Son Viraj(Aşk'ın karanlık yüzü)

Bölüm 2•

2.bölüm

Tema:
Ona olan sevgim azalıyordu günden güne. Her konuda aşırıya kaçmaya başladı, saygısını kaybetti, bana güvenmemeye başladı. Dedim ya onun gidişi hepimizden bir şeyler koparttı. Emre'yi tanıyamaz oldum artık yada hep böyle biriydi, bilemiyorum. 

Koltuğun üzerinde bağdaş kurup oturarak Emre'nin elinde tuttuğu kaptan mısır alıp filme odaklanmaya çalıştım. Forgotten adında 2017 kore yapımı gizem gerilim türünde bir filmdi. Düşüncelerimden bir anda sıyrılmamın sebebi bu film oldu, ben ne izliyorum diye sorguladım bir an. Ters köşenin âlasını yaşatıyordu bize bu film. 

 Geçen 2 saatin ardından, orta masanın üzerinde ne var ne yoksa silip süpürmüştük. Film de bitmişti zaten. Başımı koltuk başlığına yaslayarak gözlerimi kapattım. Dinlenmeye, uzun bir uyku çekmeye ihtiyacım vardı, belki de o uykudan hiç uyanmamaya... 

Saçıma değen ellerle refleksle gözlerimi açıp yaslandığım yerden kalktım. Emre'ydi saçlarımla oynayan, ses etmedim sadrce gözlerinin içine baktım anlamasını umarak. Ama o inadına daha çok yaklaşıp boynumdan derin bir nefes alarak öpmeye başladı. Bu hamlesi kasılmama sebep oldu, istemsiz yumruklarımı sıktım. "N-ne yapıyorsun? Diğerleri görecek." 

Boşta kalan eliyle ensemden tutarak  boynumdan öpmeye  devam etti. "Özledim sevgilimi." Derin bir nefes alarak sözlerini devam ettirdi. "Kim görürse görsün, yabancı değiller. " Öpüşlerine kaldığı yerden devam ederken  gözlerimi kapatıp nefesimi tuttum. Diğerleri görmüş müydü acaba, kendimi nasıl sıktığımı? 

Bir anda ayağa kalkınca tüm bakışlar bana döndü, Emre'de bu hareketime kaşlarını çatmıştı. Hepsi sorgulayıcı bakışlar atarken açıklama ihtiyacı hissettim. "Elimi yüzümü yıkayıp geliyorum, bir anda sıcak bastı. " Dediğimde Işıl'ın muzip bir şekilde sırıtarak Emre'ye baktığını gördüm. "Evet, sıcak basmıştır doğal olarak. "  

Ona göz devirme ihtiyacı bile duymadan koridorun sonundaki banyoya doğru ilerledim. Banyoya girdiğimde kapıyı arkamdan kilitledim.  Lavaboya doğru yaklaşarak ellerimi lavabonun iki tarafına koyup gözlerimi aynadaki yansımaya diktim. Gözlerimin etrafının kızarddığını biliyordum. Yumruğumu sıkmaktan parmak boğumlarımda beyazlaşmıştı? 

Pek neden böyle hissediyordum? Onunt bana her yaklaşımında, her dokunuşunda, her öpüşünde. Neden midem kasılıyordu? Sevgilimdi değil mi? Neden bunları yapmasını istemiyordum? Belki de çocukken tanıdığım Emre olmadığı içindir. 

Musluğu açarak  avuçlarıma doldurduğum suyu yüzüme çarpttım. Soğuk suyun tenimle temas etmesiyle bir ürperti geçse de vücudumdan toparladım hemen kendimi.  Belki düzelirdi, eski haline geri dönerdi. Emre'de Cenk'in ölümünden çok etkilenmişti. Hepimizin atlatma şekli farklıydı işte, sadece zaman istiyordu. O yüzden belki de ona karşı biraz daha anlayışlı olmalıydım. 

Musluğu kapatarak  havluyu yüzüme bastırdım. Evet evetzamana ihtiyacımız vardı. Zaman düzeltecekti bizi. 

