Ölümün gölgesi I.
Bölüm 2•
Sessizlik
Tema:
“Yalnızlık paylaşılmaz. Paylaşılsa yalnızlık olmaz.”
— Özdemir Asaf
Mektubu açmadım.
En azından o an.
Zarfı tekrar sandığın dibine koydum ve kapağını kapattım. Sanki kapağı kapatınca içindeki şey de yok olacakmış gibi.
Olmadı.
Aklımda hâlâ aynı soru vardı.
Ben doğmadan önce biri neden benim adıma bir mektup yazmıştı?
Sandığın önünde birkaç saniye daha öylece oturdum.
Sonra annemin sesini duydum.
“Elena?”
Hızla ayağa kalktım.
“Geliyorum.”
Sandığı kapatıp odadan çıktım. Koridora adım attığımda annem mutfaktan bana baktı.
“Ne yapıyordun?”
“Hiç.”
Cevabım fazla hızlı çıkmıştı.
Annem bir süre yüzüme baktı.
Sonra gözlerini kaçırdı.
“Geç kalacaksın.”
Başımı salladım.
Mutfaktan geçerken masanın üzerindeki kahve fincanını fark ettim. Annem her sabah aynı fincanda kahve içerdi.
Ama o sabah fincanına hiç dokunmamıştı.
Bir şey söylemesini bekledim.
Söylemedi.
Ben de sormadım.
Odama döndüğümde ilk işim sandığa bakmak oldu.
Yerindeydi.
Mektup da.
Ama artık başka bir şey biliyordum.
Annem sandığı biliyordu.
Bundan emindim.
Çünkü sabah bana baktığında yüzünde gördüğüm şey merak değildi.
Korkuydu.
Ve ilk kez, yıllardır unuttuğum bir şeyin peşine düşmekten değil...
Birilerinin benim hatırlamamdan korkmasından endişelendim.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları