Asansörde Aşk

Annem yine söylenmelerine başlamıştı. 

Yaa bu evde tek ben mi yaşıyordum abim atsa ölür müydü? 

Pembe pijama takımım ve ayağımda beyaz dantelli çoraplarım vardı. 

Çöpü alarak kapıyı şertçe çektim. 

Pembe crocs terliklerimi ayağama yarım yamalak giyerek asansörün düğmesine bastım. 

Asansör gelene kadar ağzımda şarkı mırıldanıyordum. 

Toz pembe hislerle. 

Asansör sonunda geldiğinde pembe srocslarımla içeriye adım attım ama bu adım hayatımada yeni bir adım olarak geleceğinden haberim yoktu. 

İçeriye girdiğimde sağ tarafa doğru yöneldim aydınlıktı. 

Karanlığı sevmezdim. 

Sol tarafta ise siyah gömlekli bir adam vardı. 

Tepesindeki lamba benimkinin aksine sönüktü ve karanlık olan sol tarafta duruyordu. 

Telefonuma bir bildirim geldi. 

Bu da neydi Aranan suçlu mu? 

Yalan haberlerin ardı arkası kesilmezdi zaten burda benim apartmanımda bir yeraltı mafyası mı vardı imkansızdı kendim tutamayıp kıkırdamaya başladığımda adamın gözleri bana kaydı yüzümde ki gülümseme ye devam ederek ona baktım "benden bile delisin." ne dur bir dakika bu it adam kime deli diyordu. 

Gerçekten şuan içinde olduğum durum yüz karasıydı. 

Tam çöp poşetini yere attığım sırada asansörün ışıkları yanıp sönmeye başladı. "noluyo be" 

Ben burada ölmek istemiyordum. 

Panikle adamın üstüne atlamış ve yırtık olan gömleğini ben tamamen yırtmıştım. 

Ayaklarımı onun beline sarmış kollarım ise benden istemsizce boynuna dolanmıştı. 

Kekeleyerek "fare vardı."diyebildim bunada şükürdü diyebildiğime. 

" küçük kekeme üstümden ne zaman inmeyi planlıyorsun?"

Oflayarak" yemedik üstünü be adam" dedim. Sesime özgüven katmaya çalışmıştım. 

"fare vardı be işte o yüzden şey ettim ben." 

"ney ettin sen?" 

Benim aksime sesi boğuk çıkmıyordu. 

"küçük hanım" 

Ne istiyordu yine bu soytarı acaba. 

"ne var?" 

"bana sorumluluğunu nasıl almayı planlıyorsun?" 

"ne sorumluluğu be adam." 

"kusura bakma ama her gün üstüme birileri atlayıp gömleğimi yırtmıyor." 

Ne demek istiyordu be bu soytarı. 

"yani seninle evlenme mi istiyorsun?" 

"sen gerçekten tam bir eski kafalı kadınsın kim asansörde gördüğü ilk kişiye evlenme teklifi ederki?" 

"yani" 

Cıkcıkladı ve 

"yanında şu an ben olmasaydım kim bilir hangi büyük kötü adam tarafından kandırılırdın?" 

"tüh tüh senin de benim gözümde onlardan bir farkın yok zaten ama işte eski bir deyim insan kendini göremez." 

"O atasözü yalnız." 

Bu adam beni daha da çok sinirlendirmişti. 

"ne fark eder ki" diye çıkıştım yüksek sesle. 

Bir kaç dakika kimse aramızda ki seszizliği bozmamıştı ve sarjım bitmişti. 

Lanet olası asansör de bozulmuş olmalıydı. 

Yanımda ki yere oturmuş ve ellerini kulaklarıyla kapatıyordu. 

"hey sen bilmiyor olabilirsin ama bu yaptığın resmen bir kabalık." 

Bana her seferinde laf sokan bu adam bir an duraksayınca şasırmıştım. 

Kafamı ona eğip 

"hey eğer şu an şaka yapıyorsan hiç sırası değil." 

Yine cevap yoktu. 

Noluyor be

Onun karşısına çömelmiştim. 

Ellerinin üstüne elimi koydum. 

Elleri soğuktu. 

Nee dur bir dakika su an panik atak mı geçiriyordu. 

"eğer bu bir oyunsa bedelini ödersin."

Gözleri bana yalvarıyordu. 

Kurtar beni diyordu bakışlarıyla. 

Ellerimi ensesine koydum ve onu öpmeye başladım. 

Aaa ben asansörde elimde çöp poşetiyle bir suçluyu öpüyordum. 

Öpüşüme karşılık verdi. 

Sanki ensesinde ki elim adeta bedeniyle bütünleşmişti. 

Elleri yanaklarımdaydı. 

Bir an duraksadı ve dudaklarımızı birbirinden ayırdı. 

Dudakları şişmiş ve kızarmıştı. 

Muhtemelen benimki de aynı şekilde olmalıydı. 

Zorlukla nefes vererek benden hiç ayrılmayan bakışları bu sefer daha tutkulu bakıyordu. 

"sen" dedi. 

               Bölüm Sonu