyordu. En azından benim için öyle değildi. Çünkü bedenim acı çekse de çekmese de ruhum acıların âlasını çekiyordu.
Ölmek bir insanın üstüne toprak atmak mıydı?
Sanmam.
Her ne kadar yaşıyor olsam da içimde ölü bir insandım.
Yaşayan bir ölüydüm...
Yaşayan diyorum, evet. Çünkü ölmedim ve bunu yeni yeni fark ediyorum.
Ağzımda bir oksijen maskesi, kolumda serum hissediyordum. Yine de "belki öldüm" diyordum ama hayır, ölmedim yaşıyorum.
Göz kapaklarımı açmak için zorladım. Başım felaket derecede ağrıyordu. Birkaç saniye sonra loş bir ışıkla aydınlanan bir hastane odasında olduğumu anladım.
Her tarafım ağrıyordu. Hareket edecek bir halim yoktu. Kendimi zorlayarak başımı sağ tarafıma doğru döndürdüm. Etrafıma bakma istiyordum. Başımı çevirdiğimde bir çift kehribar gözle karşılaştım.
Esmer, benim yaşlarımda bir erkekti. Siyah, hafif dalgalı saçları dağılmıştı. Sakalları hafiften çıkmaya başlamıştı. Üst kısmı çıplaktı ve karın kısmını sarmışlardı.
Benim mavilerim tekrar onun kehribarlarıyla karşılaşınca gülümsedi bana. Gözleri, gözlerime kilitlenmiş, bana gülümseyerek bakıyordu.
Bu anlamsız bakışmamızı bölen açılan kapı oldu. İçeriye orta yaşlarda, esmer, tatlı bir hemşire girdi. Üstündeki hemşire üniforması ona çok yakışıyordu. Gülümseyerek sedyemin önünde durdu. Serumumu kontrol ettikten sonra bir ilaç kattı seruma. "İyi görünüyorsun. Fazla nefessiz kaldığın için başın ağrıyordur, vücudunda uyuşukluk hissedersen de normal bir şey. Serumuna ağrı kesici kattım, iyi gelecektir." Dedi tatlı bir tebessümle.
Yan taraftaki adamın yanına gittiğinde "sen de iyi görünüyorsun, taburcu olmana az kaldı." Dedi.
Hemşire tekrar bana döndüğünde "eşyalarını şuradaki dolaba koydum" dedi köşedeki dolabı işaret ederek. "Ailene de haber verildi."
Hemşirenin bilmediği bir şey vardı; benim bir ailem yoktu. Onlar artık benim ailem değildi. Onlara haber verilmiş olsa da gelemezlerdi zaten, biliyordum.
Hemşire ikimize de geçmiş olsun dileklerini sunduktan sonra odadan çıktı. Tek başımıza kalmıştık.
Oda arkadaşım yataktan kalktı. Yarası acımış olmalı ki kısık bir inilti çıktı dudaklarından.
Ağzımdaki oksijen maskesini çıkarmak istedim. Ama başım o kadar ağrıyordu ki, başımı kaldıramıyordum. Bir el hissettim elimin üstünde. Yavaşça çıkardı maskeyi ağzımdan.
Oda arkadaşımdı. Kehribar gözleri yorgundu, biraz da kızgın bakıyordu sanki. Ama biraz da sevinçti.
Kuruyan dudaklarımı dilimle ıslatıp "teşekkür ederim" dedim kısık bir sesle.
Oda arkadaşım umursamdı bile. Maskeyi bırakıp odadaki lavaboya gitti.
Kafamın içi karmakarışıktı.
Ben en son intihar etmiştim. Peki beni bulan kimdi? Beni kurtaran kimdi? Ben buraya nasıl geldim?
Birden kapı açılınca hiç beklemediğim insanları gördüm. Annem, erkek kardeşim, ablam ve hayatımın içine eden o iki adam.
Nefesim kesildi sandım. Bu kadar çabuk gelmelerini beklemiyordum. Hele ki annemin bu iki aşağılık herifle gelmesini hiç beklemiyordum. Annem bana biraz da mı inanmamıştı? Hiç mi "kızım belki doğruyu söylüyor" dememişti.
