Yanlış hedef

Aras, adamlarının arkasındaki o büyük, gölgeli tahta kapı gürültüyle açıldığında oturduğu deri koltukta arkasına yaslanmış, elindeki kehribar tesbihi çekiyordu. Aylardır bu anı bekliyordu. Düşmanının zayıf noktasını, o kadını ele geçirecek ve hesabı kapatacaktı.

İki iri yarı adamı, kafasına siyah çuval geçirilmiş kadını sürükleyerek içeri getirdi ve sandalye bile vermeden paldır küdür yere bıraktı. Kadın düştüğü yerden söylenerek doğruldu.

Aras, yüzünde o soğuk, zafer kazanmış gülümsemesiyle ayağa kalktı. Ağır adımlarla kadına doğru yaklaştı. Yavaşça eğildi, çuvalın ucundan tuttu ve tek bir hamlede yukarı doğru çekip çıkardı.

"Sonunda geldin bakalım..." diye başladığı cümlesi boğazında tıkandı.

Karşısında duran kadın, beklediği o narin, korkudan titreyen hedef değildi. Saçları dağılmış, gözlerini odadaki loş ışığa alıştırmak için kırpıştıran, tamamen yabancı biriydi. Aras’ın gözleri şokla açıldı. Tesbih çekmeyi bıraktı. Kafasını hızla iki yanına salladı.

"Bu o değil..." dedi, sesi adeta kısılarak. Sonra arkasındaki adamlara dönüp gürledi: "Ulan gerzekler, bu o değil!"

Kadın, kafasındaki çuvaldan kurtulmanın verdiği rahatlamayla derin bir nefes aldı. Üstünü başını silkeleyip dik dik Aras’a baktı. Yüzünde korkunun esamesi okunmuyordu; aksine buraya gelirken çekilen trafiğe sinirlenmiş gibi bir hali vardı.

"Sen kimsin lan?!" dedi kadın, ellerini beline koyarak. "Ne 'bu o değil'i? Kimi bekliyordun, Monica Bellucci’yi mi? Beni niye çuvalla taşıyorsunuz siz, patates miyim ben?"

Aras hayatında ilk defa ne diyeceğini bilemeyerek öylece kaldı. Adamlarına baktı, sonra tekrar kadına döndü.

"Kadın... Sen kimsin? Nasıl yanlış kişiyi getirirsiniz lan?!"

Adamlar korkuyla gerilerken kadın kaşlarını çattı, Aras’ı baştan aşağı şöyle bir süzdü. "Esas sen kimsin be adam? İki saattir bagajda belim kaldı! Şaka programı mı bu? Kamera nerede? Acar Muhabir mi çıkacak birazdan arkadan?"

Aras derin bir nefes alarak ceketini düzeltti, o soğuk ve karanlık duruşunu geri kazanmaya çalıştı.

"Ben Aras Koral," dedi sesi bu kez daha tekinsiz bir ton alırken. Kadının karşısında durup gölgesini üzerine düşürdü. "Ve şu andan itibaren çok büyük bir problemin var."

Kadın gözlerini devirdi. "Aras Koral’mış... Ne yapayım yani, imza mı isteyeyim? Aras Bey, ekibinize söyleyin insan kaçırma navigasyonunu güncellesinler. Yanlış mahalleden sipariş almışsınız. Ayrıca o çuval da tozluymuş, astımım var benim! Salın beni, evime gideceğim."

Aras hafifçe gülümsedi ama bu gülüşte hiç tebessüm yoktu. Tekrar koltuğuna doğru yürüdü, ağır ağır kuruldu ve tesbihi parmaklarının arasında çevirmeye başladı.

"Evine mi?" dedi Aras, bakışlarını kadının gözlerine dikerek. "Maalesef öyle bir seçeneğin yok. Benim adım Aras Koral ve bu şehirde benim yüzümü bu şekilde gören hiç kimse elini kolunu sallayarak dışarı çıkamaz."

Kadın kaşlarını hayretle kaldırdı. "Pardon? Ne demek çıkamaz?"

"Şu demek," dedi Aras, soğuk bir kararlılıkla. "Artık benim misafirimsin."

Kadın bir süre Aras'ın yüzüne baktı, ardından odadaki iri yarı adamlara, en sonunda tekrar Aras'a döndü.

"Ooo, zorunlu otel konaklaması yani?" dedi çenesini dikleştirerek. "Yalnız misafirperverlik anlayışınız biraz problemli Aras Bey. Açık büfede ne var, ona göre kalayım? Bir de odada Wi-Fi çekmiyorsa olay çıkarırım, şimdiden anlaşalım!"