Elimdeki havluyu tekrardan yerine asarak kilitli kapıyı açıp çıktım banyodan. O sırada  telefonumun zil sesi doldurdu tüm koridoru. Arka cebimden çıkardığım telefonla rayana baktım, annem arıyordu. Aramayı cevaplayarak kulağıma götürdüm telefonu. "Kızım, nerede kaldın? Merak ettim. "

"" Merak etme anne, Işıl'dayım. Burada kalacağım bugün, bekeme beni yat sen."  Ona Emre'lerin de burada olduğunu söylememiştim, sorgulamaya başlardı hemen, eve dönmemi isterdi. Vereceği nasihatları saymıyorum bile. "Tamam kızım, dikkat edin kendinize. "

Aramayı sonlandırarak tekrardan arka cebime koydum telefonu. Annem zor bir kadındı, herşeyi en ince ayrıntısına kadar irdelemeyi severdi. Bende bir şey yapacağım zaman yada bir yere gideceğim zaman mümkün olduğunca az detay vermeye çalışırdım. Ne kadar az bilgi bilse benim için o kadar iyiydi. 

Salondan gelen gülüşme sesleriyle oraya doğru ilerlemeye devam ettim. İşte bizim aslımız buydu. Bir an herşeyi unutarak onların mutluluğuna ortak olmak istedim, dünya bana aitmiş gibi gülüp eğlenmeyi istedim. Ama fazlaydı bu bana. 

Salona girdiğimde Emre'nin yanına geçip oturdum. Beni görünce gülümsemesi yüzünde yayıldı. "Birtanem, az önce yüzüme kapatma konusunda şaka yaptığını biliyorsun değil mi? "

Gülümseyerek yanağına bir öpücük kondurdum. "Biliyorum sevgilim, tanıyorum çünkü seni." Alnımdan öperek kendine doğru çekti beni. Başımı omuzuna yaslayarak diğerlerini izlemeye başladım. Konuşmalarına ise arada katılıyordum. "Ee üniversite tercihine ne yazdın? Umarım İstanbul'u yazmışsındır Kayla?"  Doruk'un isyankâr tonda çıkan sesine buruk bir tebessümle eşlik ettim. Geçen sene tercih yapmamıştım, ondan önceki sene de Cenk'den dolayı sınava girmemiştim. Annemin binbir türlü söylenmelerini dinledikten sonra bu sene tercih olarak İzmir'i ve birkaç şehir daha yazmıştım ama İstanbul yazdıklarımın arasında dahi yoktu 

4'ünü de arkamda bırakarak gidecektim buradan. İstanbul'da kötü anılarım vardı, burada kaldığım sürece de daha kötü etkileyecekti beni. Hem, Cenk anlardı beni, neden gittiğimi. Hak verirdi bana. 

"İstanbul'u istemiyorum açıkçası. Kötü şeyler yaşadık açıkçası. " Açıklamamla  hepsi bir anda kaşlarını çatarak bakmaya başladı, Emre ise oturuşunu düzelterek öne doğru eğildi. "Ne demek İstanbul'u istemiyorum Kayla? Konuşmadık mı, hepimiz bir arada kalacağız demedik mi?"

"Dedik evet ama ben burada yapamıyorım Emre. En azından üniversiteyi başka bir yerde okursam geri döndüğümde bazı şeyleri içimde düzeltmiş olurum." Hepsinde tek tek gözlerimi gezdirdiğimde bana destek olmalarını bekledim. Tek kelime dahi etmemişlerdi. "Ya biz Kayla, bize ne olacak? Geri döndüğünde ki eğer dönersen bizi bıraktığın gibi bulabilecek misin? Ortada biz diye bir şey kalmış olacak mı? "

"Saçmalama, biz diye bir şey kalacak tabi, belki de daha güçlü bir bağımız olacak." Başını olumsuz anlamda sallayarak oturduğu yerden kalktı. "Sen çoktan kararını vermişsin, bildiğin gibi yap."

"Emre, yapma böy-" Sözümü yarıda bırakmamın sebebi arkadını dönerek salondan çıkması oldu. Başımı ellerimin arasına alarak oturduğum yerde öne doğru eğildim. Neden isteklerimin onun gözünde hiç bir değeri yoktu? Düzelir diye umduğum kişi, hâlâ aynı tavırlarını sürdürmeyr devam ediyordu. 

Işıl yanıma ofurarsk kolları aradına alıp sardı beni. Belki dr şuan ihtiyacım olan şeydi Işıl'ın sarılması. "Biz seni anlıyoruz maviş, o da zamanla anlayacak neden istediğini."

"Konu o değil. Konu, isteklerime saygı duymaması, konu beni umursamaması. Yoruldum artık, düzelmeyecek birini düzeltmeye çalışmaktan. Baksana, eskiden böyle miydi? Ne oldu da birden değişti bu çocuk? Ama biliyor musun? Onu sevmekten  vazgeçemiyorum her ne kadar hareketlerinden soğumuş olsam da. " Diyerek Işıl'ın dizlerine koydum başımı. Arda ve Doruk'da sessizce bizi izliyorlardı. "Ah be güzelim, aşıksın çünkü. "

Aşk, aşk bu olmamalıydı. Aşk insanı iyileştirmeli, öldürmemeliydi. Aşk, karşındakine saygı duymaktı, onu önemsemekti. Peki bunların birini bile yapmazken, ortada aşk var denilebilir miydi?  "Eskiden olsa bu dediğine evet derdim. Ama şimdi, şimdi ortada aşk kaldı mı ki?" 

Başımı dizlerinden kaldırarak  gözlerinin içine bakıp sözlerimi devam ettirdim. "Onu hâlâ seviyorum, herşeyden öte arkadaşım çünkü. Beraber büyüdük, beraber oynadık, yıllardır hiç ayrılmadık.  Belki de ikimiz dr yanıldık, bu aramızdaki başı aşk sanarak  yanlış kararlar aldık. "   

"Şş tamam, şuan ikinizin de kafası karışık. Zamana bırakmak en iyisi, bu sayede yolunuzu bulabilirsiniz. " Ona gülümseyerek koridordan gelen adım seslerle taraf döndüm. Emre'yi görünce istemsiz kaşlarımı çattım. Ne için hazırlanmıştı bu çocuk? 

"Ben çıkıyorum." Üzerindekilere gözüm kaydığında nereye gideceğini anlamam uzun sürmedi. "Gidemezsin? " Sözlerimle  şaşkınca bana taraf döndüler. Onlar da anlamıştı yarışmaya gideceğini. "Anlamadım? "

Emre'nin aorusuyla yerimden kalkarak ona doğru yaklaşmays başladım. Beni cezalandırmaya mı niyetliydi? Sırf İzmir'i yazdığım için. "Duydun, gidememezsin. Benim hassasiystimi bilmene rağmen beni böyle cezalandıramazsın. "

"Seni crzalandırmıyorum. Yarış var dediler, ben de kabul ettim. Hem, bana bir şey olmayacak söz veriyorum. " Aramızdaki adımlık mesafeyi de kapatarak elni yanağıma koyup baş parmağını yanağımda gezdirmeye başladı. Bu hareketiyle bir adım uzaklaştım ondan elleri hemen yumruk halimi almıştı. "Konu bu değil, konu beni saymaman, beni önemsememen. Ne yaparsan yap ya, valla umrumda değil artık, yoruldum çünkü senin bu davranışlarından. " 

Arda yanıma gelerek kolumdan tutup uzaklaştırmaya çalıştı. "Susun ikinizde, sen dr garışmasan ölmezsin abi. Hem yarış konusunu kapatmadık mı biz?" Doruk da afkadan onaylar şekilde yanımıza gelmişti. Emre hepimizde gözlerini gezdirerek yine benim üzerimde durdurdu bakışlarını. "Sen beni önemsiyor musun ki? Yapma dediğim şeyi yapıyorsun sürekli. Sen benim sevgilimsin, başkasının değil, ona göre davran diyorum sana her defasında. "

Kaşlarımı çatarak Arda'dan kolumu kurtarıp aramızdaki mesafeyi kapattım. "Ben senin kölen değilim." Her kelimenin üstünü bastırarak sarf ettim sözlerimi. Onu sinirlendidmiş olmalı ki birkaç saniyeliğine gözlerini kapatıp sakinleşmeye çalıştı. "Kölem değil, sevgilimsin Kayla. Ya sevgilimsin, sana her yaklaştığımda, her sarılmak istediğimde yada her öpmek istediğimde kendini geri çekmenden çok sıkıldım. Bende insanım ya, böyle davranman kalbimi kırıyor. Ya bir başkası değil sevgilinim ben senin, bunları yapmak istememsen doğal ne var? "

"Temastan hoşlanmadığımı biliyorsun."  Hüsterik bir kahkaha döküldü dudaklarından. Yaptığı yanlışı hâlâ savunuyor olması sinir bozucuydu. "Sevgilime dokunmak istememden daha doğal ne olabilir? "

"Sevgilim olman her kafan estiğinde  bana dokunabileceğin anlamına gelmez." Tam kendini savunacakken Doruk'un araya girmesiyle sözleri  havada asılı kaldı. "İkinizin derdi ne Allah aşkına, ne yapmaya çalışıyorsunuz? İkiniz de saçmaladınız ama. "

"Doruk, siz girmeyin araya tamam mı? Sizin de kalbinizi kırmayayım." Tam kapıdan çıkacağı esnada bağırdım arkasından. Belki ani bir karar vermiştim, pişman olacaktım ama belki de bu kararım bana daha iyi gelecekti. "Bitirelim o zaman Emre, ayrılalım. İkimizi de yıprattı bu illişki baksana. Zamana da ihtiyacımız yok, direkt bitsin." Emre'nin adımları durdu, yavaş hareketlerle arkasını dönerken  odağımı diğerlerine verdim. "Yanlış  zamanda verdiğim karar onu sinirlendirmişti. " Ben bitti demeden bitmez. Ben ne zaman istersem o zaman ayrılabiliriz ki ben ayrılmak istemiyorum."

Ağzım açık şaşkınlıkla ona bakıyordum, gerçek miydi bu? Gerçekten beni kendine esir mi yapmıştı? "Emre saçmalama, kız ayrılmak istiyor zorla mı yanında tutacaksın onu? "

"Zorla yanımda tutmuyorum ki, sevdiğim için yanımda tutuyorum. Ne o Arda bey, ayrılma fikri seni mutlu etti bakıyorum? Ama sana kötü bir haberim var, Kayla'dan asla ayrılmayacağım. "

Geriye doğru adımlarken tutunacak bir yer aradım. Duyduğum tek ses Emre'nin Arda tarsfından yumruklanmasıydı.  Böyle bir insanla nasıl birlikte olmuştum ben. "H-hastasın sen, ruh hastası. İstemiyorum seni, anlamak bu kadar mu zor?"  Dayak yerken bile kahkahalarını kesmedi, Arda'ya karşı koymak için herhangi bir hamle de yapmıyordu. "S-sana h-hastayım be güzelim. "

İnsanın yaptığı her seçim ya hayatını mahfederdi yada hayatını güzelleştirirdi. Benim seöimim ise hayatımın içine etmişti. Gerü de dönemiyordum, mahkûm edilmiştim bu seçime. Takıntılı bir ruh hastası kazanmıştım. Şimdi fitmekten başka hiçbbir çıkar yolum kalmamıştı. Hoş, gitsem bile kurtulabilecek miydim, o bile meçhuldu. 








Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

mrvnkorkmaz
@mrvnkorkmaz•4 ay önce

Eline sağlık yazar, Emre'ye dayanamıyorum üzgünüm

Blueebs
@Blueebs•4 ay önce

Eline sağlık yazarım bölüm boyunca Emre ye sinir oldum