"Bana bunu niye yaptın?" Demek istiyordum. "Beni öldüren bu iki adamı niye yanıma getirdin?" Ama diyemiyordum işte.
Hani derler ya; insan en çok sevdiğine kırılırmış. Annemi sevdiğimi şimdi anlıyordum. Kalbimin derinliklerinde anneme kırıldığımı hissettim.
O kadar duygusuzlaşmışım ki annemi sevdiğimi bile hissetmemişim.
Ya babam? O neredeydi, niye gelmemişti? Dün bana "sana inanmıyorum Defne. Benim kardeşimin çocukları böyle insanlar değil, ikisi de çok güvenilir çocuklar. Kendine gel, eğer gelmezsen de defol git!" Demişti. Ben de defolup gitmiştim. Niyetim evden değil, bu hayattan defolup gitmekti ama bunu bile becerememiştim.
Babam beni seviyordu. Asiliğime rağmen sevgisini gizlememişti. "Ben seni her halinle severim Defne'm, Mısra'm." Demişti.
Hani baba o sevgin? İhtiyacım olduğu zaman mı sevgisizleştin. Oysaki diğer zamanlarda sevgisizliğe o kadar alışmıştım ki senin sevginin nasıl bir şey olduğunu bile anlayamıyordum. Meğersem o kişiyi hatalarıyla sevmekmiş gerçek sevgi.
Benim babam bana gerçek sevgisini göstermemişti, beni kandırmaktan başka bir şey yapmamıştı. Ama dedim ya; sevgisizliğe o kadar alışmıştım ki babamın beni kandırmak için olan sevgisini bile fark etmemiştim.
Gerçekten sevseydi burada olmaz mıydı? Hangi baba kızına arkasını dönerdi? Hele ki o babanın kızı intihar etmeye kalkışmışsa...
Düşüncelerden sıyrılıp gerçeğe döndüm. Hayatımı mahveden iki adam, annem ve kardeşlerim buradalardı.
Onlar bana doğru gelirken ben de yatağımdan kalktım. Ayağa kalktığımda başım dönmüştü ama dengemi sağlamıştım.
Yine tek başıma ayakta kalmıştım.
"Ne işiniz var sizin burada?" Derken sesim kısık ama sertti. Niye gelmişlerdi ki? Daha ne kadar hayatımı mahvedeceklerdi? Yetmemiş miydi, az mı gelmişti? Yine kalbimi paramparça edip gideceklerdi, biliyordum. Hep böyle yaparlardı zaten.
"Dün konuştuğumuz konu için geldik buraya Defne." Tabii bunun için gelirlerdi. Bu konu benim intihar etmemden daha önemliydi değil mi?
"Konuşmak istemiyorum!" Dedim sert bir sesle.
Hayatımı mahveden adamlardan biri, Uygar dalga geçer gibi güldü. Siyah giyinmişti, koyu kahve saçkarı özenle taramıştı, sakalları kesilmişti.
"Önce bana ve kuzenime iftira atacaksın, sonra gidip intihar edeceksin, şimdi de ayağına kadar geldik ve konuşmak istemeyeceksin öyle mi Defne?"
Sözlerinin aksine gözlerinde uyarı dolu sözler dökülüyordu. Gözleriyle bana "sus" diyordu. Tıpkı o gün gibi.
"Kimseye söyleme tamam mı Defne? Abilerle oyun oynadın ve oyun bitti. Sorarlarsa 'oyun oynadık' de ama nasıl oynadığımız söyleme tamam mı?" Diyordu 18 yaşındaki Uygar'ın sesi. Daha beş yaşındaki Defne için ya bir abiydi, ya da amcaydı.
Aralarında 13 yaş vardı sonuçta. Ama Uygar ve yanından hiç ayrılmayan kuzeni için küçük bir çocuk değildim sanırım. Yoksa niye bana böyle bir şey yapsınlardı ki?
"İftira attığını kabul et Defne, gerçeği söyle." Dedi annemin sert sesi.
"Oyun oynadık anne." Dedim, küçükken beni susturmak için söylememi istedikleri yalanı söyledim.
Hayır, yalan değildi.
Benimle gerçekten oyun oynamışlardı. Benim hiç bilmediğim, ilk defa oynadığım oyunu oynamıştık.
Hayır, ben oynamamıştım.
