87

87 - GİRİŞ

“Yaşanacak başka bir dünya biliyorum.” 

Parmak uçlarım yerde duran silaha uzandı; onu parmaklarımın arasına aldığım saniyelerde metalin o tavizsiz, buz gibi soğukluğu parmaklarımın arasından sızıp damarlarıma karıştı ve bir zehir gibi kalbime kadar yükselerek zamanın çarklarını benim için durdurmaya başladı. Silahın namlusunu kafama yasladım. Ne kalbimde ne de zihnimde bir korku, bir endişe hissedebiliyordum. Hissizdim. 

Sadece küçük bir gülümseme yaydım dudaklarıma. 

“O dünyada yaşamak istiyorum.”

Ve silahın tetiğini çektim. 

Cansızlaşan insan bedeni, usulca toprak zeminin üzerine serildi. 

Kaşlarım çatıldı. “Cehennemde görüşmek üzere, insan evladı.”