Ben sadece kurallara uyumuştum, onlar benimle oynamışlardı. Sanki onlar için oynamaktan sıkıldıkları, kırıp bir kenara attıkları oyuncak arabalarıydım.
Benimle oynadılar, sıkıldılar ve paramparça edip bir kenara attılar.
Uygar'a ve diğerlerine bakmadan anneme baktım. Belki bana inanır, gözlerimden her şeyi anlar diye. Yanılmışım...
"Defne bu saçmalığı kes artık. Baban artık abilerinin yüzüne bakamıyor. İftira attığın kişiler senin amca oğulların, abilerin. Babanı ne duruma düşürdüğünü bilmiyorsun."
"Babamı çok kırdın Defne. Artık seni görmek bile istemiyor."
Bunu diyen kişi ablamdı.
Kırılan tek kişi babam mıydı? Niye kimse beni görmüyordu?
Ablama dönüp "babam da beni çok kırdı abla. Üstelik babam tek değil siz de. Şimdi gidin buradan, konuşmak istemiyorum!"
"Kes artık bu saçmalığı Defne! Kuzenlerinden ve bizden özür dileyeceksin. Ancak o zaman baban yanına gelir, o zaman da babandan özür dileyeceksin!"
Annemin sert sesi odayı doldurduğunda sözlerini bitirmesini bekledim. Benden nasıl böyle bir şey isterdi aklım almıyordu.
Özür dilemesi gereken kişi ben değildim, onlar benden özür dilemeliydiler. Ama bunu yapmalarını da istemiyordum. Tek isteğim gitmeleriydi.
"Dilemeyeceğim anne, bunu yaomayacağım."
"Yenge bırak özür falan dilersin. Dileyeceği özür neyi değişterecekse artık."
Hayatımı mahveden ikinci adamdı bu, Ferhan.
Alay eder gibi bakıyordu bana. Sert ifademle karşısına dikildim. Hemen yanında Uygar da vardı. İkisine bakıp yüzlerine tükürdüm. "Buraya geleceksiniz üstüne bir de beni haksız mı çıkaracaksınız? Siktirin gidin buradan!"
Kardeşlerimde dahil herkes bana şaşkın gözlerle bakıyordu.
İyi yapmıştım, aklım hala yapmadıklarımdaydı.
Bir kol beni çekip tokat attı, ardından "ne oluyor burada?" Diyen bir ses duyuldu.
Bana tokat atan kişiye baktım. Annemdi.
Lavabo kapının önünde bize bakıp seslenen kişi de oda arkadaşımdı.
Annemin gözlerinde saf bir öfke vardı. Aynı öfkeden bende de olmuştu artık. Boyun eğmeyecektim. Buraya geldiklerine, beni doğurduklarına pişman edecektim ama sanırım pişmandı.
"Anne kalbini kırmadan git buradan!"
"Kimse bir yere gitmiyor. Bu yanlış anlaşılmayı düzelteceksin Defne!"
Hala inanmıyordu. Hala devam ediyordu. Bıkmıştım onların bu hallerinden, bıkmıştım artık. Bana niye inanmıyorlardı? Uygar ve Ferhan onların yeğenleriyken onlara inanıyorlardı, ben onların kızıydım bana niye inanmıyorlardı?
"Ne yanlış anlaşılması anne, bunun yanlış anlaşılması mı var. Hani diyorsunuz ya bana taş kalplisin diye, beni bu hale getiren onlar."
"Onlar sana bir şey yapmadı Defne. Sürekli sorun olmaktan başka bir şey yapmıyorsun. Bırak artık bu huyunu, bıktırdın bizi!"
"Ben mi sizi bıktırdım? Ne yaptım ya ben? Ben sizin yüzünüzden böyleyim nesini anlamıyorsunuz? Bir kez ya bir kez başkaları yerine bana inanın, sadece bir kez ya, bir kez!"
Delirmiştim artık. Ağzımdan çıkan kelimeleri duymuyordum. Bir kez bana inanmalarını istemiştim ama onlar inanmıyorlardı. Bu adamlara inanmayı tercih ediyorlardı.
"Defne kendine gel, karşındaki yaşıtın değil, annen!"
"Değilsin!" Diye resmen kükremiştim. Şimdiye kadar hiç anneliğini görmemiştim. İşine gelince oluyordu değil mi?
"Sen benim annem falan değilsin, hiç olmadın. Bu adamalar bana tecav-" devamını söylemeye dilim varmamıştı.
Bu adamlar bana tecavüz ederken anneliğin neredeydi? Bu adamlar ergenliklerinde daha beş yaşındaki bir kız çocuğuna tecavüz ederken neredeydin anne? Diyememiştim.
Ama o anlamıştı. Gözleri dolmuştu ama akmıyordu gözyaşları. "Böyle bir şeyin oluru yok Defne."
"Var anne. Herşey tozpembe masallar gibi değil. Burası gerçek hayat anne. Unuttun mu bana dediklerini. Hani bu hayat acımazdı. Bak bana da acımadı."
Gözyaşlarımın aktığını bile bilmiyordum. Canım yanmıştı. Ben bu konu hakkında nasıl yalan söyleyebilirdim ki?
Onlarda içten içe doğruyu söylediğimi biliyorlardı ama konduramıyorlardı. Ailelerinde böyle bir rezillik olmasını istemiyorlardı. En basitinden beni yalancı çıkartacaklardı.
Ama buna izin vermeyecektim. Ne kadar rezil insanlar olduklarını yüzlerine vuracaktım. Ölmeden önce ayaklarıma kadar gelen bu insanlara bunu yapacaktım.
"Yalan söylemeyi kes artık Defne!" Uygar kendini ve kuzeninin aklamaya çalışıyordu ama onlarda biliyorlardı annelerin rezil olmamak için beni yalancı çıkarmaya çalıştıklarını.
"Ne yalanı ya, ne yalanı! Yalan olan sizsiniz, benim yaşadıklarım değil!"
"Herkes dışarıya çıksın!" Odaya bomba gibi giren sesin sahibine baktım. Hepimiz şok içinde o sesin sahibine bakıyorduk. Uygar ve Ferhan birbirlerine korkuyla baktılar.
Gelen kişi babamdı. Herkes için Defne iken onun Mısra'sıydım.
Babamın yüzü kireç gibiydi. Çok solgun duruyordu. Üstünde açık mavi gömleği, krem tonlarında pantolonu vardı. Aklar düşmüş saçları dağılmıştı.
Mavi gözleri benim mavilerime mühürlenmiş gibiydi. Sadece gözlerime bakıyordu.
"Baba" diyen kişi erkek kardeşim Batu'ydu. Geldiğinden beri ilk kez konuşmuştu.
Bartu'yu seviyordum. Her ne kadar annemi destekliyor gibi görünsede aslında bana inanıyordu. Tarafsız kalmak için susuyordu. Dün ben evden gittikten sonra çok kez beni aramıştı ama açmamıştım.
Bu sefer "baba" diyen bendim.
"Herkes dışarıya çıksın! Beni kızımla yalnız bırakın!"
Dün bana "sen artık benim kızım değilsin" diyen babam şimdi bana "kızım" diyordu.
Herkes bana sırtını dönse bile babam dönmezdi, hep böyle olmuştu. Ama dün o yaşananlardan sonra babam bana hem tokat atmıştı hem de haklı olduğumu bildiği halde bana sırtını dönmüştü.
Dün o konuşmayı yaptığımızda babam doğru söylediğimi biliyordu. Çünkü o yaşımdan sonra ben eskisi gibi gülemiyordum, eğlenemiyordum, yaşıtlarım gibi olamıyordum.
Beş yaşında iki kişi bana tecavüz etti ve ben bunu üç yıl sonra, yani sekiz yaşında anlamıştım. O günden sonra ben hiç oyun oynamadım, hiç gülmedim, hiç diğer çocuklar gibi olmadım. Hep sert, kızgın biri oldum. Belki bu halimden nefret eder, bana bir daha dokunmazlar diye. Öyle de oldu...
"Amca bizim yanımızda da konuşabilirsin." Uygar, babama yumuşak bir dille yaklaşmıştı ama bana sertti. "Çıkın dedim size!"
Herkes çıkarken gözüm birine takıldı. Oda arkadaşım hala lavabo kapısının önünde duruyor, bizi izliyordu. Tüm konuşmalarımızı duymuş olacak ki hem şaşkındı hem de sanırım bana acımıştı.
Babam nereye baktığımı görmek için lavabo kapısına baktı ve henüz tanışmadığım oda arkadaşımla göz göze geldi.
"Sen kimsin?" Babam bu soruyu sorarken sesi otoriterdi. Kaşları çatılmıştı. Oda arkadaşım yaslandığı kapıdan ayrılıp dik durdu. "Yağız ben" dedi ve devam etti. "Pamir Yağız Noyan. Kızınız Defne ile bu odada kalıyorum."
Babam anlayışla başını salladı. "Müsaade edersen kızımla özel konuşmak istiyorum."
Babam çok saygılı bir adamdı. Karşısındaki kişi benimle yaşattı ve onu tanımıyordu. Diğerlerine yaptığı gibi emir verebilirdi ama tanımadığı birine karşı böyle davranmazdı.
Pamir başını salladı. Kısa bir an bana baktı ve odadan çıktı.
Babamla yalnız kalmıştık. Babamın yorgun mavileri bana döndü. Çok yorgun ve pişman bakıyorlardı.
"Konuşalım mı Mısra'm."
Ne konuşacağını merak ediyordum. Babam bana Mısra'm demişken ben onun bu isteği nasıl geri çevirebilirdim ki?
"Konuşalım" dedim başımı sallarken. Babam bana yaklaştı, kollarını omuzlarıma atıp beni yatağıma oturttu.
Tek başıma kalktığım bu yatağa babamın desteğiyle oturmuştum.
Yorgun gözleri dolmuştu. Çok yorgundu, gözleri kızarmıştı. Her zaman canlı bakan gözleri yoktu.
"Kızım." Fısıltıya yakın sesini duydum. "Baba." Dedim ben de fısıltıyla. Benim gözlerim zaten dolmuştu. Annem buradayken birkaç damla yaş düşmüştü gözlerimden ama şimdi ağlıyordum.
Babam yanımdayken rahatça ağlıyordum.
"Doğruyu söyledim ben baba." Titrek bir sefer verdi. "Biliyorum." Biran ona öylece baktım. "Sana vurduğum için özür dilerim kızım." Artık babam da ağlıyordu.
Bana vurduğu için pişmandı. Dün akşama kadar bana hiç el kaldırmamıştı. Dün akşam bana ilk defa vurduğu için babam şimdi benden özür dinliyordu ve çok pişmandı.
"Dün haklı olduğunu bildiğim halde arkanda durmadım, bunun doğru olmasını istemiyordum."
Kim böyle bir şeyin doğru olmasını isterdi ki? Hangi baba kızının başına böyle bir şey gelmesini isterdi?
"Biliyorum baba. Ama niye bana karşı böyleydiniz? Doğruyu söylediğimi bildiğiniz halde niye beni haksız çıkarmaya çalıştınız?"
Babam başını iki yana salladı. Cevdet Ergüven'in bana verecek cevabı yoktu.
"Ne zaman bunun böyle bir şey olduğunu anladın?" Ona sorduğum soruları cevaplamamıştı. Bana verecek bir cevap bulamamıştı.
"Beş yaşında benimle oyun oynadılar. Sekiz yaşında oyun olmadığını fark ettim."
"Sinirli olmaya başladığında da sekiz yaşındaydın, bundan dolayı mıydı böyle davranmaya başlamanın?"
Başımı sallamakla yetindim.
Babam, her halimi gözlemlerdi. Çocuklarına değer veren bir baba olduğu için hiçbir şeyimizi unutmazdı.
Babamın mavi gözlerimden akan yaşları gördükçe daha çok ağlamak istiyordum. Babam çocuklarının yanında ağlamazdı ama şimdi karşımda küçük bir çocuk gibi ağlıyordu.
Bunu bana yapmamalıydı. Babam benim yüzümden ağlıyordu. Babam ilk defa bir çocuğunun karşısında ağlıyordu. Niye ben?
Babamı ağlattığım için kendime kızacaktım. Karşımda ağlamaması gerekiyordu.
Küçüklükten kalan bir anı hatırladım. Ben daha on bir yaşındaydım ve kardeşlerimle birlikte dedemlerin evinin bahçesinde sessizce oturuyorduk.
Evden ağlama sesleri geliyordu. Babaannem ölmüştü. Annemler de içerideki kaostan etkilenmeyelim diye bahçede oturmamızı söylemişti.
Ablam Gamze sıkıldığı için söyleniyordu, kardeşim Batu da sessizce oturmuştu. Bense meraktan ölmek üzereydim.
Daha fazla dayanamayıp oturduğum yerden kalkıp eve girdiğimi hatırlıyorum. Ağlama sesleri daha fazla geliyordu artık.
Bir odanın kapısı aralıktı. Bende çok meraklı biri olduğum için hemen oraya gitmiştim. Kapı aralığında babamı görmüştüm.
Sessizce ağlıyordu.
Hani derler ya kızlar babalarına, erkekler annelerine düşkündür diye. Babam da annesine düşündü hatırladığım kadarıyla.
O gün ilk defa babamın ağladığını görmüştüm. Annesi öldü diye ağlamıştı ve yanında kimse yoktu. Acısını kimse görsün istemiyordu ama ben görmüştüm.
Yavaş adımlarla yanına gitmiştim. Yanına gidene kadar beni fark etmemişti. "Baba" demiştim kısık bir sesle. O an fark etmişti beni.
"Niye kardeşlerinin yanında değilsin?" Diye sormuştu gözyaşlarını aceleyle silerken.
"Onların yanında olmak zorunda değilim." Diye diklenmiştim.
Babam o haliyle bu dediğime gülmüştü. "Tabii ki değilsin ama burası çocuklar için iyi bir yer değil kızım." Demişti yumuşak bir dille.
Babamın söylediklerini duymazdan gelip "niye ağlıyordun baba?" Demiştim. O da gülümseyip "ağlamıyorum kızım" demişti.
"Yalancı. Gördüm seni ağlıyordun." Diye kendimi haklı çıkartıyordum. Haklıydım da!
"Babaya yalancı denilmez küçük hanım."
"Ama gördüm seni ağlıyordun."
"Babalar ağlamaz bir kere, çocuklar ağlar." Demişti.
O zamanlar ne dediğini anlamamıştım. Babam bir babaydı ve çocuklarının yanında ağlamazdı. Ama o da çocuktu. Annesinin ve babasının çocuğuydu. Babam o zaman, o odada bir baba değildi, bir çocuktu.
Peki şimdi niye ağlıyordu?
"Hani babalar ağlamazdı, çocuklar ağlardı?"
Söylediğim bu şeyle yaşlı gözleri bana döndü. "Ağlar." Dedi, hiç beklemediğim bir şekilde. "En çok babalar ağlar."
Bir hıçkırık kaçtı ağzımdan. En çok babalar ağlardı ama çocukları görmezdi.
Babalar, çocukları için hep güçlülerdi, kahramanlardı. Ama gerçekten öyle miydi. Onlar bize hep güçlü yüzlerini gösterirlerdi. Peki zayıf anları, mutsuz zamanları? Biz o kısımları hiç görmezdik. Çünkü babalar bunu çocuklarından gizlerdi.
"Daha önce niye söylemedin bize?" Diye sordu birden. "Nasıl söylenir ki? Yıllarca unutmaya çalıştım ama olmadı baba, unutamadım."
"Niye intihar ettin? Hiç mi düşünmedin 'babam ne yapar?'diye?"
"Baba bu konuyu konuşmak istemiyorum."
"Tamam kızım. Doktorunla konuşucağım. Taburcu olduğunda doğruca eve geliyosun."
Gözlerini silip oturduğu yerden kalktı. Kapının önünde durdu. Bana dönüp "herkese karşı hep asi ol ama babana böyle davranma, hep gül bana kızım." Dedi.
"İnsanları kendini korumak için terslediğini biliyorum kızım. Ama ben senin babanım, bana böyle davranma."
"Tamam baba. Sana karşı böyle olmayacağım."
Başını salladı ve yorgun adımlarla çıktı. Beni anladığını biliyordum. Hep anlamıştı.
Bu hastaneden çıkmak istiyordum artık. O şerefsizlerden intikamımı alacaktım.
Hayır intikamımı almayacaktım.
Beş yaşındaki o küçük kızın intikamını alacaktım.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları